Het debat, afgelopen zaterdag. Natuurlijk was er van alles op aan te merken. De afgevangen vliegen. De afwezigheid van Henny Huisman, Gordon of leiding van Frits Wester. De stupide tussenfilmpjes. Geert WIlders in zijn algemeenheid. Maar iets stond oprechte ergernis over al dit zinnigs in de weg: de kleurspoeling van Jan-Peter Balkenende.

Het lijkt iets futiels, een haarspoeling. Maar als je het eenmaal ziet, kun je niet stoppen ernaar te kijken. Je hoort niet meer wat hij zegt, je hoort niet meer hoe hij het zegt, je ziet zelfs niet meer hoe raar zijn bovenlip is. Iemand van het campagneteam - ik vermoed Jack de Vries voordat Jack-gate uitbrak - moet tijdens een vergadering over stropdaskeuzes naar JPB hebben zitten kijken en hebben gezegd: ‘Jan-Peter, we moeten iets doen aan die grijze slapen. Want grijs, dat is niet goed. Grijs is oud, en saai. En jij bent niet oud en saai, Jan-Peter. Jij moet een bron van jeugd en levenslust zijn, bruisend als een bergbeekje. Pure inspiratie met een mooie das om.’

De Taskforce ‘Jan-Peter Is De Poel Des Levens’ ging er vervolgens mee aan de slag. Na een uitgebreide oriëntatieronde werd uiteindelijk gekozen voor Feria Préférence van L’Oreal, met 100% grijsdekking en een schitterende kleur, die zo zacht aanvoelt als kasjmier. En het mooie was: er hoefden maar tien minuten uit Jan-Peters schema gesnoept te worden om zijn haar weer meeslepend bruin te maken met een fonkelende glans, vol reliëf. Jack de Vries glom van tevredenheid.

Ook hier wordt weer duidelijk hoe hard Jack, voormalig Zoon van de Duivel, zijn magic touch verloren heeft, dames en heren. Want het punt is natuurlijk: als je je haar verft, waar ben je dan nog meer toe in staat? Hoe makkelijk verkoop je ons land dan aan België, of Afghanistan? Heb je dan niet stiekem al 34 Joint Strike Fighters besteld? Hoeveel cd's van de Venga Boyz heb je dan - en ben jij dan niet het brein achter hun hereniging? Ben je dan eigenlijk de ghostwriter van Geert Wilders? Ben je wel echt Jan-Peter Balkenende, of stiekem een hermafrodiete mutant, verkleed als Jan-Peter Balkenende? De mensen weten het niet meer. En de mensen willen het weten. Het backfire-effect van de kleurspoeling, ik zeg het je.

Jaaaa, daar zijn we weer, mensen. Met Fotobijschrift Woensdag: De Uitslag. De spannendste uitslagshows van de uitslagshows. Je weet het nog wel, we hadden deze foto: 

en daarbij mochten jullie een bijschrift verzinnen. Daar zaten mooie bij, zoals: 

Koninklijk paar ook goed geslaagd op Koninginnemarkt. C&A, juist nu. En: Koningshuis bezuinigt op reiskosten. 

Maar de allerbeste vond de jury toch: Otto. Zomermode voor het hele gezin. Daarom gaat het heus echt gesigneerde exemplaar van Bakfietsblues naar Vinexvrouwtje. * applaus, gejuich, uitzinnig gegil * DM je adres even naar onze lieftallige assistente, die daar zinloos in de hoek staat te grijnzen. 

Nou, dat was 'm weer, mensen. Een goed weekend allemaal en tohoooot de volgende kéééér!

Als je ergens in Overijssel woont (of een UPC-kastje hebt) ben ik morgen en zondag op TV Oost te zien in de talkshow 'En Dan Nog Even Dit'. In ieder geval zaterdag om 17.20 uur en dan wordt het vast nog een aantal keren herhaald.

En zo zat ik deze week weer op een bakfiets. Normaal gesproken ligt het gemiddelde aantal keren niet veel hoger dan nul (het zal er iets mee te maken hebben dat ik geen bakfiets bezit), maar zaterdag bevond ik me op een zespersoons geval ter gelegenheid van de Giro di Bakfiets, georganiseerd door de superenthousiaste boekhandel Wagner. Als de bakfiets de SUV van het fietspad is, was dit de stadsbus. Bibberend vermeed ik ternauwernood achteruitkijkspiegels en bij iedere bocht was het weer een mysterie welke kant ik het stuur op moest gooien om het ding de berm uit te houden. Ik hoopte heel erg dat het meisje voorin levend de eindstreep zou halen, en ik als het een beetje meezat ook. Een stukje verderop zat collega Rijks op een iets kleiner model, waarvan het niet helemaal zeker was dat er remmen op zaten, laat staan versnellingen. Om ons heen: enthousiaste Sassenheimse bakfietsers, veelal in het roze, ballonnen, voorop een roze vespa. Een dag uit het leven van een hedendaagse schrijver.

Omdat ik de bakbus amper van zijn plek kreeg, verloor ik al snel het contact met het peleton, samen met een meneer van het lokale CDA. Het lokale CDA zag er namelijk wel een persmomentje in en had een groen exemplaar en een paar CDA-windjacks afgevaardigd. Toen een reeks stoplichten ons het zicht op de achterwielen van de allerlaatste Babboe ontnam, leek het me wel een goed idee om een stukje af te snijden. Het meisje voorin wist wel wat en toen waren we lost in Sassenheim.

‘Dat kunnen we natuurlijk niet hebben, he, dat dit uitlekt', lachte ik schaapachtig, ‘'CDA snijdt af tijdens Giro di Bakfiets'.’ Het lokale CDA vond dit geen moment om te lachen.

Twee dagen later zat ik op een tweepersoonsvariant, die verrassend soepel de bochten doorging. Ik reed rondjes over het Museumplein. In de bak lag een fotografe op haar rug, actiefotograferend met gevaar voor eigen leven. De skateramp deden we bij nader inzien toch maar niet.

Benieuwd wat me deze week te wachten staat.

Jonge vaders van Nederland: stop de paniek. De oplossing voor de moederdagcadeaucisis is nabij. Bonbons: geeft zo’n gedoe bij het Dr. Franken. Een huishoudelijk apparaat: zou ik persoonlijk afraden. Een bon: da’s ook maar een stuk papier.

Maar het schijnt dat Bakfietsblues een uitstekend moederdagcadeau is. Boekhandel Boektiekje zegt het - en ik vernam het uit nog wat betrouwbare bronnen. En verder zeiden de bladen aardige dingen als 'vlot geschreven zedenschets' (Trouw), 'humoristisch en snel geschreven [...] rake beschrijvingen van hippe ouders' (De Telegraaf) en 'prettig leesvoer’ (Marie Claire).

En het mooie is: als je nu bestelt, heb je 'm nog ruim op tijd in huis. Hier, bijvoorbeeld. Of hier (zie rechts het knopje 'bestel'), met een persoonlijke krabbel van de auteur naar keuze. En ik pak het ook nog voor je in, als je dat wilt. Hoef je je alleen nog maar zorgen te maken over een zo kruimelig mogelijk ontbijt op bed.

De zon scheen, er was wat te drinken, Leco scooterde voorbij, ik had een pen bij me en er lagen grote stapels boeken, ofwel: het was een mooie dag om er eentje te presenteren. We stonden op straat in de zon in Amsterdam-Zuid. Twitteraars twitterden face to face, Tom Egberts bemoeide zich nog even met de situatie en de AKO bleek tot vreugde van gelegenheidsrokers ook sigaretten te verkopen.

Een oude mevrouw met een rood hoedje op was op zoek naar Gordon.
‘Waar is Gordon?’ keek ze zoekend in de rondte.
‘Die komt volgende week,’ zei iemand, ‘vandaag presenteren we Bakfietsblues van Maaike Schutten.’
Het mevrouwtje keek me onderzoekend aan. ‘Nee, u lijkt inderdaad niet op Gordon,’ zei ze toen. ‘Maar ik wil u ook wel eens even in de ogen kijken.’
Ik moest mijn zonnebril afzetten, beamen dat ik inderdaad Gordon niet was en  ook niet eens een beetje op hem leek en daarna schuifelde ze verder, op zoek naar een nieuwe invulling van haar plotseling Gordon-loze middag.

Redacteur Hedda speechte lieve woorden bovenop een bakfiets en ik klom er achteraan. De komende tijd zal ik me wel vaker in vreemde posities in en op bakfietsen bevinden, maar dat heb ik natuurlijk volledig aan mezelf te danken.

De oude mevrouw met het rode hoedje kwam weer langs. ‘Oh, u bent de jonge schrijfster!’ riep ze. Daarna wilde ze graag even één van de gasten in de wangen knijpen. Ter afsluiting stopten we een boek in de Albert Heijn-tas aan het stuur van de fiets van Joost Zwagerman, bij wijze van Bonusaanbieding. 

Aanstaande zaterdag dus: Gordon in de AKO op de Beethovenstraat in Amsterdam. En een oude mevrouw met een rood hoedje.

Zie voor meer foto's: hier. 

Aanstaande zaterdag: de zwaar openbare boekpresentatie van Bakfietsblues, welkom voor iedereen met of zonder bakfiets. In Amsterdam-Zuid, op de AKO op Beethovenstraat 42. Met valet parking-service voor bakfietsen door meneren in smoking, gesigneerde boeken, drank, Wokkels en gezelligheid, dus wat wil je nog meer. De eerste 25 gevaletparkte bakfietsen verdienen bovendien een gratis boek. Vanaf 14.30 zijn we er klaar voor, dus kom ook even langs!

Vanavond zit Gisteren zat ik ergens tussen 8 en 10 bij BNN Today op Radio 1, om te praten over mijn boek en naar ik aanneem van alles daar omheen. Ik ben trouwens blij dat ik mag praten en jullie luisteren, want ik vind mijn stem maar een raar ding. Maar daar schijnt ieder mens op Albert Verlinde na last van te hebben. Enfin. Nu even een leuke jurk aantrekken voor de radio.

Luisteren kan hier. Doorschuiven naar een minuut of 18. 

Nynke meldde tussen neus en lippen door dat Aidan terugkomt in de nieuwe Sex and the City-film. Nou kijk ik met een wat ongemakkelijk gevoel uit naar die film (laten we wel wezen, zonder wondervisagisten en heel goed licht zijn het ondertussen toch - ehm, ja - vier wat oudere vrouwen in - ehm, ja - soms best wel rare kleren met problemen van dusdanig neurotisch gehalte dat je ze soms wilt slaan), maar toen ik de naam Aidan hoorde, maakte een rustig gevoel zich van mij meester. Kunnen we het voor eens en voor altijd afronden en er dan een hele goed sluitende deksel op doen en de boel ver wegstoppen, voor we vergeten dat die zenuwachtige mevrouwen met edelstenen op hun hoofd op tv ooit zo leuk waren dat ik ook hele grote bloemcorsages op wilde en bereid was om een roze schoenendoos vol dvd’s van ze aan te schaffen.

Het voornaamste dat natuurlijk aangepakt moet worden is Big. Want als je kunt kiezen tussen een leuke lange meubelmakende man zonder enige issues at all en met een leuke hond en handen die ruiken naar hout en andere meubelspullen, dan kies je toch niet voor een naar sigaren stinkende normaal gesproken modellen van 21 datende oude man bulkend van de wat voor issues dan ook, die botox gebruikt en denkt dat Frank Sinatra heel modern is en - hadden we het daar al over gehad - sigaren rookt? Of in andere woorden: als het honderd keer uit is geweest en dan weer aan en dan weer uit en hij je je op je bruiloft bij het altaar laat staan met een vogel op je hoofd en hij rookt daarna nog steeds sigaren, DAN KIES JE TOCH VOOR DIE LEUKE LANGE MEUBELMAKENDE MAN MET DE LEUKE HOND EN DE GROTE HOUTHANDEN!!?!?

Anyway, tot zover het liefdesadvies van yours truly aan Carrie Bradshaw. Tot de premiere verkeer ik in stille hoop op een verstandig en happy en vooral ook definitief end. In de volgende aflevering behandelen we - of weet u wat, roept u dat maar.