De laatste tijd verzand ik steeds dieper in een staat van meningenmoeheid. Meningen zijn de fruitvliegjes van ons bestaan: wat je ook doet, ze komen overal op af en ze planten zich voort met een snelheid waar niet tegenop te meppen is. Op gewone-mensen-markten en in gewone-mensen-winkelstraten, op pleinen, in tentjes, op Facebook, Twitter, websites, weblogs, in krantenkolommen en kolommen en kolommen, rond tafels, achter deskjes, met retorische trucjes of zonder enige retorica, op de radio, hop, bel in en vertel wat je van de stelling vindt. Over de Grieken, over Job, over Jobs, over graaiers, over het kapsel van de presentator, stand.nl, goedemiddag, zegt u het maar.

Ik kon ook altijd moeiteloos een mening oplepelen over een onderwerp naar keuze, of er eentje opwarmen als dat nodig was, maar hoe meer ik er nu hoor, hoe minder ik nog weet wat ik vind. Een mening op zich is weinig; slechts een toevoeging aan een kakofonie die je dover en dover maakt. Een mening wordt pas iets als je er iets mee kan: als hij een alternatief biedt, of nieuwe inzichten, als hij je kan overtuigen met argumenten die nog kloppen ook, als hij de boel terugbrengt tot de kern. Kortom: een mening moet van verdomd goede huize komen als hij niet wil verdwijnen in de verstikkende zwerm die iedere dag groter wordt. Wat je zegt ben je bovendien de helft van de tijd zelf: ook wij zijn graaiers, ook wij zijn kleurloos, ook wij hebben eigenlijk geen idee. 

Daarom vind ik momenteel zo weinig op deze plek, want tegen de tijd dat ik erachter ben wat ik vind, heb ik er een roman over geschreven (najaar 2012, gok ik bij deze). En ondertussen denk ik na over wat ik op deze plek zal schrijven, want dat hier iets moet gebeuren, staat natuurlijk vast. Tegen de tijd dat ik het met mezelf eens ben wat ik er van vind, zal ik dat met gepaste stelligheid de ether in slingeren. Tot die tijd: leuke plaatjes van schoenen, puppy’s en katten die op Hans Hillen lijken.   

PS - En verder vond ik het jasje van Martijn Krabbé in The Voice Of Holland natuurlijk géén gezicht.

Een van de redenen dat ik hier de laatste tijd verdomd weinig berichten gepost heb, is omdat stukjes over druk en tijd vaak zo verdomd saai zijn. Feit is natuurlijk wel dat het moderne leven met al haar werk en kinderen en boekgeschrijf en verbouwingen en lekkages en sociale toestanden en slaapbehoeften een gezellig stukje erover schrijven tot een luxe maakt. En als ik dat doe, staat er de laatste tijd meestal een camera van Torpedo Magazine op.

Luister hier bijvoorbeeld naar mijn voorspellende droom over Arnon Grunberg,

of hier naar hoe ik tegen mijn wil in een wit pak in de Arena stond en wat Gordon daar mee te maken had.

Want die heeft uiteindelijk overal mee te maken. Maar dat hoef ik jullie natuurlijk niet te vertellen.

Geen paniek, mensen. Het mag dan wel regenen, enzo, maar dat is geen probleem. Sterker, het is een kans. Een opportunity. Daarom is -ie er nu: het limited edition Bakfietsblues Vakantiepakket, met:

• 1 gesigneerde editie van Bakfietsblues
• maarliefst twee zelf in te vriezen ijslollies in de smaken cola en aardbei
  
• 1 parapluutje voor het maken van je eigen zoetige cocktail
• 1 huisgemaakte Bakfietsblues-kruiswoordpuzzel, die echt heus niet makkelijk is.  
  

 Kijkt u maar:

Wat te doen om dit alles in huis te krijgen?

• 18 euro overmaken naar 14 29 57 992 t.n.v. MKV Schutten
• mij een mailtje sturen op mail@maaikeschutten.nl met de melding: Doe Mij Zo'n Vet Zomerpakket
• niet vergeten mij ook je adresgegevens te mailen, of die van iemand anders als het voor iemand anders is.
  

'Het leven van de 35-jarige Noor Mensink verandert radicaal als ze met vriend en kind verhuist van een kleine etage in het centrum van Amsterdam naar een ruim huis in een Vinexwijk. Terwijl vriend direct kan wennen, stort Noor zich op het Amsterdamse uitgaansleven en op haar opwindende baan bij de televisie voor een populaire talkshow als De wereld draait door. Dit alles om zich krampachtig af te zetten tegen het burgerlijke leven van de bakfietsgeneratie in een zandbakwijk waar ze enkel perfecte ouders en kinderen tegenkomt. Wanneer haar moeder een auto-ongeluk krijgt, leert Noor haar leven op een andere manier te bekijken. Een vlot humoristisch verhaal met eigentijds taalgebruik, rake typeringen, maar ook met een kritische blik op het leven van dertigers in een nieuwbouwwijk. De bakfiets staat symbool voor de wereld waarin je als volwassene keuzes moet maken. De schrijfster (1976) debuteerde in 2007 met '15 minuten', personen uit dat boek spelen een bijrol in de nu verschenen uitgave. Een origineel boek met herkenbare situaties voor twintigers en dertigers.'

PS- je kunt 'm gewoon nog kopen, he. Kies zelf maar waar. Of bestel 'm bij mij, dan schrijf ik er iets voor je in. Desnoods op rijm.

schrijf ik binnenkort nog wel weer eens een stukje ook, alhier. Wie weet. Wie zal het zeggen.

En zo ben je opeens penvriendin van Máxima. Niet dat ze al teruggeschreven heeft, maar dat is een kwestie van tijd. Voor het boek 'De Maxima Generatie' (Maarten Muntinga) mocht ik namelijk, samen met 39 generatiegenoten die allemaal een stuk bekender zijn dan ik, als Robert Vuijsje, Sanne Wallis de Vries, Lodewijk Asscher en Ruud de Wild, een brief schrijven aan Hare Koninklijke Aanstaande Hoogheid. Mijn advies had iets te maken met onderstaande foto, René Froger, Unique Selling Points en meer van dat soort zaken. Ik zou zeggen: koopt dat leuke boek, ook als je - net als ik - geenszins koninklijk gezind bent.

En verder staat er weer een filmpje online dat ik maakte voor de 2 Minuten-serie van het leuke Torpedo Magazine. Over Mart Smeets en dat ik wilde dat ik van hem hield.

Voor het ontzettend leuke meestal online literaire magazine Torpedo Magazine (volg die site) las ik weer een verhaaltje voor in de 2 Minuten-serie: Fotohoofd.

 Voor wie niet fan filmpjes houdt of mijn pratende hoofd in het bijzonder hieronder de tekst. 

Hij is zo’n gewone jongen gebleven. En het is niet niks, een dagelijks programma op prime time, waar letterlijk de hele natie naar kijkt. En iedereen die in je programma wil. En je een natuurtalent vindt. En goedgekleed.

In de begindagen liet hij zich nog wel eens als een gebraden haan door de stad dragen, maar tegenwoordig gaat hij met de kippen op stok, om maar in de pluimveemetafoor te blijven. Oké, hij wordt vorstelijk betaald. En de hele natie kijkt, had hij dat al gezegd? Maar verder dus een gewone jongen, hoor.

Alleen: als een camera op hem gericht wordt, gaat zijn hoofd zijn eigen gang. Zijn lippen tuiten. Zijn linker wenkbrauw fronst zijn voorhoofd in een Clooney-achtig plooiwerkje. En zijn ogen priemen, lokken, strelen zachtjes. Zeggen: tot de zon opkomt, schatje.

Terwijl hij zo’n gewone jongen gebleven is.

Voor het literaire magazine Torpedo nam ik een aantal 2 Minuten-filmpjes op: buitengewoon korte verhalen van slechts 140 woorden, waaronder 'Knakworsten'. Voor wie het niet zo heeft op bewegende beelden of mij persoonlijk: hieronder de tekst zoals die stond in Het Parool.

Mijn Aaf BC-zwangerschapsverlofvervangings-Volkskrant-column van afgelopen woensdag:

De metroman was zo gek nog niet. In zijn tijd was het overzichtelijk: de metroman had een David Beckhamkuifje droeg geen kleren, maar outfits. En de rest van de heteroseksuele mannen was gewoon, nou ja, man. Met soms best een vrolijk gekleurde Puma, maar veel gekker werd het niet. 

Sinds de metroman is het echter buitengewoon onoverzichtelijk geworden. Het trendgilde heeft nog wel wat geprobeerd, zoals de überman (een baardige variant die graag met everzwijnen over zijn schouder rondloopt), maar een lijn wil er niet meer echt in komen. Postmodern, kun je dan roepen als je eigenlijk geen idee hebt, maar geen zin hebt om dat toe te geven. Begrijp me niet verkeerd: ik ben enthousiast over de mate waarin moderne man zijn best doet. Ik probeer alleen wat overzicht te scheppen, want zo neurotisch ben ik dan ook wel weer in mijn observatiedrang. En alles loopt zo door elkaar: geslachten, toepassingen, gebruiksmomenten. Damescolsjaals boven ACDC t-shirts. Blozende boerenzonen met peilloze decolletés. Ogenschijnlijk onverzorgde mannen die besmeurde broeken in beeldschone enkellaarsjes stoppen.

En dan is er nog het mannenhoedje. Ergens snap ik dat wel, want de hoedjesman loopt in van die mooie versnelde slowmotion-beelden op zijn eigen soundtrack, met af en toe een spontane dansmove in een geschikt steegje. Vanonder de rand kun je naar voorbijkomende vrouwen knikken en als boef krijg je er zo’n fijne schaduw mee.

Mannenhoedendragers zijn alleen zo enthousiast dat het ding overal op blijft. Ze dragen ze in restaurants, terwijl iedere cowboy je kan vertellen dat dat eigenlijk alleen in saloons mag. Ze dragen ze tijdens concerten, zodat verticaal uitgedaagde mensen als ik nog meer moeite hebben om het podium te zien. Temperatuur is daarbij overigens geen issue: een beetje man zweet voor zijn hoed.

Op de sportschool zag ik een sportschooltype in hemd en trainingsbroek indrukwekkend veel gewicht omhoog duwen. Hij zette zijn porkpie-hoedje (Baantjer was er ook gek op) recht op zijn hoofd, drapeerde zijn leren tas voor het apparaat en zette zijn badslippers schrap voor een nieuwe tweehonderd kilo, onderwijl knipogend naar een instructrice. Verward over deze chaos veegde ik mijn voorhoofd af. Of nee, postmodern. Dat was het.

In de tijd dat mijn laptop nog het gewicht van een gezonde peuter had, was ik al fervent wildtikker. De blikken van anderen waren een goede stimulans om eens uit de pyjama te komen en stiekem vond ik dat ik behoorlijk cool een individu zat te zijn in mijn lokale namaak-Starbucks, terwijl iedereen die ik kende op kantoren vastgesnoerd zat aan desktopcomputers met dikke konten.

De afgelopen maanden blijk ik hiermee echter geen onderdeel te zijn van een trend, maar van een fruitvliegjeskolonie, die zich schrikbarend snel vermenigvuldigt. Een zwerm van ZZP’ers en andersoortige nieuwe werkers met daarachteraan barista’s (nooit barmeisjes hè, barista’s), die voor iedereen koffies maken met opgeschuimde dennenboompjes. Een zwerm die vecht om stopcontacten en de grootstedelijke horeca dusdanig overspoelt dat het lastig voor te stellen is dat er überhaupt nog mensen op kantoren zitten. Of zoals een kennis zuchtte: ‘Laptops zijn de Crocs van 2011.’

Vorige week moest ik me bij een vestiging van The Coffee Company tussen zeker twintig laptoppers wurmen, die in rijen tegenover elkaar Nieuw zaten te werken. Als Fritz Lang nu Metropolis zou maken, zouden dit zijn werkers zijn: monotoon tikkend, blikken strak op het beeldscherm gericht, grote koptelefoondoppen op de oren. Ik wist een plekje te bemachtigen met een tijdschriftenrek in mijn rug en dook weer in mijn verhaal, tot het meisje naast me begon te Skypen (‘HOEZO! DAT HEB IK JE TOCH GEFACEBOOKT!’). De designende buren aan mijn andere zijde maakten plaats voor twee ZZP’ers, die op penetrerend volume een PowerPoint-presentatie in elkaar zetten over the wisdom of the crowds, zich ondertussen steeds verder mijn intieme zone in muizend. ‘Ga even ergens anders zitten ZZP’en!’ wilde ik brullen, ‘ik zat hier eerst!’ Maar in plaats daarvan haalde ik glimlachend mijn latte machiato met opgeschuimd portret van Jezus Christus bij zijn ellenboog vandaan. Het is een ziekte, dat aardig willen zijn.

Het gerucht gaat dat de eerste trendwatchers gesignaleerd hebben dat de creatieve voorhoede zich weer richting kantoren beweegt, met vaste plekken en koffie uit plastic bekertjes. Hoe ik mij daarin als individu staande ga weten te houden, weet ik overigens nog niet.