Kijkt u maar. Met korting!

Die was namelijk zo ontspannend dat ik er totaal geen spannende verhalen over te vertellen heb. 

We slenterden door ons middeleeuwse Italiaanse dorp en aten Italiaanse dingen. 

We slenterden door andere middeleeuwse dorpen en aten nog meer Italiaanse dingen. 

We gingen naar het strand, lazen boeken en aten Italiaanse dingen. 

We keken voetbalwedstrijden in kroegen met satelliet-tv tussen oude, knikkebollende mannetjes. 

Het dak bleek van onze auto te kunnen, dus we reden op z'n cabrio's over kustwegen en bergweggetjes. 

We vielen in slaap, werden wakker en aten nog meer Italiaanse dingen.

Er waren slippers en zonnebrillen en Italiaanse ijsjes. 

De zon scheen.

Ik waarschuwde al: totaal geen spannende verhalen. 

• Ga je even op vakantie, ben je opeens guerillamarketingexpert. Een stukje over mijn bakfietspadvertising-actie op MKB-site PleinPlus.nl.

• De Wereldomroep vond Bakfietsblues een geschikt vakantieboek, leest u maar.
  

• Oh, en: abonneert u zich vooral en gerust op de nieuwsbrief, ofwel de zeer onregelmatig verschijnende Maaike Schutten Monthly! Het zou namelijk zomaar kunnen dat er deze week weer eentje verschijnt, heb ik vernomen uit betrouwbare bron.

• Alles prima hier, hoor, dankjewel.
  
• De hele maand juni babbel ik een beetje over boeken op www.watleesjij.nu. Oh, en je kunt mijn boek er ook winnen door the word te spreaden. Hier zie je hoe. 
• En: je kunt natuurlijk nog steeds lid worden van de geheel gratis en zeer onregelmatig verschijnende Maaike Schutten Monthly. Sterker, het is misschien een heel goed idee om dat nu te doen, want binnenkort verschijnt er weer eentje, met een buitengewoon vrolijke vakantieactie erin. Kortom: alvast welkom, zie hier het formulier. 
• Binnenkort hier weer een normaal stukje, maar dan niet over voetbal, want ik heb deze week geconcludeerd dat ik daar minder verstand van heb dan ooit.
  
• Doeg!
  

Analisten zeggen: dit was de campagne van de economie. Of van de tegenstellingen. Maar ik zeg: dit was de campagne van de uiterlijke details.

Het begon allemaal met de gefotoshopte posters. Nooit eerder had een CDA-lijsttrekker de huid van een meisje, nooit eerder was een Groen Links-lijsttrekker overbelicht als ware het een publiciteitsfoto voor RTL4 en nooit eerder had ik pas na een week door dat die geplamuurde mevrouw op de poster van de Partij voor de Dieren Marianne Thieme was.

Daarna kwam de kleurspoeling van Jan-Peter, poel des jeugds van het CDA, met 100% grijsdekking. Maar toen ik eenmaal gewend was aan de veel te egale coupe van JP, bleek mijn inmiddels geoefende haarspoelingsoog een ware epidemie te zien. In Mark Ruttes geföhnde kapsel was geen oneffenheid te zien. André Rouvoet was voor het laatste debat speciaal nog een tintje donkerder gegaan. Ook rondetafelpraters als Frank de Grave hadden hun hoofden enthousiast in laten smeren. En laten we Ferry Mingele niet vergeten, die meende dat zijn Moke-cut nog best wel wat meer oranje kon. 

En dan was er Wouter Bos, die gisteravond overbestudeerd casual het PvdA-podium opstapte, in een vormloze trui waarin hij waarschijnlijk net de schutting gebeitst had of boodschappen had gedaan en precies de juiste veertigerssneakers. Het enige dat nog ontbrak aan de huisvaderlook was een flinke babyboer op zijn schouder, die zo gezellig uitdruipt over de rug. Job Cohen naast hem zag er alleen nog maar authentieker van uit, met zijn ongeëpileerde wenkbrauwen, zijn eeuwige rode stropdas en zijn five o’clock shadow. Maar dat was waarschijnlijk precies de bedoeling.

Ik zag toevallig Michael Jackson voorbij komen op een liftje (op tv dus, dit was geen Michael-leeft-nog-sighting, voor de duidelijkheid - maar die gebeuren doorgaans ook op toast) en herinnerde me dit stukje van vorig jaar.

We gingen dus naar Michael Jackson. Althans, naar de film. Want nadat de media mij wisten te vertellen dat hij een multiwrak was dat zich in een rolstoel kwijlend het podium overliet duwen met een permanent infuus aan zijn arm, bazelend over kinderrechten en Jesus Juice, was ik tergend benieuwd naar kwesties als: a) kon hij lopen? b) kon hij praten? c) kon hij zingen? d) kon hij nog ‘Sjamoon!’ roepen? (Als u deze motieven wat sensatiebelust noemt, dan spreek ik u niet tegen.)

Toen hij dat nog prima bleek te kunnen en zelfs allemaal tegelijkertijd, had hij eigenlijk al gewonnen. Hij klonk nog gewoon als zichzelf, deed snelle dingen op zijn loafers en de ‘Sjamoon!’ was klassiek.

Dus kon ik verder met mijn volgende missie: het ontdekken van de Mens achter Michael Jackson, want ook daar was ik inmiddels tergend benieuwd naar. Het eerste kwartier werd ik daarbij afgeleid door zijn neus, maar opeen gegeven moment raak je daar aan gewend. Gerard Joling heeft een tapijt op zijn hoofd, Lady Gaga een struik om haar nek, Michael Jackson heeft een skischansje op zijn gezicht, wat maakt het allemaal uit.

Goed, de Mens achter Michael. Geen makkelijke missie, omdat Michael natuurlijk niet echt een mens was. Hij was een buitenaards wezen meets levende Michael Jackson-pop waar af en toe glimpjes mens doorheen schenen, met bril en pruik opgetuigd zodat hij eruit zag als Michael Jackson. Deze tot Michael omgetoverde Michael was geconcentreerd aan het werk, met een fanatieke toewijding. En voor zijn doen zag hij er basic uit zonder kniebeschermers en gouden badpakken (voor de volledigheid: een glitterbroek lijkt mij in het universum van Michael Jackson te vallen onder basics).

Als je uitgangspunt die bazelende man is in rolstoel met dat bungelende infuus er achteraan, blijkt Mike verbazend samenhangend en meer in control dan Jan-Peter Balkenende op een gemiddelde werkdag. Circus Jackson draaide als een tierelier. Hij deed alles waar hij goed in was (dansen met groepen in monster- en jaren ’30-pakken, de armen heffen boven een windmachine), omringd door een band met vriendelijke grote negers die hem MJ noemden en die hij op ieder detail wees (‘het moet pe-deng en niet pe-déng’). Kinderen liet hij verstandigerwijs links liggen en zijn wereldverbeterbehoeften concentreerden zich op de natuur, die hij respecteerde en waar hij van hield en die er binnen vier jaar mee kapt als we nu niets doen - dat u het weet.

Maar het waren die glimpjes waarop ik me concentreerde, want samen zouden die misschien een verrassend beeld creëren van een beminnelijke man meteen Brits gevoel voor humor die graag boerend kippenpoten eet tijdens voetbalwedstrijden - wie zou het zeggen. Zijn tot masker verworden hoofd was daarbij een complicerende factor, maar het waren de dissonanten die ik als glimpjes interpreteerde. De baardgroei, bijvoorbeeld (hoe kan het dat Michael baardgroei had? Ging hij dan ook naar de wc?), de kauwgom die hij voortdurend kauwde en de lolly's. De hyperbeleefdheid waarmee hij iedereen voortdurend aan het bedanken was (‘God bless you’) en waarmee hij zich excuseerde voor zijn grapjes (‘God bless you’). En niet te vergeten de hoogwerker waarop hij ‘whieieie!’ riep toen die door de lucht zwenkte. Het was jammer dat mimiek niet meer mogelijk was op zijn gezicht, want je zou bijna zeggen dat het vrolijk leek. 

Pas toen De Wereld eraan te pas kwam met een lachwekkende act die Pocahontas mixte met Wall-E begon Michael weer te lijken op de Michael waar ik bang voor was. Ik bereidde me mentaal voor op heal the world en een wereldbol met kinderen in klederdracht, maar gelukkig ging hij weer dansen met een groep in beat it-pakken en wees hij de band erop dat het ke-dengdengdeng-kedeng was en niet deng-kedeng-kedeng.

‘Yeah, sounds good, MJ,’ zei een grote, gezellige neger, alsof MJ ook een gezellige neger was. En ik dacht: ja, dat was mooi geweest.

Het debat, afgelopen zaterdag. Natuurlijk was er van alles op aan te merken. De afgevangen vliegen. De afwezigheid van Henny Huisman, Gordon of leiding van Frits Wester. De stupide tussenfilmpjes. Geert WIlders in zijn algemeenheid. Maar iets stond oprechte ergernis over al dit zinnigs in de weg: de kleurspoeling van Jan-Peter Balkenende.

Het lijkt iets futiels, een haarspoeling. Maar als je het eenmaal ziet, kun je niet stoppen ernaar te kijken. Je hoort niet meer wat hij zegt, je hoort niet meer hoe hij het zegt, je ziet zelfs niet meer hoe raar zijn bovenlip is. Iemand van het campagneteam - ik vermoed Jack de Vries voordat Jack-gate uitbrak - moet tijdens een vergadering over stropdaskeuzes naar JPB hebben zitten kijken en hebben gezegd: ‘Jan-Peter, we moeten iets doen aan die grijze slapen. Want grijs, dat is niet goed. Grijs is oud, en saai. En jij bent niet oud en saai, Jan-Peter. Jij moet een bron van jeugd en levenslust zijn, bruisend als een bergbeekje. Pure inspiratie met een mooie das om.’

De Taskforce ‘Jan-Peter Is De Poel Des Levens’ ging er vervolgens mee aan de slag. Na een uitgebreide oriëntatieronde werd uiteindelijk gekozen voor Feria Préférence van L’Oreal, met 100% grijsdekking en een schitterende kleur, die zo zacht aanvoelt als kasjmier. En het mooie was: er hoefden maar tien minuten uit Jan-Peters schema gesnoept te worden om zijn haar weer meeslepend bruin te maken met een fonkelende glans, vol reliëf. Jack de Vries glom van tevredenheid.

Ook hier wordt weer duidelijk hoe hard Jack, voormalig Zoon van de Duivel, zijn magic touch verloren heeft, dames en heren. Want het punt is natuurlijk: als je je haar verft, waar ben je dan nog meer toe in staat? Hoe makkelijk verkoop je ons land dan aan België, of Afghanistan? Heb je dan niet stiekem al 34 Joint Strike Fighters besteld? Hoeveel cd's van de Venga Boyz heb je dan - en ben jij dan niet het brein achter hun hereniging? Ben je dan eigenlijk de ghostwriter van Geert Wilders? Ben je wel echt Jan-Peter Balkenende, of stiekem een hermafrodiete mutant, verkleed als Jan-Peter Balkenende? De mensen weten het niet meer. En de mensen willen het weten. Het backfire-effect van de kleurspoeling, ik zeg het je.

Jaaaa, daar zijn we weer, mensen. Met Fotobijschrift Woensdag: De Uitslag. De spannendste uitslagshows van de uitslagshows. Je weet het nog wel, we hadden deze foto: 

en daarbij mochten jullie een bijschrift verzinnen. Daar zaten mooie bij, zoals: 

Koninklijk paar ook goed geslaagd op Koninginnemarkt. C&A, juist nu. En: Koningshuis bezuinigt op reiskosten. 

Maar de allerbeste vond de jury toch: Otto. Zomermode voor het hele gezin. Daarom gaat het heus echt gesigneerde exemplaar van Bakfietsblues naar Vinexvrouwtje. * applaus, gejuich, uitzinnig gegil * DM je adres even naar onze lieftallige assistente, die daar zinloos in de hoek staat te grijnzen. 

Nou, dat was 'm weer, mensen. Een goed weekend allemaal en tohoooot de volgende kéééér!

Als je ergens in Overijssel woont (of een UPC-kastje hebt) ben ik morgen en zondag op TV Oost te zien in de talkshow 'En Dan Nog Even Dit'. In ieder geval zaterdag om 17.20 uur en dan wordt het vast nog een aantal keren herhaald.

En zo zat ik deze week weer op een bakfiets. Normaal gesproken ligt het gemiddelde aantal keren niet veel hoger dan nul (het zal er iets mee te maken hebben dat ik geen bakfiets bezit), maar zaterdag bevond ik me op een zespersoons geval ter gelegenheid van de Giro di Bakfiets, georganiseerd door de superenthousiaste boekhandel Wagner. Als de bakfiets de SUV van het fietspad is, was dit de stadsbus. Bibberend vermeed ik ternauwernood achteruitkijkspiegels en bij iedere bocht was het weer een mysterie welke kant ik het stuur op moest gooien om het ding de berm uit te houden. Ik hoopte heel erg dat het meisje voorin levend de eindstreep zou halen, en ik als het een beetje meezat ook. Een stukje verderop zat collega Rijks op een iets kleiner model, waarvan het niet helemaal zeker was dat er remmen op zaten, laat staan versnellingen. Om ons heen: enthousiaste Sassenheimse bakfietsers, veelal in het roze, ballonnen, voorop een roze vespa. Een dag uit het leven van een hedendaagse schrijver.

Omdat ik de bakbus amper van zijn plek kreeg, verloor ik al snel het contact met het peleton, samen met een meneer van het lokale CDA. Het lokale CDA zag er namelijk wel een persmomentje in en had een groen exemplaar en een paar CDA-windjacks afgevaardigd. Toen een reeks stoplichten ons het zicht op de achterwielen van de allerlaatste Babboe ontnam, leek het me wel een goed idee om een stukje af te snijden. Het meisje voorin wist wel wat en toen waren we lost in Sassenheim.

‘Dat kunnen we natuurlijk niet hebben, he, dat dit uitlekt', lachte ik schaapachtig, ‘'CDA snijdt af tijdens Giro di Bakfiets'.’ Het lokale CDA vond dit geen moment om te lachen.

Twee dagen later zat ik op een tweepersoonsvariant, die verrassend soepel de bochten doorging. Ik reed rondjes over het Museumplein. In de bak lag een fotografe op haar rug, actiefotograferend met gevaar voor eigen leven. De skateramp deden we bij nader inzien toch maar niet.

Benieuwd wat me deze week te wachten staat.