Ik kon ook altijd moeiteloos een mening oplepelen over een onderwerp naar keuze, of er eentje opwarmen als dat nodig was, maar hoe meer ik er nu hoor, hoe minder ik nog weet wat ik vind. Een mening op zich is weinig; slechts een toevoeging aan een kakofonie die je dover en dover maakt. Een mening wordt pas iets als je er iets mee kan: als hij een alternatief biedt, of nieuwe inzichten, als hij je kan overtuigen met argumenten die nog kloppen ook, als hij de boel terugbrengt tot de kern. Kortom: een mening moet van verdomd goede huize komen als hij niet wil verdwijnen in de verstikkende zwerm die iedere dag groter wordt. Wat je zegt ben je bovendien de helft van de tijd zelf: ook wij zijn graaiers, ook wij zijn kleurloos, ook wij hebben eigenlijk geen idee. 

Daarom vind ik momenteel zo weinig op deze plek, want tegen de tijd dat ik erachter ben wat ik vind, heb ik er een roman over geschreven (najaar 2012, gok ik bij deze). En ondertussen denk ik na over wat ik op deze plek zal schrijven, want dat hier iets moet gebeuren, staat natuurlijk vast. Tegen de tijd dat ik het met mezelf eens ben wat ik er van vind, zal ik dat met gepaste stelligheid de ether in slingeren. Tot die tijd: leuke plaatjes van schoenen, puppy’s en katten die op Hans Hillen lijken.   

PS - En verder vond ik het jasje van Martijn Krabbé in The Voice Of Holland natuurlijk géén gezicht.

Een beetje psychotherapeut zal vertellen dat zo goed als alles terug te herleiden is naar de jeugd. Ik hou daarvan. Ik hou van het idee dat mijn moeizame start als hardloper niet door mij komt, of mijn onsportiviteit, of mijn gebrek aan doorzettingsvermogen, maar door een man in trainingspak zonder haar of gevoel en met zo’n seriemoordenaarachtig litteken op zijn wang. Hij noemde zichzelf gymleraar, maar eigenlijk was hij drill instructor met als doel om zoveel mogelijk pubers paarsaangelopen naar Frans of Aardrijkskunde te sturen.

Zo schiep hij er genoegen in om ons zo nu en dan te onderwerpen aan een voor militairen uitermate geschikte variant van de Coopertest. Ik had er tot dit schrijven overigens nooit bij stilgestaan dat de Coopertest ook daadwerkelijk uitgevonden was door een meneer Cooper, die toen hij af wilde vallen toevallig ontdekte dat het binnen 12 minuten lopen van een zo groot mogelijke afstand een prima manier was om de conditie te testen. Onze gymleraar vond het echter een beter idee om ons binnen een zo lang mogelijke tijd zo hard mogelijk zo veel mogelijk rondjes rond de vijver bij onze school te laten lopen. Daar ging ik dus, op mijn tennisschoenen van Scapino zonder enige vering of comfort, rennend voor mijn leven, omdat er vanuit het gras dingen werden geroepen als ‘IS DAT RENNEN?’ en ‘MIJN SCHOONMOEDER KAN NOG HARDER DAN DAT!’. De eerste rondjes hield iedereen nog wel vol, maar als er ‘HIJGEN IS VOOR HONDEN!‘ geroepen werd, wist je dat het een slijtageslag begon te worden - en wist ik dat mijn Scapinoschoenen en ik daar onderdeel van waren. Ik keek dan naar het kabbelende water en probeerde mezelf dingen wijs te maken over gaan met the flow, terwijl naast me ‘RENNEN! JE BENT TOCH GEEN MEISJE?’ gebruld werd en mijn milt met veel gevoel voor drama explodeerde.

Toen ik laatst langs het water liep waar ik altijd loop en nadacht over stromen op de golven van het leven en meer van dat soort flauwekul, realiseerde ik me dat ik me diep in mijn hart altijd een sukkel op Scapinoschoenen ben blijven voelen. Ik zoomde uit, zag mezelf best soepel voorbij veren en bedacht me dat ik die rondjes rond de vijver nu rauw zou lusten. En de gymleraar erbij, met een beetje peper en zout. Een beetje psychotherapeut zou hier een variant op Freuds vadermoord in zien. Gymleraarmoord.

Luister hier bijvoorbeeld naar mijn voorspellende droom over Arnon Grunberg,

of hier naar hoe ik tegen mijn wil in een wit pak in de Arena stond en wat Gordon daar mee te maken had.

Want die heeft uiteindelijk overal mee te maken. Maar dat hoef ik jullie natuurlijk niet te vertellen.

• 1 gesigneerde editie van Bakfietsblues
• maarliefst twee zelf in te vriezen ijslollies in de smaken cola en aardbei
  
• 1 parapluutje voor het maken van je eigen zoetige cocktail
• 1 huisgemaakte Bakfietsblues-kruiswoordpuzzel, die echt heus niet makkelijk is.  
  

 Kijkt u maar:

Wat te doen om dit alles in huis te krijgen?

• 18 euro overmaken naar 14 29 57 992 t.n.v. MKV Schutten
• mij een mailtje sturen op mail@maaikeschutten.nl met de melding: Doe Mij Zo'n Vet Zomerpakket
• niet vergeten mij ook je adresgegevens te mailen, of die van iemand anders als het voor iemand anders is.
  

PS- je kunt 'm gewoon nog kopen, he. Kies zelf maar waar. Of bestel 'm bij mij, dan schrijf ik er iets voor je in. Desnoods op rijm.

Mijn laatste Aaf BC-zwangerschapsverlofvervangingscolumn:

Een van mijn favoriete fantasiebanen is het commentatorschap bij aan elkaar gemonteerde tv-programma’s over de jaren zoveel of het fabuleuze leven van willekeurige beroemdheden. Gezeten voor een wandje zou ik met een brede lach vertellen over de favoriete tijdbesparingstips van Gwyneth Paltrow (bilversterkende oefeningen met een haarmasker in), het al dan niet dood zijn van Michael Jackson (laatste stand van zaken: hij ontvlucht zijn financiële misère in de bunker die Elvis vlak voor zijn ‘dood’ onder Graceland bouwde) en het wel en wee van Justin Bieber.

Niet dat ik iets weet over Justin Bieber, maar dat doet er ook niet toe. De voornaamste taakomschrijving van de pratende hoofden, die bij elkaar gegraaid zijn uit tijdschriftredacties en bestanden met werkloze komieken, is het doen van lukrake statements en het daarbij roepen van ‘Oh. My. GOD!’. En laat ik nou zelf ook een vrij aardige oh-my-GOD in huis hebben.

Verstand van zaken is bij programma’s aan tafels en voor wandjes ook helemaal niet nodig, constateerde een Amerikaanse psycholoog met waarschijnlijk dezelfde fantasiebaan als ik al eens. Jarenlang vergeleek hij commentaar en voorspellingen van beroepsexperts in de media met dat van willekeurige mensen. En wat bleek: de ondeskundigen waren minstens zo deskundig - of soms zelfs beter. Niet gehinderd door tunnelvisie of de peilloze diepte van hun kennis gokten ze gewoon op wat hen het meest waarschijnlijk leek.

Het duurde lang tot ik in de gaten had dat dát natuurlijk de reden was dat De Wereld Draait door Chazia Mourali liet praten over opera, Arie Boomsma over Charlie Sheen en Felix Rottenberg over wat verder ter tafel komt. Een benadering met een zee van mogelijkheden. Want hoe ziet Sylvana Simons de politieke toekomst van Berlusconi, wat is volgens Jeroen Krabbé het geheim van Lady GaGa en heeft Arend Jan Boekestein geen oplossing voor Libië? En bij twijfel kan er altijd teruggevallen worden op Rob Oudkerk of een hoofdredacteur naar keuze.

Het lijkt me echt iets voor Jack de Vries om dit binnenkort eens uit te leggen aan Matthijs van Nieuwkerk. Na mijn analyse van het werk van Justin Bieber, als het even kan.

Een column voor Runners' World over glanzende, zwarte, keihard stretchende hardloopbroeken. 

Toen ik begon met lopen, deed ik dat in een tricot geval dat het dichtst in de buurt komt van een joggingbroek. En eigenlijk doe ik dat nog steeds. Ik heb een gewone en een iets minder gewone, maar die minder gewone kan eigenlijk alleen als het niet te tochtig is rond de enkels.

Maar Maaike, waarom schaf je dan niet zo’n aerodynamische, zweet opslurpende en tegelijkertijd warmtevasthoudende hardloopbroek aan, vraag je je nu natuurlijk af. Nou, dat zit zo. Ik ben altijd in de veronderstelling geweest dat er een soort kastesysteem bestaat op loopkledinggebied. Je begint in een gênant pak, opgediept uit een onvermoede hoek van je kledingkast, upgradet datals je na een tijdje niet meer rood aangelopen thuiskomt en dan, op een dag, als je achterstevoren hinkelend een marathon doet, ben je klaar voor een semiprofessioneel wedstrijdtenue met spandex en vinnen op de rug, en zo. Of van die glimmende marathonbroekjes, waarvan ik altijd bang ben dat er van alles tevoorschijn fladdert, maar dat zal ongetwijfeld ook allemaal ten bate van de aerodynamica zijn.

De hele crux van dit veronderstelde kastesysteem is dat je niet te snel moet proberen van de ene kaste naar de andere over te stappen, omdat je dan de lopende equivalent wordt van een in zeemleer vacuüm getrokken toerfietser, die zich na een kilometer of twee met zijn geaccentueerde hebben en houden op een terras laat zakken voor een kopje koffie, om een half uur later zo traag verder te gaan dat je denkt: man, had gewoon je bandplooibroek aangehouden. Een sportkledingversie van doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg-gedachte, ondersteund door beelden uit mijn onderbewustzijn van gevorderde lopers in fladderende sportkleding als Rocky (in grijs joggingpak en op All Stars, godbetert), Madonna en een aantal Kennedy’s (in trainingsbroek).

Maar zoals dat wel vaker gaat, was ik de enige die in deze veronderstelling verkeerde. Speurend op straat naar tricot zag ik enkel mijn eigen benen, verder voorbijgelopen door gestroomlijnde mensen in ongetwijfeld allerlei wonderen verrichtende microfibers. En over de ballerinolook zat zelfs mijn buurtgenoot de sportpresentator niet in, die zijn glanzend geaccentueerde hebben en houden uitgebreid mee uit ontbijten nam. (En dan heb ik het nog niet eens gehad over de niet nader te noemen politicus.)

Welbeschouwd het dus mijn diepste angst om een man van middelbare leeftijd in zeemleren pak te zijn. Misschien moet ik daar eens met iemand over praten.

Ik loop een beetje voor op Aaf, babygewijs dan. Daarom zat ik afgelopen zomer regelmatig en in steeds dikkere toestand in de wachtkamer van de verloskundigenpraktijk. Omdat ik soms recalcitrante dingen schijn te roepen bij het lezen van jongemoederlectuur met koppen als ‘Mijn keizersnede: mijn hel’ en ‘Zo maak je een piratentaart!’, concentreerde ik me op het prikbord vol geboortekaartjes met de namen van de nieuwe inwoners van mijn postcodegebied.

Zoals dat dan vervolgens gaat, raakte ik licht geobsedeerd en ging ik met notitieboekjes in de hand op zoek naar grote lijnen en andere verbanden. Zo bleek er een groep met doorgevoerde retronamen als Ot en Sien en een veel grotere met wilde conceptnamen als Raaf, Boks, Skipper, Merlot en Hunk. Voor Ot en Sien zag ik nog wel een toekomst, zij het een moeilijke, maar het leek me dat Boks, Hunk en hun vrienden over dertig jaar gekwalificeerd zouden worden als dolende generatie. Je dochter Merlot noemen vond ik wel een erg typische manier om de levensbestemming te sturen en het feit dat mensen je ofwel vragend aankijken, ofwel in de lach schieten als je je voorstelt leek me niet bevorderlijk voor je zelfbeeld. Tevreden over deze analyses klapte ik dan mijn Moleskine dicht en waggelde het verloskundigenkantoortje in.

Ik moest hier aan denken toen ik vrijdagavond met een aantal schrijvers rond een tafel stond vol dozen wijn en zelfbereide pastasalades. Aanleiding - naast de dozen - was een literaire stichting die benieuwd was of we misschien een stroming waren, of een generatie. Het opperen daarvan in de uitnodiging bleek de literaire equivalent van een piratentaart en reacties kwamen neer op ‘ho ho’ en ‘ik hoor nergens bij, hoor’. De gedachte aan analyses en kruisverbanden met Nix of X of Y deed ons eensgezind benadrukken hoe verschillend we waren qua stijl, thematiek, publiek en haardracht. ‘Stromingen vind je in een rivier,’ mompelde een zojuist gedebuteerde schrijver. Iemand opende nog een fles en tevreden constateerden we hoe individuen als wij toch onmogelijk over wat voor kam dan ook geschoren konden worden. Maar goed, daar is onze generatie natuurlijk wel een uitzondering in. 

En verder staat er weer een filmpje online dat ik maakte voor de 2 Minuten-serie van het leuke Torpedo Magazine. Over Mart Smeets en dat ik wilde dat ik van hem hield.

 Voor wie niet fan filmpjes houdt of mijn pratende hoofd in het bijzonder hieronder de tekst. 

Hij is zo’n gewone jongen gebleven. En het is niet niks, een dagelijks programma op prime time, waar letterlijk de hele natie naar kijkt. En iedereen die in je programma wil. En je een natuurtalent vindt. En goedgekleed.

In de begindagen liet hij zich nog wel eens als een gebraden haan door de stad dragen, maar tegenwoordig gaat hij met de kippen op stok, om maar in de pluimveemetafoor te blijven. Oké, hij wordt vorstelijk betaald. En de hele natie kijkt, had hij dat al gezegd? Maar verder dus een gewone jongen, hoor.

Alleen: als een camera op hem gericht wordt, gaat zijn hoofd zijn eigen gang. Zijn lippen tuiten. Zijn linker wenkbrauw fronst zijn voorhoofd in een Clooney-achtig plooiwerkje. En zijn ogen priemen, lokken, strelen zachtjes. Zeggen: tot de zon opkomt, schatje.

Terwijl hij zo’n gewone jongen gebleven is.

In het vliegtuig had ik de hele column al bedacht. Ik ging het hebben over de zon. Hoe fijn het is om ’s ochtends langs het strand te lopen, na al die sneeuw en grijze wolken en andere winterse ellende waar ik me maar niet overheen kan zetten (serieus, ik verheug me al sinds november op de lente. Je niet meer inpakken met winddichte thermotoestanden en rare mutsjes, niet meer die snijdende wind in je gezicht, maar gewoon je schoenen aantrekken en de deur uit gaan, naar een wereld die er vrolijk uitziet en aangenaam aanvoelt). Stukje heen, stukje terug, op het einde een slalom tussen die leuke rieten parasolletjes door en dan bij een ontbijt met hysterisch vers fruit verzuchten waarom alle werelddelen zich in godsnaam niet gegroepeerd hebben rond de evenaar, zodat het gewoon overal vijfentwintig graden kon zijn. En of dat niet alsnog geregeld kan worden, ik bedoel, we sturen mensen naar de maan, verdorie. En o ja, hoe irritant het is als er thuis allemaal zand in je vakantietas zit, omdat je je schoenen zomaar tussen je spullen gegooid hebt. Daar ging ik het dus over hebben.

Zesendertig uur later vlogen we weer terug. Onrusten in een paar steden breidden zich uit naar het hele land, grote demonstraties werden hoopgevend, hoop werd uiteengeslagen tot vertwijfeling en nog meer onrust en wij namen de boot naar Texel, ver boven de evenaar. Een graad of vier en mogelijk stevige windstoten, volgens Gerrit Hiemstra. De tv bracht ons live naar het plein. Dichterbij dan toen we daar waren, tussen de mensen, de stenen, de chaos.

Weer thuis vond ik nergens zand. Mijn schoenen had ik zomaar tussen mijn spullen gegooid, maar het strand waren we niet opgeweest - die windstoten van Gerrit. Tijdens het vertrouwde rondje Havengebied werden mijn fantasieën over zonovergoten sprintjes van een week eerder bij iedere stap onbenulliger. Vrolijk rennen ja, tussen de parasolletjes van een zorgvuldig geconstrueerde vakantie-idylle, langs een baai geschapen door dynamiet, in een luchtbel in een land dat zich probeert te ontworstelen aan een man met  zo zijn eigen ideeën over democratie en hoopt op iets nieuws, iets beters, hoe dat er ook uitziet.

Voor de lente waar ik op hoop, hoef ik de straat niet op. Die lente komt wel, die lente komt altijd. En tot die tijd doe ik gewoon een winddicht thermoding aan. En een raar mutsje op.

De metroman was zo gek nog niet. In zijn tijd was het overzichtelijk: de metroman had een David Beckhamkuifje droeg geen kleren, maar outfits. En de rest van de heteroseksuele mannen was gewoon, nou ja, man. Met soms best een vrolijk gekleurde Puma, maar veel gekker werd het niet. 

Sinds de metroman is het echter buitengewoon onoverzichtelijk geworden. Het trendgilde heeft nog wel wat geprobeerd, zoals de überman (een baardige variant die graag met everzwijnen over zijn schouder rondloopt), maar een lijn wil er niet meer echt in komen. Postmodern, kun je dan roepen als je eigenlijk geen idee hebt, maar geen zin hebt om dat toe te geven. Begrijp me niet verkeerd: ik ben enthousiast over de mate waarin moderne man zijn best doet. Ik probeer alleen wat overzicht te scheppen, want zo neurotisch ben ik dan ook wel weer in mijn observatiedrang. En alles loopt zo door elkaar: geslachten, toepassingen, gebruiksmomenten. Damescolsjaals boven ACDC t-shirts. Blozende boerenzonen met peilloze decolletés. Ogenschijnlijk onverzorgde mannen die besmeurde broeken in beeldschone enkellaarsjes stoppen.

En dan is er nog het mannenhoedje. Ergens snap ik dat wel, want de hoedjesman loopt in van die mooie versnelde slowmotion-beelden op zijn eigen soundtrack, met af en toe een spontane dansmove in een geschikt steegje. Vanonder de rand kun je naar voorbijkomende vrouwen knikken en als boef krijg je er zo’n fijne schaduw mee.

Mannenhoedendragers zijn alleen zo enthousiast dat het ding overal op blijft. Ze dragen ze in restaurants, terwijl iedere cowboy je kan vertellen dat dat eigenlijk alleen in saloons mag. Ze dragen ze tijdens concerten, zodat verticaal uitgedaagde mensen als ik nog meer moeite hebben om het podium te zien. Temperatuur is daarbij overigens geen issue: een beetje man zweet voor zijn hoed.

Op de sportschool zag ik een sportschooltype in hemd en trainingsbroek indrukwekkend veel gewicht omhoog duwen. Hij zette zijn porkpie-hoedje (Baantjer was er ook gek op) recht op zijn hoofd, drapeerde zijn leren tas voor het apparaat en zette zijn badslippers schrap voor een nieuwe tweehonderd kilo, onderwijl knipogend naar een instructrice. Verward over deze chaos veegde ik mijn voorhoofd af. Of nee, postmodern. Dat was het.

In de tijd dat mijn laptop nog het gewicht van een gezonde peuter had, was ik al fervent wildtikker. De blikken van anderen waren een goede stimulans om eens uit de pyjama te komen en stiekem vond ik dat ik behoorlijk cool een individu zat te zijn in mijn lokale namaak-Starbucks, terwijl iedereen die ik kende op kantoren vastgesnoerd zat aan desktopcomputers met dikke konten.

De afgelopen maanden blijk ik hiermee echter geen onderdeel te zijn van een trend, maar van een fruitvliegjeskolonie, die zich schrikbarend snel vermenigvuldigt. Een zwerm van ZZP’ers en andersoortige nieuwe werkers met daarachteraan barista’s (nooit barmeisjes hè, barista’s), die voor iedereen koffies maken met opgeschuimde dennenboompjes. Een zwerm die vecht om stopcontacten en de grootstedelijke horeca dusdanig overspoelt dat het lastig voor te stellen is dat er überhaupt nog mensen op kantoren zitten. Of zoals een kennis zuchtte: ‘Laptops zijn de Crocs van 2011.’

Vorige week moest ik me bij een vestiging van The Coffee Company tussen zeker twintig laptoppers wurmen, die in rijen tegenover elkaar Nieuw zaten te werken. Als Fritz Lang nu Metropolis zou maken, zouden dit zijn werkers zijn: monotoon tikkend, blikken strak op het beeldscherm gericht, grote koptelefoondoppen op de oren. Ik wist een plekje te bemachtigen met een tijdschriftenrek in mijn rug en dook weer in mijn verhaal, tot het meisje naast me begon te Skypen (‘HOEZO! DAT HEB IK JE TOCH GEFACEBOOKT!’). De designende buren aan mijn andere zijde maakten plaats voor twee ZZP’ers, die op penetrerend volume een PowerPoint-presentatie in elkaar zetten over the wisdom of the crowds, zich ondertussen steeds verder mijn intieme zone in muizend. ‘Ga even ergens anders zitten ZZP’en!’ wilde ik brullen, ‘ik zat hier eerst!’ Maar in plaats daarvan haalde ik glimlachend mijn latte machiato met opgeschuimd portret van Jezus Christus bij zijn ellenboog vandaan. Het is een ziekte, dat aardig willen zijn.

Het gerucht gaat dat de eerste trendwatchers gesignaleerd hebben dat de creatieve voorhoede zich weer richting kantoren beweegt, met vaste plekken en koffie uit plastic bekertjes. Hoe ik mij daarin als individu staande ga weten te houden, weet ik overigens nog niet.   

In de tijd dat mijn laptop nog het gewicht van een gezonde peuter had, was ik al fervent wildtikker. De blikken van anderen waren een goede stimulans om eens uit de pyjama te komen en stiekem vond ik dat ik behoorlijk cool een individu zat te zijn in mijn lokale namaak-Starbucks, terwijl iedereen die ik kende op kantoren vastgesnoerd zat aan desktopcomputers met dikke konten.

De afgelopen maanden blijk ik hiermee echter geen onderdeel te zijn van een trend, maar van een fruitvliegjeskolonie, die zich schrikbarend snel vermenigvuldigt. Een zwerm van ZZP’ers en andersoortige nieuwe werkers met daarachteraan barista’s (nooit barmeisjes hè, barista’s), die voor iedereen koffies maken met opgeschuimde dennenboompjes. Een zwerm die vecht om stopcontacten en de grootstedelijke horeca dusdanig overspoelt dat het lastig voor te stellen is dat er überhaupt nog mensen op kantoren zitten. Of zoals een kennis zuchtte: ‘Laptops zijn de Crocs van 2011.’

Vorige week moest ik me bij een vestiging van The Coffee Company tussen zeker twintig laptoppers wurmen, die in rijen tegenover elkaar Nieuw zaten te werken. Als Fritz Lang nu Metropolis zou maken, zouden dit zijn werkers zijn: monotoon tikkend, blikken strak op het beeldscherm gericht, grote koptelefoondoppen op de oren. Ik wist een plekje te bemachtigen met een tijdschriftenrek in mijn rug en dook weer in mijn verhaal, tot het meisje naast me begon te Skypen (‘HOEZO! DAT HEB IK JE TOCH GEFACEBOOKT!’). De designende buren aan mijn andere zijde maakten plaats voor twee ZZP’ers, die op penetrerend volume een PowerPoint-presentatie in elkaar zetten over the wisdom of the crowds, zich ondertussen steeds verder mijn intieme zone in muizend. ‘Ga even ergens anders zitten ZZP’en!’ wilde ik brullen, ‘ik zat hier eerst!’ Maar in plaats daarvan haalde ik glimlachend mijn latte machiato met opgeschuimd portret van Jezus Christus bij zijn ellenboog vandaan. Het is een ziekte, dataardig willen zijn.

Het gerucht gaat dat de eerste trendwatchers gesignaleerd hebben dat de creatieve voorhoede zich weer richting kantoren beweegt, met vaste plekken en koffie uit plastic bekertjes. Hoe ik mij daarin als individu staande ga weten te houden, weet ik overigens nog niet.   

O ja: mijn column uit De Volkskrant van afgelopen woensdag. 

 Ik kan me vreselijke zorgen maken om mensen die ik nooit zal ontmoeten. George Michael bijvoorbeeld, net verlaten door een verkering die niet meer tegen zijn geblow kon, waardoor George natuurlijk alleen nog maar verder wegzakt in de poel des verderfs. Of Jan-Peter Balkenende, die nu bij een consultancykantoor PowerPoints maakt, in plaats van de wereld te redden als een heuse Djeep de Hoep Skeffer. (Om Charlie Sheen maak ik me overigens niet zo druk; die weet me voor een gek net iets te goed waar hij mee bezig is. Maar dat terzijde.)

Nou kan ik weinig aan die zorgen doen: het is allemaal wetenschappelijk verklaarbaar. Het brein heeft een kaartenbakje voor gezichten die je vaak ziet, in het echt of via welk medium dan ook. En bij het waarnemen van iemand uit dat bakje zendt het automatisch empatische signalen uit, zodat je die emoties niet meer aan hoeft te zetten. Service van de zaak, zeg maar. Gevolg daarvan is dat ik me meer zorgen maak om Ferry Mingelen (staat hij nou al weer op dat plein? Moet hij niet eens naar huis?) dan om mijn tweede buurman van links.

Uit de media is bij mij ook niet uit het hart. Ik ben bijvoorbeeld nog steeds druk met de relatieproblemen van Martijn Krabbé. Even kort: Martijn was met Amanda, maar er pakten zich wel erg donkere wolken samen boven hun huwelijk, om maar eens met RTL Boulevard te spreken. Dat Martijn een paar maanden geleden in een ander huis ging wonen, betekende echter niet dat ze gingen scheiden. Ze gingen zichzelf terugvinden, wat voor Martijn betekende dat hij zich stortte op de v-hals en voor Amanda dat ze walvissen ging redden bij Tasmanië. Toen het daarna stil werd, begonnen mijn zorgen pas echt warm te draaien. Want keten je je boot dan vast aan een walvis? En was dat mannendecolleté echt een goed idee?

Zo toetste ik laatst, meegesleept door de vraag hoe het nou zometeen verder moet na het walvissenintermezzo, drie keer de verkeerde pincode in. Ik vond dat vrij inefficiënt van mijn brein, maar ook dat is vast wetenschappelijk verklaarbaar.

Op het toetsenbord van mijn MacBook zaten vlekken op plaatsen waar naar verluid ooit de letters N, E en A hadden gezeten. Bovendien klonk hij als een hitsige Darth Vader, wat vreemde blikken opleverde in de cafés met ingewikkelde koffies waar ik me als freelancer ophoud. Kortom: het was tijd voor een nieuwe.

Licht kwijlend ging ik daarom naar apple.com, om me te verlekkeren aan de nieuwe MacBook Air. De muis zo gevoelig dat je hem niet bedient, maar teder streelt, de lijnen vloeiend en volgens de legende zo scherp dat je er een komkommer mee kunt snijden. En je weet maar nooit wanneer dat van pas komt.

Nou vind ik mezelf bij vlagen best een bewuste consument. Zielige kippen kunnen rekenen op mijn steun en mijn groenten komen met wormen en al uit de Noord-Hollandse modder. Maar voor alles waar een appel opstaat, ben ik weerloos. Verhalen over slechte ontvangst of op hol slaande software wuif ik weg met steekhoudende argumenten als ‘Jaaa maar, Apple’, waarna ik me weer over mijn pad, pod of book buig. Serieus, als Apple brood zou verkopen, zou ik niets anders meer eten.

Toen ik laatst een reportage zag over Chinezen met vergiftigde ledematen dankzij het oppoetsen van Apple-logo’s, dacht mijn brein voor ik er erg in had vergoelijkende dingen als ‘dat hebben ze vast al lang opgelost’ en ‘die andere arm doet het toch nog?’. Maar heel goed werkte het niet. Zeker niet toen Apple zich hulde in geheimzinnigheid en pas na lang stommetje spelen iets mompelde over verbetering en sorry. 

Tijdens het kwijlen was mijn hoofd dan ook niet helemaal Chinezenvrij. Punt was alleen dat ik hier niet te maken had met een apparaat, maar met een lustobject, dat me suste met verhalen over hoe energiezuinig ze was en hoe weinig giftige stoffen er eigenlijk gebruikt waren. En ondertussen stond ze daar maar obsceen te glanzen met haar ronde vormen en haar soepele toetsen en haar multi-touch trackpad.

Ik veegde mijn mond af met een tissue van recycled papier. En toen ik op 'bestel' klikte, wist ik zeker dat van deze MacBook geen Chinees ziek geworden was.

Geestelijke steun komt soms uit verrassende hoeken. Zo gaat het vak van modestylist al lang niet meer over kleding. Vroeger, ja, vroeger ging het om de vraag welke broek het beste paste bij een appel- of een peerfiguur en wat de kleurenwaaier over je te vertellen had. Maar sinds Dyanne Beekman tot ons kwam om iedereen in een skinny jeans te praten, speelt de modestylist een sturende, bijna spirituele rol in onze samenleving, bedacht ik mij laatst.

Dat er zelden iemand beter uit gaat zien van al dat gemetamorfoos is bijzaak. Want het gaat uiteindelijk dus helemaal niet om de buitenkant, he. Je outside draagt namelijk bij aan een happy inside en zo kan kleding het begin zijn van een fascinerende ontdekkingsreis naar jezelf, of naar de diepere emotionele laag van je huwelijk. Of zoiets. Trinny en Susannah knijpen bijvoorbeeld onder het motto ‘een betere wereld begint bij een goede bh’ met meewarige blik toevallig passerende vrouwen in hun borsten, om ze daarna met een herontdekte boezem en persoonlijkheid de catwalk op te sturen.

Nieuw hoogtepunt in deze geestelijke bijstand is Bastiaan van Schaik, überstylist en coach bij een modellenprogrammma waar de presentatrice iedere week weer een foto tekort komt. En ook Bastiaan is de beroerdste niet. Het Nederlandse weer maakt het nogal een uitdaging om jezelf te expressen met fashion, zag Bastiaan. Daarom presenteert hij sinds enkele weken het Modeweer op glamour.nl. Ochtend na ochtend vuurt hij weerzekere tips op ons af over high-top sneakers, sletto’s (stiletto’s, bleken dat te zijn), bow-ties en de terugkeer van de Lady Di-look, zo snel dat het mantra’s lijken. En hoewel hij er vast goed voor betaald wordt, weet ik zeker dat hij het goed bedoelt. Ik zie dat hij wil dat die verwassen roze broek mij op ontdekkingsreis naar mezelf stuurt. En ik zie dat hij met de colour blocking-trend licht wil brengen in deze donkere dagen. En het feit dat zijn inzichten niet altijd te bevatten zijn, maakt ze alleen maar poëtischer. Zeg het maar eens zachtjes voor jezelf op. Sletto’s. Colour blocking. Bow-tie. High-top sneakers. Lady Di.

In afwachting van een bundeling van Bastiaans wijsheden ga ik daarom nu even meditatief colour blocken. Of nee, dat is natuurlijk zo vorige week.

In Nepland is geen revolutie. Nepland is namelijk een parallel universum, waar het azuurblauwe water stroomt door met explosieven gecreeerde lagunes, waar het fruit overvloedig is en de strandbedjes zacht, waar koks kokmutsen dragen en de obers en de badmeesters en de vegers en de sproeieraars nooit naar huis gaan, omdat ze niet ergens tien kilometer verderop een gezin moeten voeden met bloedjes van kinderen meer van dat soort echte dingen. In Nepland lacht iedereen en is het een uur later, zodat we nog langer van de zon kunnen genieten.

Een paar honderd kilometer verderop rijden tanks en waterkanonnen. De tv in Nepland gaf aanvankelijk alleen maar Looney Tunes weer, maar na een nieuw batterijtje in de afstandsbediening zagen we mensen op de straten van Cairo, honderden, nee, duizenden, rustig op de straten. Tanks, mensen op tanks, barricades die weggedragen worden, een militair die met de protestanten meeloopt. Nette dames in loafers vragen zenuwachtig of wij zenuwachtig zijn. Nee, ik ben niet zenuwachtig. Ik hoop dat Mubarak dat is.

 Ondertussen in Nepland graaft zoon een gracht rond zijn zandkasteel en kan de baby bijna rollen.

Bickel, Raaf en Tuna
Bliss en Charity.
Ridder en Luela
Boks en Destiny.

Apart, uniek, bijzonder
zoals zij is er niet één.
En bovendien een wonder
dat zie je toch meteen?

Een wonder dat straks dertig is
en enigszins van slag.
Want steeds als hij zich voorstelt
schiet iemand in de lach.

Want tja, een Storm als weerman
en Spijker in de bouw
en Beer en Vos in Artis
Merlot als barjufvrouw.

Dus Wolf wordt vegetariër
en Ridder pacifist.
En Vrede slijt haar dagen
als Moslimextremist.

En Skipper wordt zwaarmoedig
en Jazz raakt aan de coke.
En Hope krijgt lichte zeden
en Virgin Angel ook.

En Mus spuit heroïne
en Sunshine zwerft op straat.
En Hunk, die draagt graag jurken,
bij voorkeur ’s avonds laat.

Dus krijgt u ook een wonder
en heeft u een idee
bedenkt u zich dan nog eens.
Hij moet er even mee.

Lees een stukje in De Stentor en een interview in Salland Centraal.

Maandelijks schrijf ik over mijn verwoede pogingen om een serieus te nemen hardloper te worden.

In het zich in normaal tempo voortbewegende leven vind ik - zonder enige bescheidenheid - dat ik een vrij geweldige muzieksmaak heb. Vroeger, toen ik het relativeren nog maar matig beheerste en het bezitten van een Bon Jovi-cd als een misdaad zag, ging ik daar zelfs prat op. Dat is heel leuk tijdens het werk, in de auto en om indruk te maken op de gelijkgestemde medemensch, maar tijdens het lopen heb ik daar helemaal niks aan.

Tijdens mijn eerste hardlooppogingen gebruikte ik de Trainer Lite-app op mijn iPhone. Voordeel daarvan was dat de blikken stem van de aanwijzingenmevrouw dusdanig streng was dat ik - gezagsgetrouw als ik ben- haar instructies braaf opvolgde (run-for-five-minutes, come on, chop chop), maar nadeel was dat je er geen muziek bij kon draaien en ik overgeleverd was aan het geluid van mijn voetstappen en het kraken van mijn hersenen. En alleen met mijn gedachten, dat werkt voor mij dus niet. Dan tollen mijn gedachten van de Midden-Oostenproblematiek naar de relatieproblemen van Martijn Krabbé en bedenk ik opeens een essentiële wending voor mijn boek en heb ik natuurlijk geen notitieboekje bij me, waardoor ik het zo krampachtig probeer te onthouden dat ik het vergeet en baal ik daar de rest van de route van.

Een muziekje erbij, dus. Vorige maand vertelde ik al over mijn voorliefde voor kerstliedjes, maar dat is natuurlijk niet eeuwig vol te houden. En het gangbare recept van melancholische gitaarbandjes, neo-americana-meneren en zwampende jaren ’70-soul doet niks voor je benen, merkte ik proefondervindelijk. Sterker, het doet de benen doodslaan als een biertje in een vet glas. Het complete oeuvre van Britney Spears wordt door mijn gestel echter uitstekend ontvangen. En het werk van Michael Jackson in de laatste stadia van zijn neus. En een selectie uit het werk van de heren Stock, Aitken & Waterman, bij voorkeur met Rick Astley erin. En - ik durf het bijna niet te zeggen - the Backstreet Boys. De soundtrack van mijn voeten. Wat zegt die over mij? Dat ik het blijkbaar het gevoel moet hebben dat ik in een komische hardloopfilm zit, met spitsvondige dialogen over de aërodynamica van veters en voorbijgangers die spontaan in Glee-achtig gedans uitbarsten. Rondje Havengebied, the musical.

Alleen met mijn gedachten, die gedachten laten wegebben in het niets en dan met een leeg hoofd thuis komen, als een zenboeddhist met conditie. Ik zou het zo graag willen. 

Geen paniek! Want hier is: de Sinterklaas Kerstboom Hulpdienst. De Sinterklaas Kerstboom Hulpdienst heeft namelijk een aantal buitengewoon leuke kado’s voor je:

1. 15 Minuten. Een roman over roem, reclame en rock ’n roll, voor slechts € 10,-. Voor een best wel leuke vriend, zeg maar.
2. Bakfietsblues. Een geestig verhaal over het verzet van een dertiger tegen volwassenheid, voor € 17,50. Het goede-vriend-budget. 
3. Een leuk combinatiepakket, met 15 Minuten en Bakfietsblues. Voor een héle goede vriend.

Het wordt ingepakt in een vrolijk sinterklaaskerstpapiertje en de verzendkosten zijn een rondje van de Sinterklaas Kerstboom Hulpdienst. Zijn dat toffe jongens of zijn dat toffe jongens.

Kortom: dit is precies wat je nodig had! De Sinterklaas Kerstboom Hulpdienst zit dag en nacht voor je klaar. Zet ze aan het werk met het volgende, speciaal ontwikkelde stappenplan: 

1. Stuur een mailtje naar mail@maaikeschutten.nl met je bestelkeuze: a, b of c.
2. Maak €10, €17,50 of €27,50 over naar 142957992 t.n.v MKV Schutten.
3. Zetel je vol verwachting bij je brievenbus.

Met de hartelijke groeten van de Sinterklaas Kerstboom Hulpdienst!

Dubbeldekkers. Schooluniformen. Straalbezopen meisjes die niet meer op hun benen kunnen staan. Ik ben in Londen.

‘Leuke kleren,’ wijs ik naar het rek.
‘Ja, gewéldig, hè!’ zegt Julia. ‘Dylan en ik zijn een beetje aan het experimenteren geweest met zijn look, maar ik denk dat noncho-chic helemaal Dylans ding is, hè, Dylan?’
Dylan knikt tevreden.
‘Ik neem iedere twee weken een nieuw rekje mee, want we kunnen natuurlijk niet hebben dat Dylan te vaak in hetzelfde setje wordt gefotografeerd, hè?’
Dylan blijft knikken.
‘Waar waren we. O ja, ik heb een paar ge-wél-dige stukken voor je meegenomen uit Kopenhagen. Daar lopen ze toch een beetje voor, hè. Kopenhagen is dé modestad van Europa. Strak, sober, stylish. Fantastisch. Maar goed, design kun je leuk combineren met vintagestukken, zoals deze.’
Ze wijst naar het spijkerjasje.
‘Is een originele Levi’s, meer dan twintig jaar oud. Ik ben gék op het mixen van design en vintage. Dat maakt de outfit zoveel authentieker. Veel meer een persoonlijke expressie dan gewoon wat kleren bij elkaar, begrijp je? Kijk, ik heb hier een heel leuk broekje van Gucci, die je mooi kunt combineren met dit Hema-bloesje. Hema is zó’n mooi merk. In eerste instantie denk je: gewoontjes. Truttig misschien, zelfs. Maar als je goed kijkt is het topdesign van Hollandse bodem. En Hollands design is hotter dan hot!’
Dylan pakt het broekje en het bloesje aan en knikt nog maar eens.
‘Oh, en ik heb ook een paar héle leuke vintage t-shirtjes voor je gevonden. Kijk deze nou, met Mickey Mouse. Onwijze humor, vind je niet?’
Ze legt het t-shirt boven op het bloesje en het broekje.
‘En wat vind je van deze?’
Ze legt een shirt met een uitgestoken Rolling Stones-tong op de stapel, waarvan Dylan erg blij gaat kijken.
‘Hélemaal toen en nu tegelijkertijd. Leuk met die jeans, maar ook met het Gucci-broekje. Sneakertje erbij en klaar. Oh, en voor ik het vergeet: de Fendi Croquette, dé mannentas van nu!’
Dylan kijkt een stuk minder blij.
‘Luister, schat, ik weet dat je er een beetje aan moet wennen, maar tassen zijn hélemaal oké voor mannen. Trust me! Mannen hebben er genoeg van om alles mee te slepen in hun broekzakken en gaan massaal voor de tas. En er is een enorme wachtlijst voor deze, en jíj bent de eerste die ermee gezien wordt!’
Ze zet de tas boven op de stapel in Dylans armen en slaakt een tevreden zucht.
‘Oh, ik hou echt van mijn vak. Weet je, als ik naar mensen kijk, zie ik geen kledingstukken, maar innerlijke kracht. En die kracht, dat zelfbeeld, wil ik visualiseren met fashion. Zodat je buitenkant een weerspiegeling is van je ziel, begrijp je? Kleding is een belangrijke reflectie van wie je bent. Tegen Dylan zeg ik ook altijd: volg je gevoel en blijf dicht bij jezelf staan. Dat zegt zóveel meer dan een verzameling labels.’

Als through-the-box denker zag Rodzjer natuurlijk meteen dat social media het nieuwe zwart zijn en Facebookte hij zich, met zijn Facebookende reclamevrienden, de blubber over zijn holistische visie op het vak (uiteraard gepaard met de nodige verbale diarree), de CO2-balansdagen van zijn Cherokee en natuurlijk de Galápagosschildpad. Daarnaast deelde hij ook graag elders zijn mening en drukte reclamevakblad Adformatie zelfs zijn visie af over het tijdperk van through-the-box-denken ('the soul is the message') af.

Rodzj is nog steeds enthousiast aan het Facebooken, dus word gerust vriend. Want hoe meer vrienden, hoe meer vrienden, zegt Rodzjer altijd maar. En als u graag zijn visie hoort over de toekomst van communicatie, het reclamelandschap als zodanig of holistisch merkdenken: stuur gerust een mailtje. 

Leugens hoeven niet logisch te zijn. Als de belofte je maar hard genoeg doet willen geloven. Ik was de trouwste vazal van de Sint. Dat hij niet waar was, was geen optie.

Plakband? Ach, hebben we niet allemaal wel eens plakband op ons gezicht.

Schmink? Ho ho, niet zo racistisch.

Telefoonboek? Ja, moet die man dan uit zijn hoofd weten waar iedereen woont?

Op een dinsdagavond nam mijn moeder me apart en wijdde me in in de onvermijdelijke waarheid. Van de pannetjes water voor het paard zetten ze thee, mijn vader at de appels op en was het niet opvallend hoe vaak ze eind november hutspot maakte? De kachel brandde en alle puzzelstukjes vielen op hun plek, hoe hard ik ook geprobeerd had ze bij elkaar weg te houden.  

‘En straks vertellen jullie me nog dat God ook niet bestaat!’ riep ik en staarde naar de vlammen, waarlangs de zwarte pieten dus niet als vuurvaste slangmensen de huiskamer in gewurmd hadden.

Een paar jaar later ontdekte ik dat ik het daar bij het juiste eind had.

Vanaf vrijdag ligt -ie in de winkels, voor de woest verleidelijke meeneemprijs van maar tientje. En vanaf donderdag is hij te downloaden als e-book. Zonder DRM, dus zonder gedoe. Zodat je hem ook kunt lezen op je iPad. En ja, we zijn helemaal gek geworden, want de eerste 15 uur download je hem helemaal voor niks. Voor niks! Van 09.00 tot middernacht. En daarna betaal je 15 dagen lang € 2,50. Dus aanstaande donderdag allemaal naar ebook.nl. En zegt het trouwens gerust voort!

Alex werkt bij reclamebureau VOGH/JJGP en dartelt rond in het circuit van borrels, bars en belangrijke mensen. Haar klant is de BPW Bank en hun nieuwe campagne de grootste waaraan ze ooit heeft gewerkt. Wat volgt is een shoot op de Galápagoseilanden, een besluiteloze klant en een creatief directeur met wroeging over zijn hedonistische levensstijl. Bovendien is er de wel héél aantrekkelijke ambassadeur van de BPW Bank: rockster Dylan Winter...

'Een satirische schop tegen de celebcultuur. (...) Een vlot geschreven relaas over de ijdelheid van roem, dat je vanaf de eerste letter met een glimlach op je gezicht leest.' - ELLE

'Schutten schrijft grappig. Haar humor ligt vooral in de beschrijving van Alexis' reclamewereldje, dat bevolkt wordt door de meest vreselijke figuren met namen als J.P., Rodzjer en Yljaaa, mannen die gesprekken onderbreken om 'even een brainwave te noteren'. - De Groene Amsterdammer

Wil jij 15 minuten gesigneerd bestellen? Dat kan. Stuur me een mailtje met je adres en eventueel een Toon Hermans-gedicht of andersoortige levenswijsheid die je er in wilt hebben en maak € 12,50 (€ 2,50 verzendkosten) over op 105472379 t.n.v. Maaike Schutten te Amsterdam. Dan zorg ik ervoor dat het boek zo snel mogelijk bij jou thuis op de deurmat ligt, in een mooie bubbeltjesenvelop en alles.

Vorige maand vertelde ik dat ik een schop onder mijn mentale kont nodig had. Ik moest mijn grenzen verleggen, niet zo gemakzuchtig steeds hetzelfde rondje lopen, in steeds hetzelfde tempo. Tijd om door te schakelen naar de gevorderdenstand, hop, hop.

Nou was er een omstandigheid die wat roet in het eten gooide. Aanvankelijk maar een klein beetje: er was eerst niets te zien en daarna viel het lang reuze mee. Ik probeerde dus nieuwe samenwerkingsverbanden met mijn iPhone-coach (run - for - four - minutes. Walk - for - one - minute. Oh well, skip if you like.), liep andere routes en als ik niet in de stemming was, deed ik mijn vaste rondje andersom. Ik begon zelfs te denken aan lopen in termen van kilometers, zoals ‘vijf’, of zelfs ‘tien’. Het begon bijna ergens op te lijken.

Maar op een gegeven moment werd ik toch wel heel zwanger. En was ik officieel Zwangere Loper.
‘Kan dat wel?’ vroeg mijn moeder.
‘Kan dat wel?’ vroeg mijn  zus.
‘Kan dat wel?’ vroeg de rest van de wereld.

Toen ik jahaa zei en dat ik dat geleerd had van de Sex and the City-film, werd ik hartelijk uitgelachen, maar de eerste film bevat weldegelijk een educatief hardloopelement. Charlotte is, naast het dragen van haarbanden, nogal dol op het rennen door Central Park. (Voor de heren: Charlotte is die met dat donkere haar en - ach, laten we elkaar niet voor de gek houden. Iedere man heeft de serie minstens meegekeken en ik ken meer mannen met de dvd-verzamelschoenendoos dan vrouwen. Maar dat terzijde.) Als ze echter zwanger raakt, is ze doodsbang dat ze daarmee de foetus losrammelt, of zoiets. Maar wanneer haar dokter zegt dat het juist goed is, loopt ze nog lang en gelukkig.

Research wees uit dat dit inzicht uit de Sex and the City-school ondersteund wordt door artsen en andere betrouwbare types. Wat de film echter naliet te vertellen, is hoe lang Charlotte het volhoudt. Langzaam maar zeker wordt mijn longcapaciteit kleiner en heel zeker loop ik steeds langzamer. De betrouwbare types adviseren een nog slomer tempo, powerwalken of -- nee, nee! -- aquajoggen. De gevorderdenstand, inderdaad. Mijn mentale kont had best baat bij die schop, maar mijn buik begint danig in de weg te zitten. Er zit niks anders op dan mij in slowmotion verder te bewegen en blij zijn als ik mijn routinerondje binnen het uur uitloop. En dan straks weer helemaal overnieuw beginnen. Hop, hop.

Een fragment: 

'Ken je die videoclip met die benen in dat groene rokje die over al die verschillende straten lopen? Die zijn van mij. Ik liep uren op een loopband in een studio en een handige jongen kluste daar Amersfoort, Gent, Frankfurt, Rome en Rio de Janeiro omheen. En een foto van mijn enkels tot onderrug met op de achtergrond een tropisch strand (daar was ik gelukkig wel echt - één van mijn drie buitenlandse shoots verder dan België) was een bescheiden hit in een stockfotodatabase. Over de hele wereld is hij gebruikt. In China voor een anticellulitiscreme, in Duitsland voor een zonnebrandspray, in Zweden voor volkorencrackers, in Buthan voor condooms en we zijn er nooit achter gekomen wat het Japanse smeersel precies is waarvan hij op de verpakking staat.'

Aanvankelijk vond ik het wel wat hebben. Het idee dat je spieren aangedraaid zijn, zover dat je je benen niet helemaal meer kunt strekken. Tot de ontdekking komen dat ze zitten op plekken waar je ze nooit had vermoed: in je hak, bijvoorbeeld, of je oren. Strakke spieren geven de illusie van strakheid, doen vet veranderen tot een detail ergens in je achterhoofd. Fijn extraatje is het gevoel dat je hard gewerkt hebt. Geleden hebben en daarna nog een beetje nalijden.

Maar als je midden in de nacht wakker wordt en omdraaien niet meer goed lukt, is het toch niet meer zo heel leuk. Dat lopen gaat best aardig, vind ik zelf. Ik bedoel, als ik van een afstandje naar mezelf kijk (een combinatie van een hopelijk realistisch voorstellingsvermogen en the occasional spiegelende ruit) ben ik nauwelijks meer te onderscheiden van de veteranen uit de buurt, zeker sinds ik normale renkleren draag. Maar dat stretchen, dat stretchen.

Probleem is namelijk dat ik een stretchdrempel heb. Ik ben bang dat ik het helemaal verkeerd doe - en dan net zo overdreven als de Aanstellerige Stretchter die vaak bij de brug bezig is met een combinatie van ballet, pilates en performance art. Daarbij trekt ze een ooh-let-maar-niet-op-mij-ik-sta-gewoon-te-stretchen-hoor-gezicht en doet alsof ze niet ziet hoe voorbijgangers kijken hoe haar billen strakbollen in haar broek. Of hoe haar borsten tegengehouden worden door haar rentop.

Maar als de nood aan de vrouw komt, is er gelukkig altijd nog het internet. Instructies heb ik nodig, het liefst met plaatjes. Of filmpjes, want daar blijkt YouTube vol mee te staan (zoek eens op ‘Gerard Meijer’ en ‘Intersport’, de tv-belofte voor de toekomst, ik zeg het je. Oh, en Katrina van diet.com). Als ik alleen thuis ben, doe ik de tips na naast mijn bureau. En nog een keer. Bij de derde keer voel ik me al minder belachelijk en bij de vierde keer geneer ik me bijna niet meer om met een geconcentreerd gezicht te ademen, want goed ademen is belangrijk, dat zegt iedere site.

Tijdens mijn volgende rondje probeer ik een paar oefeningen bij de brug en doe mijn best op een ooh-let-maar-niet-op-mij-ik-sta-gewoon-te-stretchen-hoor-blik. Ik kan niet zien of voorbijgangers kijken naar mijn billen, die straks minder strak voelen, maar dat hopelijk wel ooit worden. Of de situatie in mijn rentop.

En aanstaande donderdag begeef ik mij voorlopig voor het laatst in het openbaar, boektechnisch dan, en ben ik de allerzwangerste schrijver ooit alhier:

Op donderdag 26 augustus a.s. is het tijd voor de vierde editie van de nu al bijna legendarische Literanita in De Nieuwe Anita. Een tweemaandelijkse avond met schrijvers en lezers, fictie en non-fictie, poëzie en columns, bier en wijn. Deze avond brengen Remco Daalder, Jan Donkers, Huub van der Lubbe, Maaike Schutten en Maurice Seleky hun ode aan Amsterdam.

We gaan van Noord, via IJburg, naar de Jacob van Lennepkade. We gaan van de betonbunk uit de jaren ’80 naar de hedendaagse jongerencultuur. Kortom: we gaan van Mokum tot Damsko. En misschien ook weer terug.

U bent van harte welkom op donderdag 26 augustus 2010.
De deuren gaan open om 20.00 uur. Aanvang 20.45 uur, geen toegang tijdens de optredens. Entree: 2 euro. Adres: Nieuwe Anita, Frederik Hendrikstraat 111, Amsterdam.

Lees hier meer.

Ik loop dan tegenwoordig wel leuk en al best geroutineerd mijn rondjes door de buurt, maar ik loop er niet al te best bij. Ik draag ofwel een joggingbroek en een t-shirt van Het Weerkanaal (‘geeft het weer’), ofwel een legging en een t-shirt van Het Weerkanaal. De sokken zijn van mijn wederhelft en de schoenen heb ik ooit getest voor een ander blad. Ze zouden door ingenieuze zoolvorming zorgen voor strakke billen, maar dat werkte vooral tussen de oren.

De eerste weken was ik te druk met mijn toetreding tot de buurtlopersgemeenschap om daar bij stil te staan. Ik was al lang blij dat ik een subtiel knikje kon voortbrengen tijdens het passeren, in plaats van het rood aangelopen gepomp met mijn hoofd van daarvoor. Of - nog beter - een blik van verstandhouding kon uitwisselen; zo’n vluchtige, maar bemoedigende. De hardloopequivalent van vrachtwagenchauffeurs die naar elkaar toeteren. Maar toen ook dat weer wende, werd ik me ervan bewust dat de blik van verstandhouding vaak omlaag ging. Naar het t-shirt van Het Weerkanaal (‘geeft het weer’), de joggingbroek en de grijze herensokken met het zwarte streepje langs de bovenkant. Kortom: het was hoog tijd om te renoutfitshoppen.

Ik dacht zelf aan een pak sportsokken, net zo’n aërodynamische zwarte broek als mijn nieuwe renvrienden en een t-shirt zonder slogan van Het Weerkanaal. Eenmaal in de sportwinkel werd echter al snel duidelijk dat het zo makkelijk niet was.

Bij de broeken kon ik kiezen voor warmtevasthoudende materialen of juist voor strategisch geplaatste zoned cooling, die de rise van de core body temperature afremde voor greater performance in hot conditions (handig bij het lopen in de Sahara). Tegen rondcirkelende verkopers die er stuk voor stuk uitzagen alsof ze net terug waren van het WK Athletische Toestanden probeerde ik zo casual mogelijk te zeggen dat ik gewoon even aan het rondkijken was, terwijl ik de NASA-taal op me in liet werken, zodat ons onvermijdelijke gesprek straks niet meteen dood zou lopen. Alle T-shirts waren sowieso vochtafvoerend en ofwel gemaakt van de soepele push-pull vezel die het transpiratievocht actief naar zich toetrekt en afvoert (waar naartoe?), ofwel voorzien van poortjes waarin koptelefoons en ongetwijfeld ook allerhande andere gadgets verstopt konden worden. En dan was ik nog niet eens toegekomen aan de sokken.

‘Kan ik u helpen, mevrouw?’ vroeg één van de atleten vriendelijk.
Vertwijfeld schudde ik mijn hoofd alle kanten op.
Dat lopen een way of life is, bleek een stuk veelomvattender dan ik dacht.
 

Update: en waar is -ie vandaag? 

Update 2: en waar is -ie vrijdag 9 juli? 

Daarom presenteer ik hieronder de Bakfietsblues Zomeractie. Op vertoning van onderstaande bon neem je Bakfietsblues namelijk voor slechts €15,- mee de zon in. Dus uitprinten maar en naar de boekwinkel! En stuur 'm gerust door naar vrienden, vriendinnen, buren, moeders, zussen, vage kennissen en zakenrelaties die eruit zien alsof ze hevig toe zijn aan een fijn boek.

We slenterden door ons middeleeuwse Italiaanse dorp en aten Italiaanse dingen. 

We slenterden door andere middeleeuwse dorpen en aten nog meer Italiaanse dingen. 

We gingen naar het strand, lazen boeken en aten Italiaanse dingen. 

We keken voetbalwedstrijden in kroegen met satelliet-tv tussen oude, knikkebollende mannetjes. 

Het dak bleek van onze auto te kunnen, dus we reden op z'n cabrio's over kustwegen en bergweggetjes. 

We vielen in slaap, werden wakker en aten nog meer Italiaanse dingen.

Er waren slippers en zonnebrillen en Italiaanse ijsjes. 

De zon scheen.

Ik waarschuwde al: totaal geen spannende verhalen. 

• De Wereldomroep vond Bakfietsblues een geschikt vakantieboek, leest u maar.
  

• Oh, en: abonneert u zich vooral en gerust op de nieuwsbrief, ofwel de zeer onregelmatig verschijnende Maaike Schutten Monthly! Het zou namelijk zomaar kunnen dat er deze week weer eentje verschijnt, heb ik vernomen uit betrouwbare bron.

Leest u maar.

Het begon allemaal met de gefotoshopte posters. Nooit eerder had een CDA-lijsttrekker de huid van een meisje, nooit eerder was een Groen Links-lijsttrekker overbelicht als ware het een publiciteitsfoto voor RTL4 en nooit eerder had ik pas na een week door dat die geplamuurde mevrouw op de poster van de Partij voor de Dieren Marianne Thieme was.

Daarna kwam de kleurspoeling van Jan-Peter, poel des jeugds van het CDA, met 100% grijsdekking. Maar toen ik eenmaal gewend was aan de veel te egale coupe van JP, bleek mijn inmiddels geoefende haarspoelingsoog een ware epidemie te zien. In Mark Ruttes geföhnde kapsel was geen oneffenheid te zien. André Rouvoet was voor het laatste debat speciaal nog een tintje donkerder gegaan. Ook rondetafelpraters als Frank de Grave hadden hun hoofden enthousiast in laten smeren. En laten we Ferry Mingele niet vergeten, die meende dat zijn Moke-cut nog best wel wat meer oranje kon. 

En dan was er Wouter Bos, die gisteravond overbestudeerd casual het PvdA-podium opstapte, in een vormloze trui waarin hij waarschijnlijk net de schutting gebeitst had of boodschappen had gedaan en precies de juiste veertigerssneakers. Het enige dat nog ontbrak aan de huisvaderlook was een flinke babyboer op zijn schouder, die zo gezellig uitdruipt over de rug. Job Cohen naast hem zag er alleen nog maar authentieker van uit, met zijn ongeëpileerde wenkbrauwen, zijn eeuwige rode stropdas en zijn five o’clock shadow. Maar dat was waarschijnlijk precies de bedoeling.

De Standaard schreef een vermakelijk stuk over die moderne schrijvers van tegenwoordig, die naast schrijven ook graag nadenken over marketing en hun publiek en die actuele, herkenbare en vlotte boeken afleveren. Auteurs als Tonie Mudde (Spaghetti Spoetnik), Henk Rijks (De Kostwinner) en ondergetekende. En over vroeger, toen alles beter was en Literatuur tenminste nog Echte Literatuur was. Oh, en waarom we schrijven, volgens de auteur van het artikel: om ons uurtarief te verhogen. En omdat het leuk staat op het cv, natuurlijk. Lees het hier.  

Over Bakfietsblues: 'Leest lekker weg en vooral: is humoristisch.(...) Wat wil een mens nog meer?'

We gingen dus naar Michael Jackson. Althans, naar de film. Want nadat de media mij wisten te vertellen dat hij een multiwrak was dat zich in een rolstoel kwijlend het podium overliet duwen met een permanent infuus aan zijn arm, bazelend over kinderrechten en Jesus Juice, was ik tergend benieuwd naar kwesties als: a) kon hij lopen? b) kon hij praten? c) kon hij zingen? d) kon hij nog ‘Sjamoon!’ roepen? (Als u deze motieven wat sensatiebelust noemt, dan spreek ik u niet tegen.)

Toen hij dat nog prima bleek te kunnen en zelfs allemaal tegelijkertijd, had hij eigenlijk al gewonnen. Hij klonk nog gewoon als zichzelf, deed snelle dingen op zijn loafers en de ‘Sjamoon!’ was klassiek.

Dus kon ik verder met mijn volgende missie: het ontdekken van de Mens achter Michael Jackson, want ook daar was ik inmiddels tergend benieuwd naar. Het eerste kwartier werd ik daarbij afgeleid door zijn neus, maar opeen gegeven moment raak je daar aan gewend. Gerard Joling heeft een tapijt op zijn hoofd, Lady Gaga een struik om haar nek, Michael Jackson heeft een skischansje op zijn gezicht, wat maakt het allemaal uit.

Goed, de Mens achter Michael. Geen makkelijke missie, omdat Michael natuurlijk niet echt een mens was. Hij was een buitenaards wezen meets levende Michael Jackson-pop waar af en toe glimpjes mens doorheen schenen, met bril en pruik opgetuigd zodat hij eruit zag als Michael Jackson. Deze tot Michael omgetoverde Michael was geconcentreerd aan het werk, met een fanatieke toewijding. En voor zijn doen zag hij er basic uit zonder kniebeschermers en gouden badpakken (voor de volledigheid: een glitterbroek lijkt mij in het universum van Michael Jackson te vallen onder basics).

Als je uitgangspunt die bazelende man is in rolstoel met dat bungelende infuus er achteraan, blijkt Mike verbazend samenhangend en meer in control dan Jan-Peter Balkenende op een gemiddelde werkdag. Circus Jackson draaide als een tierelier. Hij deed alles waar hij goed in was (dansen met groepen in monster- en jaren ’30-pakken, de armen heffen boven een windmachine), omringd door een band met vriendelijke grote negers die hem MJ noemden en die hij op ieder detail wees (‘het moet pe-deng en niet pe-déng’). Kinderen liet hij verstandigerwijs links liggen en zijn wereldverbeterbehoeften concentreerden zich op de natuur, die hij respecteerde en waar hij van hield en die er binnen vier jaar mee kapt als we nu niets doen - dat u het weet.

Maar het waren die glimpjes waarop ik me concentreerde, want samen zouden die misschien een verrassend beeld creëren van een beminnelijke man meteen Brits gevoel voor humor die graag boerend kippenpoten eet tijdens voetbalwedstrijden - wie zou het zeggen. Zijn tot masker verworden hoofd was daarbij een complicerende factor, maar het waren de dissonanten die ik als glimpjes interpreteerde. De baardgroei, bijvoorbeeld (hoe kan het dat Michael baardgroei had? Ging hij dan ook naar de wc?), de kauwgom die hij voortdurend kauwde en de lolly's. De hyperbeleefdheid waarmee hij iedereen voortdurend aan het bedanken was (‘God bless you’) en waarmee hij zich excuseerde voor zijn grapjes (‘God bless you’). En niet te vergeten de hoogwerker waarop hij ‘whieieie!’ riep toen die door de lucht zwenkte. Het was jammer dat mimiek niet meer mogelijk was op zijn gezicht, want je zou bijna zeggen dat het vrolijk leek. 

Pas toen De Wereld eraan te pas kwam met een lachwekkende act die Pocahontas mixte met Wall-E begon Michael weer te lijken op de Michael waar ik bang voor was. Ik bereidde me mentaal voor op heal the world en een wereldbol met kinderen in klederdracht, maar gelukkig ging hij weer dansen met een groep in beat it-pakken en wees hij de band erop dat het ke-dengdengdeng-kedeng was en niet deng-kedeng-kedeng.

‘Yeah, sounds good, MJ,’ zei een grote, gezellige neger, alsof MJ ook een gezellige neger was. En ik dacht: ja, dat was mooi geweest.

Het onwaarschijnlijke is gebeurd: na jaren staren naar de voorbijdravende hardlopers in mijn stad ben ik zelf ook toegetreden tot het lopersgilde. Een paar keer per week gaan de personal iPhone-coach en ik de straat op voor een intervalrondje door de buurt.

Soms voelt het alsof ik in een toneelstuk zit waarin ik een hardloper speel, maar minstens zo vaak voelt het al best echt. Kijk mij eens lopen. Ik loop dan wel niet zo cool, die geroutineerde souplesse heb ik nog lang niet bereikt (‘mag ik al weer gewoon lopen, Trainer Lite? Halve minuut nog? Oké. Tien, negen... pffffff, húúúúhhhh’!), maar toch. Ik loop. Mijn vaste rondje linksom, mijn vaste rondje rechtsom. Ik zoek de cadans, knik naar mijn toch wel wat beter geklede collega’s en na een minuut of twintig stretch ik tegen de voordeur zoals ik denk dat ik dat zou moeten doen. Op feestjes zeg ik nonchalant dat ik tegenwoordig ook loop. Want rennen, dat doen lopers natuurlijk niet.

Af en toe, in een overmoedige bui, denk ik wel eens: hé, doe eens gek. Laat ik een ander rondje doen. De routine doorbreken, de gebaande paden verlaten. En dan kom ik terecht op de weg langs het water.

Pas als ik er ben, realiseer ik me dat ik eigenlijk bang ben voor de weg langs het water. Hier lopen namelijk de Echte Lopers. Stuk voor stuk kunnen ze ontzettend hard en op hun gezichten is geen spoortje pijn te zien, of vermoeidheid, of wat voor inspanning dan ook. Links en rechts zoeven ze langs me heen op hun superschoenen en in hun aërodynamische pakken en ik voel me weer de amateurspetteraar van acht die per ongeluk in de baan van de wedstrijdzwemmers is gesprongen. Ik probeer het ritme te hervinden en gewoon door te gaan in mijn joggingbroek en de oude sokken van mijn wederhelft, maar wil het liefst onder water duiken, waar niemand me ziet.

Vorige week zag ik een foto van Fred Teeven in de weekendbijlage van de krant, zijn logge lijf soepel stretchend op de weg langs het water. Hij droeg een pak dat er zo geavanceerd uit zag dat je er ongetwijfeld ook mee naar de maan kunt en keek alsof hij nog dagen aan één stuk door kon draven. Op de volgende foto at hij voldaan een boterham met pindakaas.

Het wordt tijd voor een serieus hardlooppak. 

Ik zou zeggen: blijf vooral even hangen voor het Geluid van de Dag, want die is dus echt heul moeilijk.

en daarbij mochten jullie een bijschrift verzinnen. Daar zaten mooie bij, zoals: 

Koninklijk paar ook goed geslaagd op Koninginnemarkt. C&A, juist nu. En: Koningshuis bezuinigt op reiskosten. 

Maar de allerbeste vond de jury toch: Otto. Zomermode voor het hele gezin. Daarom gaat het heus echt gesigneerde exemplaar van Bakfietsblues naar Vinexvrouwtje. * applaus, gejuich, uitzinnig gegil * DM je adres even naar onze lieftallige assistente, die daar zinloos in de hoek staat te grijnzen. 

Nou, dat was 'm weer, mensen. Een goed weekend allemaal en tohoooot de volgende kéééér!

Hoe werkt het? Doodsimpel eigenlijk. Schrijf een grappig, dodelijk, dweperig, treffend of in- en in-cynisch bijschrift bij onderstaande foto, door te reageren op dit item. Het allerbeste bijschrift van de week wint een heus gesigneerd exemplaar van Bakfietsblues! Jawel. Wat je ook kunt doen: twitter de foto met je bijschrift en de hashtag #bakfietsblues. Da's nog leuker, eigenlijk. Hoe je ook reageert: goede wedstrijd.

'Lachende mensen met drankjes in hun hand en groeiende pupillen. Dat wil de stadse Noor, die zich opgesloten voelt in een Vinexwijk. Haar frustraties leveren in Bakfietsblues geen coming-of-ageverhaal op, maar een roman die de chicklit ontstijgt.'

Lees verder na de klik. 

Oh, en: 

(Mama Magazine, that is.) 

‘Dat kunnen we natuurlijk niet hebben, he, dat dit uitlekt', lachte ik schaapachtig, ‘'CDA snijdt af tijdens Giro di Bakfiets'.’ Het lokale CDA vond dit geen moment om te lachen.

Twee dagen later zat ik op een tweepersoonsvariant, die verrassend soepel de bochten doorging. Ik reed rondjes over het Museumplein. In de bak lag een fotografe op haar rug, actiefotograferend met gevaar voor eigen leven. De skateramp deden we bij nader inzien toch maar niet.

Benieuwd wat me deze week te wachten staat.

'Maaike Schutten (1976) werkt in de reclamewereld en kijkt in Bakfietsbluesnaar meisjes van dertig, die zich geen moeder willen voelen en hunkeren naar de vrijheid van hun wilde nachtverleden. Hoofdpersoon Noor heeft een baan bij een talkshow, woont met een leuke kunstenaarsman en dito kind in een nieuwe woning in een Amsterdamse vinexwijk. Toch voelt Noor zich geen gelukkige huisvrouw en slikt en snuift ze zich een weg langs de hoofdstedelijke hotspots.'

Lees gerust verder >

 En heeft de Gazet van Antwerpen ook wel eens last van Bakfietsblues.

 Oh, en als je in Nederland nog winnen wilt, win dan mee op Ze.nl ('een absolute aanrader. Het verhaal is hartstikke herkenbaar en schetst een confronterend beeld van de illusie van jeugd en vrijheid') of bij Margriet.

Oh, en verder kun je bij mijn nieuwe vriendin Vriendin Bakfietsbluesen winnen - zie hier. Maar hee, waarom wachten of je gewonnen hebt als je ook gewoon meteen kunt bestellen? Zeg ik dan altijd maar.

En een stukje in Yes:

 En de Veronica Gids (wat zal ik zeggen, persoonlijk heb ik wel een rol in gedachten voor Hugh G. in Bakfietsblues, the movie):

Opbrengst: rumour-around-the-bakfiets, zowel offline als op Facebook en Twitter. 

De Van Eeghenstraat in Amsterdam Oud-Zuid, bijvoorbeeld...

En op de Willem Witsenstraat...

En op de Willemsparkweg...

En de Beethovenstraat, natuurlijk!

De originele fiets:

Zie voor meer foto's: hier. 

Luisteren kan hier. Doorschuiven naar een minuut of 18. 

 En over het e-book in De Stentor:

1. Stuur me een mailtje met je adres (of het adres aan wie je een boek cadeau wilt doen) en eventueel een boodschap, Toon Hermans-gedicht of andersoortige levenswijsheid die je er graag in wilt hebben.   

2. En maak €20,- (€17,50 voor het boek en €2,50 voor de verzendkosten) over op 105472379 t.n.v. Maaike Schutten te Amsterdam.

3. Dan zorg ik ervoor dat het boek volgende week zo snel mogelijk bij jou thuis op de deurmat ligt (als je een deurmat hebt, tenminste) - als het een beetje kan op de dag van verschijning. In een mooie bubbeltjesenvelop en alles. 

De afdeling Packaging en Distribution laat verder weten dat het ook een ontzettend leuk cadeau-idee is, voor wat voor gelegenheid dan ook. En als zij het zeggen, nou, dan weet u het wel, he. 

Om dat heuglijke feit te vieren kost de e-Bakfietsblues de komende tien dagen maar een tientje (de tientjes-tiendaagse! roept het reclamemeisje in mij uit) in plaats van de reguliere €14,50. Dus ik zou zeggen: pak die e-reader, trek die creditcard, download dat boek en drapeer jezelf in een hangmat naar keuze, met een drankje erbij. Veel plezier!

Het voornaamste dat natuurlijk aangepakt moet worden is Big. Want als je kunt kiezen tussen een leuke lange meubelmakende man zonder enige issues at all en met een leuke hond en handen die ruiken naar hout en andere meubelspullen, dan kies je toch niet voor een naar sigaren stinkende normaal gesproken modellen van 21 datende oude man bulkend van de wat voor issues dan ook, die botox gebruikt en denkt dat Frank Sinatra heel modern is en - hadden we het daar al over gehad - sigaren rookt? Of in andere woorden: als het honderd keer uit is geweest en dan weer aan en dan weer uit en hij je je op je bruiloft bij het altaar laat staan met een vogel op je hoofd en hij rookt daarna nog steeds sigaren, DAN KIES JE TOCH VOOR DIE LEUKE LANGE MEUBELMAKENDE MAN MET DE LEUKE HOND EN DE GROTE HOUTHANDEN!!?!?

Anyway, tot zover het liefdesadvies van yours truly aan Carrie Bradshaw. Tot de premiere verkeer ik in stille hoop op een verstandig en happy en vooral ook definitief end. In de volgende aflevering behandelen we - of weet u wat, roept u dat maar.

'Van de hand van weblogster en schrijfster Maaikeschutten verschijnt in april haar tweede roman "Bakfietsblues". Het boek vertelt het verhaal van de multitaskende stadsvrouw Noor, die min of meer gedwongen wordt om afscheid te nemen van het zo roerige stadsleven en samen met partner, Max, en kind, Junior, een nieuwbouwhuis in een saaie nieuwbouwwijk betrekt. Dit gaat niet zonder slag of stoot: de nachtelijke stilte evenals 'de luxe' van het bezitten van een tuin roepen bij haar gevoelens van protest en ontevredenheid op. Al schenken haar partner en kind haar de nodige bevrediging toch heeft ze heimwee naar het stedelijke bestaan dat ze moest achterlaten ten bate van haar zoon.

Noor en Max zijn een ongecompliceerd stel, tijdloos leuk en samen een ontzettend fijn setje. En hoewel ze wil geloven dat de nieuwe woning volop ruimte en pure genotzucht biedt, onderneemt ze steeds pogingen om te ontsnappen aan haar nieuwe burgerlijke bestaan. Samen met haar collega's onderneemt ze ware stadse kroegentochten, drinkt teveel en slaapt te weinig. Terwijl Max juist wel een poging waagt om te settelen, waardoor hun relatie onder druk komt te staan.

Bakfietsblues is een levendig boek dat in een leuke vlotte moderne stijl geschreven. Het zit vol humorvolle uitspattingen en daardoor zal het de lezer vanaf het begin geen seconde vervelen. Men zal het tevens verfrissend vinden om te lezen dat juist bij een vrouw ook deze aard omstandigheden kan optreden en dat ze -weliswaar uit stilzwijgend protest- ernaar handelt. Zelfs aarzelt om de stap naar volwassenheid te zetten.

Dit is tot op heden één van de leukste boeken die op a:b is terecht gekomen. En verdient dus oprechte aanbeveling om in het verlanglijstje voor de verjaardag of vakantie te worden opgenomen. Het mag ook zeker niet ontbreken in je weblogboekenbibliotheek.'

De marketingafdeling van Maaike Schutten juicht dat uiteraard toe. Daarom bijgaand een handig spiekbriefje voor in de winkel, uitgebreid getest op alle mogelijke scenario's. Print uit en neem mee, zou ik zeggen!

Als je denkt: hartstikke leuk allemaal, maar ik wil wel wat te doen hebben in de tussentijd - speciaal voor dat soort momenten van knagende onrust heeft Selexyz alvast een voorbestelmogelijkheid op haar site geplaatst. En bol.com ook, trouwens.

En als je denkt: kun je a u bee ook nog over andere dingen schrijven dan over dat boek van je - ja hoor. Heel snel, beloofd. We hebben het tenslotte al veel te lang niet meer gehad over de Michael-Jackson-is-heus-niet-echt-dood-theorieen, de glimmende pakken van Rob Trip en het leven als zodanig, niet te vergeten.

Lees verder als gastcolumn op chicklit.nl 

De wc-pot ziet er niet fris uit vanuit dit perspectief. Onder de rand hebben zich korstjes vastgekoekt, op de bril ligt een patroon van opgedroogde druppels en het toiletblok stamt waarschijnlijk nog uit de guldentijd. Onderin herken ik de drijvende resten van de pizza die we eerder vanavond gegeten hebben. Met alles wat mijn lichaam verlaten heeft, is er weer plaats voor de realiteit. Het moet een uur of twee 's nachts zijn, het is dinsdag, of eigenlijk woensdag, morgen is er weer repetitie voor de schoolmusical, is Dylan Winter te gast bij De Dag in 30, ik geloof dat ik de was in de droger heb laten zitten, ik had mijn punt naar Louise misschien ook anders kunnen maken, de Partij van de Waarheid is met nog een zetel gestegen in de peilingen en sinds wanneer kan ik geen negen bier meer op?

'Gaat het?' vraagt Heidi, die mijn haar vasthield en het nu weer loslaat op mijn schouders. Dat is vriendschap: elkaars haar vasthouden boven een wc-pot, ook als je daar zeker een jaar of tien te oud voor bent.
'Ja, hoor,' zeg ik omhoog. Mijn tong smaakt naar mijn sokken en de gal in mijn maag komt in protest. 'Niks aan de hand,' lach ik er voor de zekerheid achteraan.
Heidi helpt me overeind en drukt op de spoelknop; de avond verdwijnt kolkend het riool in. Dan wijst ze naar haar voortanden, ik loop naar de spiegel om de mijne te checken. Er plakt iets groens aan: een stukje peterselie, spinazie of een ondefinieerbaar restje van een eerdere maaltijd. Ik peuter het eraf, maar mijn spiegelbeeld knapt er niet van op. Een ongecensureerde versie van mezelf staart me aan, vaatdoekachtig en met zwalkende ogen. 

Er was een tijd dat drank me best stond. Het maakte mijn bewegingen gedecideerder en gaf mijn blik een gevaarlijke glans. Maar die tijd ligt achter me, zie ik. Een onwelwillende tl-lamp maakt de lijnen langs mijn neus scherper, de schaduwen onder mijn ogen zijn donkergrijs en mijn huid ziet eruit als het beton op de vloer. Daar sta ik met mijn spookhoofd, in de toiletten van een club die zo hip is dat hij geen naam heeft en ik ben net als een gek weggerend van Jeroen van Diepen, omdat een pizza de nooduitgang zocht. Ik dwing de puinhoop die mijn haar is in een staart en knik mezelf bemoedigend toe. Hoog tijd om terug te gaan en te doen alsof er niks gebeurd is.
'Kom,' zeg ik, zo kordaat als ik kan.
Heidi knikt en geeft me een Fisherman's Friend aan, extra sterk.

De deur is opeens zwaar, zo zwaar. Zonder het bierwaas voor mijn ogen zie ik hoe jong iedereen op de dansvloer is. De meisjes hebben gladde gezichten en dansen onderkoeld met jongens met sluik haar. Ze dragen leggings en broeken met scheuren en fluorescerende shirts en halfhoge sneakers, die ik ook droeg -- in de brugklas. Mag je meedoen aan een retrotrend als je het origineel zelf meegemaakt hebt? En wie heeft het geluid zo hard gezet? De breakbeats schudden mijn hoofd door elkaar, dreunen het zand uit mijn hersens. Ze vallen me aan met hun onregelmatige regelmaat en doen hun best om ervoor te zorgen dat ik nergens anders meer aan kan denken.

Aan de bar steken de wilde haren van Jeroen boven alles uit. Naast hem, op mijn kruk, is een prop aangespoeld in een fantasieloos hemdje. Haar hand lijkt vastgekleefd aan Jeroens schouder en haar borsten leiden de aandacht af van haar alledaagse hoofd. Ze playbackt iets in zijn oor, hij knikt, maar wordt afgeleid door de kluwen leggings, waar hij mij tussendoor ziet worstelen. Heidi ben ik verloren in het fluorescerende geweld.
'Wat had jij opeens een haast,' zegt Jeroen als ik de bar heb weten te bereiken.
Ik mompel iets over het onvoorspelbare karakter van de vrouwelijke blaas, maar hij buigt zich met zijn hele twee meter naar me toe en lacht zijn gezicht in verwarrende kreukels. Wat mezelf betreft ontken ik het liefst het bestaan van iedere oneffenheid, maar een man wordt pas echt aantrekkelijk met wat rimpels en een grijs waas over zijn haar. Max ontdekte vorige week zijn achtste grijze haar. Max.
'Kom mee naar mijn boot,' zegt hij zacht. 'Dan zeg je gewoon dat je band lek was, ofzo.'
Hij ruikt naar troost en motorolie en dure shampoo. Zijn overhemd staat een knoopje te ver open waardoor je zijn Boeddhaketting ziet. Ik voel zijn armen weer, goed, te goed, en stel me zijn legendarische woonboot voor, met een manneninterieur van bank, breedbeeld-tv en bovenmaats bed, waar -
'Nee,' zeg ik in een oprisping van daadkracht, 'ik moet naar huis. Hoog tijd.'
De drum ramt met honderdachtenzeventig beats per minuut op mijn oogbollen en de bas is begonnen aan een poging om mijn trommelvliezen door te snijden.
'Is het niet al te laat?' vraagt Jeroen. Ik doe alsof ik hem niet hoor, draai mijn hoofd zodat zijn kus op mijn wang landt, zwaai zo nonchalant als ik kan en gehoorzaam de beats, die mijn voeten naar de deur dicteren. Buiten gaan ze door, helemaal tot de taxistandplaats, waar ik me op de achterbank laat zakken van de eerste de beste taxi. De chauffeur vraagt waar ik naartoe wil.
'Nieuwburg,' mompel ik.
'Nieuwburg?' vraagt de taxichauffeur.
'Ja, Nieuwburg.'
'Oké, ik ben nog wel even onderweg,' giechelt hij naar de centrale. 'Ik moet naar Nieuwburg.'          
'Goede reis, jongen,' kraakt de centrale terug, 'heb je genoeg te eten en te drinken bij je?'
Ha. Ha. Ha.

Langzaam wordt het volume omlaag gedraaid en bij de Bijenkorf zijn de beats en de bassen verdwenen. Onderuitgezakt in het witte leer zie ik hoe de avond zich achterstevoren terugspeelt. Jeroens grijns, de toiletbril, armen eindeloos om me heen geslagen, zijn stem zacht in mijn oor, Louise, tegen wie ik nee roep, néé, beelden van Tom & Jerry, Zweedse porno en zoetwaterwalvissen die de vj op ons afvuurt. En daarvoor: een waas dat steeds dunner wordt, verdwijnt, onderuit op de bank bij Heidi, lachen om herinneringen waarvan ik zou willen dat ze niet zo oud zijn, mijn bureau, de telefoon die voortdurend rinkelt, lijn 32 die van de stad naar zand en hijskranen zoeft, de deur die ik voor me dicht laat vallen, Max die me een fijne dag wenst en dan naar de planken van zijn kast staart met een boterham in zijn hand, Junior die met zijn ridderkasteel speelt.

In de verte doemt Nieuwburg op, in regelmatige blokken. Als we de brug op rijden, komt het laatste restje pizza naar boven.

voor wie mijn site in zijn RSS-reader had gestopt en dacht dat ik het bijltje er bij neergegooid had, qua stukjes schrijven: neen, driewerf neen. Het RSS-ding was alleen stuk. Vervang de oude dus even met de nieuwe: http://www.maaikeschutten.com/rss_nieuws.php

Einde van dit best wel korte huishoudelijke bericht. 

Sport en ik: wij zijn nooit vrienden geweest. Laat staan hardlopen en ik. Hardlopen bonkt en rammelt je hersens door elkaar, was mijn constatering na een paar halfslachtige pogingen. Enthousiaste lopers in mijn omgeving spraken dat tegen. Ik zou het ook kunnen, zeiden ze - iedereen kan het. Voor hardlopen moet je gebouwd zijn, zei ik dan altijd, en dat ik meer een fietser was. De laatste keer dat ik naar een spinningklasje ging was vier jaar geleden.

Toch was ik altijd jaloers. Op de voldoening en de blakende gezondheid die de hardlopers uitstraalden. Op het ergens aan bouwen, steeds beter worden. Waar je ook bent gewoon je schoenen aantrekken en even die endorfine incasseren. Onderdeel zijn van een wereldwijde club van mensen die het eens is over de geweldigheid van hardlopen.

Een paar keer overwoog ik een serieuzere poging. En toen mijn wederhelft tijdens een trip naar New York iedere ochtend een rondje door Central Park maakte, liep ik bijna achter hem aan. Maar toen dacht ik weer: het bonkt, ik ben meer een fietser en draaide me nog eens om.

De hardlopers in mijn omgeving gaven zich echter niet gewonnen. Ook jij kunt het, bleven ze zeggen. Na een tijdje raak je verslaafd, zeiden ze, zul je zien. Als dat eens zou kunnen, dacht ik.

En toen de hoofdredacteur van dit maandblad ook zei dat ik het kon, dat iedereen het kan, besloot ik deze stok achter de deur aan te pakken. Een wereldwijde club was eensgezind over het genot van hardlopen en ik was de enige die geen lid was. Ik downloadde een personal coach op mijn iPhone, vond mijn schoenen op een zeer onwaarschijnlijke plek en liep de straat op.

Run - for - one - minute, zei de personal coach. Ik gehoorzaamde met een drafje, zoals ik buurtgenoten ook altijd zag draven. Het zag er best echt uit. Walk - for - one - minute. Oké, prima. Dit kon ik. Run - for - two - minutes. Ik draafde voorbijgangers voorbij, slenterend in gewone kleren. Arme mensen. Wat een fijne buurt was dit eigenlijk om te lopen, langs het IJ en de boten. Dag eendjes.  Ik rende, liep, rende, liep en voor ik er erg in had mocht ik alweer stoppen. Well - done, zei de personal coach.

De deur weer openen voelde als een aspirant-lidmaatschap. De rest van de dag speurde ik hoopvol naar verslavingsverschijnselen. 

* Wie zich echt, echt, echt niet meer kan beheersen, kan Bakfietsblues alvast reserveren bij Bol.com, zag ik net.

* Dat van die lente, enzo: tralalalala.

* Oh, en dan weet u het wel, natuurlijk: 

 Dat betekent dat er langzaamaan dingen gebeuren. Met pers en promotie en andere snode plannen - en ik mag 9 maart met een heus kaartje naar binnen op het Boekenbal, waar ik naast Harry M. op het trapje zal gaan zitten en hem op zijn schouder zal slaan en 'héé, Harry, Harryyyy, Harrytjeee' zal roepen en daarna op de vuist zal gaan met Beau van Erven Dorens (soms fantaseer ik graag een beetje) (niet dat ik iets tegen Beau van Erven Dorens heb trouwens, maar een relletje met Beau hoort er voor mijn gevoel gewoon bij).

Anyway, langzaamaan gebeuren er dingen. Daarom kun je je nog steeds helemaal gratis en voor niets inschrijven voor de onregelmatig verschijnende Maaike Schutten Monthly, want het zou zomaar kunnen dat er binnenkort eentje verstuurd wordt. Met een voorpublicatie, of zoiets. Een mailtje met 'Kom maar door' en het is geregeld. 

Tot zover deze deels commerciele mededeling.

De cursus werd gegeven door een positiviteitscoach, die kantoor hield op een industrieterrein in Almere. Voor een stukje inspirerend contextgebeuren, zeg maar. We begonnen met het positiviteitsprisma, want het ging allemaal om positieve energie, zo vertelde de cursusleidster. Als je je ergert aan een collega, omdat je hem onmenselijk stom vindt bijvoorbeeld, maakt dat negatieve krachten in je los. En dat is dus niet goed voor je. Enter het prisma: een mentale stralingsverbuiger, waardoor je stomme collega plots heel leuk lijkt. En na verloop van tijd zijn je negatieve gevoelens dan - hopla! - verdwenen.

Om het prisma te activeren, moest ik tien positieve eigenschappen van mijn minst favoriete collega opnoemen. Ik zei dat ik vond dat hij heel goed overhemden kon strijken en probeerde uit alle macht nog meer pastelkleurigs naar boven te halen, maar toen dat wat lang duurde, sloeg de cursusleidster haar armen nogal ferm over elkaar.
‘Nou moet ik je écht even feedback geven, hoor,’ zei ze. ‘Het prisma is geen eenrichtingsverkeer, he. Om liefde te ontvangen moet je ook zenden.’ 
‘Ja, oké, maar...’ mompelde ik.
‘Ik zie het al, we moeten bij jou bij de bron beginnen. We gaan een oefening doen.’ Ze pakte een papier en legde het voor me op tafel, hoewel smijten ook geen verkeerd woord was geweest. ‘Formuleer deze volgende zinnen positief. Het glas is niet leeg.’
‘Euh... het glas is best vol?’
‘Ik vind je jas niet mooi.’
‘Ehm... de kleur is apart?’
'Je bent te laat.'
'Volgende keer misschien ietsje meer op tijd?'
De cursusleidster knikte enthousiast. ‘Zíé je nou hoe lekker dat is?’ grijnsde ze.
Ik knikte, omdat ik ook niet wist wat ik anders moest doen. Knikken kan nooit kwaad.

Ik vond haar een karaktervolle vrouw, met een uitdagende kantooromgeving en een opmerkelijke blik op de wereld.

Ik sta met de voeten in de online wereld, maar heb een kamerbrede focus in het hoofd. Cross-media, zou je dat modern kunnen noemen, of 360 graden voor mijn part. Bottomline: een concept is geen trucje, maar een idee dat je eindeloos uit kunt voeren. Of dat nou met een banner is, een mailing, een online soap, een game, een advertentie of een magazine. Ik hou van slim en ogenschijnlijk eenvoudig werk, dat tot in de puntjes is afgewerkt. Een specialisme heb ik niet: ik schrijf met net zoveel plezier long- als shortcopy, pay-offs, themaregels, radiocommercials, voice-overs en scripts.

2003 – Financial Marketing Award (Zwitserleven)
2003 – Nominatie E-mail Marketing Award (Zwitserleven)
2006 - CyberLion (KPN, Het Huis van Morgen)
2006 - Nominatie ADCN (KPN, Huis Van Morgen)
2007 - Webby Award (KPN, Huis Van Morgen)
2007 - Nominatie Dutch Bloggies (Beste Persoonlijke Weblog)
2008 - Nominatie Spin Awards - Online Campagne (T-Mobile, Wendy)
2008 - Nominatie Spin Awards - Interactieve Videoconcept (T-Mobile, Wendy)
2008 - Nominatie Spin Awards - Crossmedia (Heineken, Speakerkratjes)
2008 - Esprix (Heineken, Speakerkratjes)
2009 - SAN Accent (Heineken EK)
2009 - Esprix (Heineken EK) 

Contact? Mail@maaikeschutten.nl.

In ieder zichzelf respecterend medium is het al weken lijstjesbonanza. Leuk, ik ben dol op lijstjes. Sterker: ik ben er van overtuigd dat bijna alles leuker wordt in een lijstje. De raarste beelden op Google Streetview, bijvoorbeeld. Of de slechtste Beatle-covers ooit.

Waar ik alleen een beetje van schrik is dat iedereen in plaats van jaarlijstjes meteen maar los gaat op lijstjes van het afgelopen decennium. De jaren ‘0? Ik weet nog als de dag van gisteren hoe ik partyde alsof het 1999 was en nu beginnen we al bijna weer aan de jaren ’10, verdorie. Niet dat het geen leuk decennium was, integendeel, het was een topdecennium, het beste decennium van alle decennia die ik tot nu toe mocht beleven, een decennium dat een hoger cijfer waard is dan een 0, maar de tijd vliegt, de jeugd van tegenwoordig, oh, ik word oud.

Het werd de afgelopen maanden aangewakkerd door het pratende décolleté Daphne Deckers, die ons eerst wilde doen geloven dat ze een muts was die heel gewoon thuis zat met heel gewone cellulitisbillen in een heel gewone joggingbroek en nu een heus nog best wel jeugdige glamourpoes is met flexibele borsten. En toen ik vorige week bijna tegen HNTM’s voormalige poedergoeroe Hildo opbotste, die bakkebaarden had en guyliner en een fanfarebroek, besprong het me. Of eigenlijk sloeg het me in mijn gezicht. Yfke.

Want hoe mooi was die tijd. Toen Holland’s Next Top Model nog sponsors had als Scholl Partyfeet (‘hebben jullie je Scholl Partyfeets wel in jullie onmogelijk hoge hakken gedaan?’) en Crystal Clear (‘Hier, neem nog een slokje Crystal Clear Raspberry-Peach, maar 1 calorie!’). En toen je nog geen Padstiaan van Schaik had, maar the King of Style, de enige man die je midden in de nacht wakker maakt in een joggingpak met een skelet erop. Je hoort mensen wel eens over Mies Bouwman of Matthijs van Nieuwkerk, maar the King of Style was toch echt de tv-persoonlijkheid van de jaren ‘0. Mijn wederhelft keek speciaal mee voor the King of Style. Als hij in beeld kwam riep hij opgetogen: ‘the King of Style! The King of Style!’

En na de weemoed kwam de spijt. Spijt dat ik toen niet gezien heb hoe aandoenlijk dat houterige van Yfke was. Want ‘Ik heb nog vajf majsjas foor ma’, dat was toch eigenlijk pure poezie. En stiekem lulde ze Linda de Mol de gaten in de sokken, maar dat hield ze in toom om de maisjes niet teveel te intimideren met al haar geweldigheid. Nee, dat was groots van haar, waar topmoddel-gedrag. Kom daar maar eens om, Kate Moss.

Het was weer tijd om ons te laten doorstomen, schoonbubbelen, leegprikken en loskneden, vonden E, M en ik. Dus begaven wij ons naar een beautyboerderij, waar dankzij het stralende weer geen hond was. Behalve Irene Wüst, zo werd door de weinige aanwezigen gefluisterd, maar ik wist niet wie dat was, dus dat scheelde weer.  

Tot zo ver weinig schokkends. Maar de laatste tijd is er iets verontrustends aan de gang. Op de hoek van mijn schiereilandje met het vasteland van Amsterdam zat lange tijd een onbeduidend eettentje. Zo’n tentje waarvan je denkt: het zal wel niet vies zijn wat jullie serveren, maar waarschijnlijk net zo nietszeggend als jullie eruit zien. Zaagselsoep, broodje blah, dat soort dingen.

Sommige mensen vinden meubels uitkiezen leuk. Wij niet. Een tijdje hoopten we dat als we maar gewoon hard genoeg aan een nieuwe bank dachten, er dan vanzelf een nieuwe bank zou komen, met een knip in de vingers, het liefst. Of dat de huidige daar in ieder geval een beetje minder sneu van zou worden.

Het werkte niet.

• Voetenrasp
• Voetmodel
• Wipkip
• Wilkip vliegtuig
• Boeren laten
• Godverdomme marion pauw
• Maike schutte
• Maaiker schutte
• Maaike schiutten
• Parade ivo tegen
• Wat verdient een nagelstyliste?

Vooral die laatste vraag intrigeert me mateloos. Want inderdaad: wat verdient een nagelstyliste? Wat verdient ze dan per nagel? En hoe lang is ze eigenlijk bezig per nagel? En verder: wat is precies je vraag als je zoekt op ‘godverdomme marion pauw’? En moet ik niet veel meer stukjes schrijven over wipkippen? Wat ik maar wil zeggen: welkom op deze site. En kom graag nog eens langs. 

1. Het te vaak raadplegen van uitagenda’s en partyguides voor meldingen van nieuwe, absoluut onmisbare bars, kroegen, clubs, te openen galeries, absinthkelders, dinner concepts, DJ clashes en cross-musical experiences.
2. Permanente onrust, gepaard met tappende voeten, getik van nagels of een andere zenuwtrek naar keuze.
3. De meest zinloze excuses aangrijpen om de stad in te gaan, van de opening van een een envelop tot de verjaardag van zijne koninklijke hoogheid William, prins van Wales en ridder in de orde van de Kouseband.
4. Mensen die geen last hebben van nachthonger oud en saai vinden.
5. Bang zijn om oud en saai te worden.
6. Naar bed gaan en denken aan mensen die nu met een drankje in hun hand aan een bar staan van een absoluut onmisbare tent waar jij nog niet geweest bent en toosten en met hun hoofd knikken in de maat van de muziek en kijken naar alle andere mensen die de ook onbetwist de leukste avond van hun leven hebben, dan even smalend denken aan iedereen die zo dom is om thuis in zijn bed te gaan liggen, een grote slok nemen en zich in het dansvloergeweld storten.
7. Bij alles denken: daar moet op gedronken worden.

Stichting Natuur & Milieu (samen met partners als KPN, de NS en Centraal Beheer) vroeg Hendrikus om Het Nieuwe Werken op de kaart te zetten. Want: hoe Nieuwer Nederland werkt, hoe minder files er staan, hoe minder CO2 er uitgestoten wordt én hoe blijer werknemers zijn. Om te komen tot een vrolijk flexibel werkende en ontzettend productieve natie.

We besloten om het toch nog niet heel bekende Nieuwe Werken eerst goed te 'laden', door HBO-plus beeldscherm- en kantoorwerkers aan het denken te zetten. Dit deden we door ze te confronteren met vastgeroeste vooroordelen die breed leven - en dus vast ook onder hen. Daarvoor gebruikten we outdoor, radio, pr, heel gerichte banners, een webplatform en een vrolijke maar toch ook heel serieuze online test, die het hart vormde van de campagne. Deze test was achter de schermen tegelijkertijd een enquetetool, die input leverde voor allerhande persmomenten ('56% van de Nederlanders durft er eigenlijk niet over te beginnen bij zijn baas.').

Boodschap was dat het Nieuwe Werken helemaal geen grootse en meeslepende totale verandering is, maar dat het 'm juist zit in kleine dingen die iedereen zelf kan doen. Een keer per week een uurtje later naar het werk gaan en eerst je e-mail thuis doen, bijvoorbeeld. Of iets vaker dat grote rapport thuis schrijven, bijvoorbeeld. Werknemers werden gestimuleerd om het onderwerp op de agenda te zetten bij hun managers. De managers, zelf ook niet gespeend van vooroordelen, hadden hun eigen test.

Alles mondde uit in de Week van het Nieuwe Werken, waarin Nederland kon experimenteren en kon profiteren van aanbiedingen, rondleidingen en evenementen. Doelstellingen, zowel qua bereik als aantal geactiveerde mensen, werden ruimschoots overschreden. Ik werkte voor deze campagne aan strategie en concept.

De site en de test: 

 Allerlei mogelijkheden om met je nieuwe inzichten je baas te activeren:

Opbrengst: rumour-around-the-bakfiets, zowel offline als op Facebook, Twitter en reclameblogs. 

De Van Eeghenstraat in Amsterdam Oud-Zuid, bijvoorbeeld...

En op de Willemsparkweg...

En de Beethovenstraat, natuurlijk!

De originele fiets:

Mensen vinden planten mooi, maar het feit dat je goed voor ze moet zorgen, kan een drempel zijn. Terwijl: hoe beter je weet wat je plant nodig heeft, hoe mooier hij wordt en hoe meer hij je teruggeeft. En hoe meer je geniet van de band met je plant. 

Dit thema kwam voor het eerst terug in een retailactie. Wie een plant kocht, maakte grote kans op 'Ik & mijn plant', een ontzettend vrolijk en geestig boek, speciaal ontwikkeld door Uitgeverij Snor. Het behandelt de band van jou en je plant volgens de zeven relatiestadia: van verliefdheid tot samen oud worden. Blader hier online door het boek.

DM naar bloemisten: 

Actievoucher: 

Ergo: keiharde retailacties - I've been there.

Wij positioneerden de opleiding voor de langere termijn en kwamen – met een beperkt budget – in actie voor de kortere termijn. Centraal daarin stond het concreet maken van dat waar de opleiding uiteindelijk toe leidt: innovatieve producten waaraan jij hebt meegewerkt en die op de winkelschappen terecht komen.

Dit resulteerde onder meer in de Functional Food Store, die op open dagen en andere relevante plekken zichtbaar maakte waar je nou eigenlijk naar toe werkte. Via social media werd contact gehouden met potentieel geinteresseerden, van event tot inschrijving.

‘De bel.’

‘Verwacht jij iemand?’

‘Nee, niet dat ik weet.’

‘Hé, er staan kinderen voor de deur.’

‘Kinderen?’

‘Met lampjes in hun hand.’

‘Is het niet een beetje laat om nog met de kinderpostzegels rond te gaan?’

‘Kinderpostzegels? Nee man, het is Sint Maarten! Shit!’

‘Denk je dat ze een sinaasappel lusten?’

‘Een sinaasappel? Wil je een steen door je ruit?’

Kastjes worden nerveus opengetrokken.

‘Een kaascracker dan? Stukje roquefort?’

‘Nee, we hebben snoep nodig. Zoete troep!’

‘Wasabinootjes… olijven…. noedelsoep…’

‘Snel, snel, er komen er nog meer aan.’

‘Rijstzoutjes…  tapenade… Oh, wacht, ik heb hier stroopwafels!’

De bel gaat nog een keer, gebonk op de deur.

‘Dat zijn er maar drie, ze verslinden me levend!’

‘Wacht, wacht…’ Laden worden opengerukt. ‘… Hier, kersenbonbons, uit dat kerstpakket van jou van vorig jaar, lusten kinderen dat?’

‘Ze zullen wel moeten.’

Het gebonk op de deur wordt luider, opgewonden kinderstemmetjes joelen onverstaanbare dingen.

‘Oh, en hier, die vieze biologische koekjes. Is het erg als er een beetje schimmel op zit?’

‘Nee joh, zien ze niks van in het donker. Geef maar hier.’

Voetgeroffel van de trap af, de deur gaat open. Opgewonden kinderen zingen drie ondefinieerbare liedjes door elkaar.

‘Mooi gezongen hoor, jongens. Oh, ben jij een meisje? Sorry hoor. Wie wil er een stroopwafel? Nee, kinderen die slaan worden overgeslagen. En wie lust er een chocolaatje? Hé, niet sláán jij! Dan krijg je niks, hoor. Of weet je wat? Lust jij koekjes? Alsjeblieft, kijk eens. Wat zeg je? Hebben de koekjes witte haartjes? Ja, dat hoort. Dat is biologisch. Nou, dáááág kinderen! Dááág!’

Deur wordt dichtgeslagen, aan de andere kant van de deur klinkt kindergejoel, dat langzaam verstomt. Een diepe zucht wordt geslaakt.

Waar ze maar kunnen stimuleren ze Oranjesupporters in hun geloof in het Nederlands Elftal, met hun zelfontwikkelde O.R.A.N.J.E.® methode. De komende weken hebben ze maar één taak: het Oranjelegioen helpen om het Nederands Elftal naar de finale toe te juichen. Heineken geloofde zo in ze dat ze Tom & Ted hun eigen online reality soap aanboden. Bekijk de afleveringen op heineken.nl. Of word vriendjes met ze op hun Hyves!

Douze points, toch?  

ik vrees dat ik de komende weken even geen tijd heb om je te schrijven, want er zijn twee andere mensen die nodig en heel streng toegeschreven moeten worden. Gedraag jij je een beetje in de tussentijd? Zul je denken aan je ondergoed? Als je er even niet uitkomt, kun je altijd even bellen met deze meneer.

Liefs,

je Maaike

Of zal ik Amy zeggen? Ja, misschien vind je dat ik wat veel uitroeptekens gebruik, maar het wordt zo langzamerhand tijd dat ik met stemverheffing tot je schrijf, Brit. Brief na brief na brief heb ik je bemoedigend toegesproken en harten onder je laagzittende riem gestoken. Het ene nuttige advies na het andere draag ik aan – geheel gratis en belangeloos! -  en wat doe je ermee? Je veegt er je ongetwijfeld voor een paar miljoen verzekerde achterste mee af! Je weet dat ik in je geloof, maar toen ik dit zag, begon ik toch echt een beetje teleurgesteld in je te raken.

Het is tijd om het grove geschut in te zetten, Brit. Ik zie nog maar twee opties om je besmeurde reputatie een beetje af te poetsen. Dus leg die crackpijp en die fles wodka even weg en luister.

Optie 1: Moeder Theresa

Weet je nog dat Angelina Jolie een gevaarlijke gekkin was, die in doodskisten sliep, bloed dronk, vleermuizen als huisdieren hield, tongzoende met haar broer en eruit zag als de bruid van satan? Dat moet in de periode zijn dat jij not a girl, not yet a woman was. Als zij nu Miss Maatschappelijke Betrokkenheid uit kan hangen, kan jij het helemaal, Brit. Ga op zoek naar je innerlijke moeder Theresa, word ambassadrice van Stichting Red De Neushoorn of Jantje Beton of het Wereld Natuur Fonds of zoiets, trek een beige safaripak aan, kam je haar (met een borstel, je weet wel, zo’n stok met allemaal van die uitsteeksels eraan), ga naar een ver land en knik serieus. De eerste keer zullen mensen het misschien een beetje geloofwaardig vinden, maar blijf volhouden. Trek dat safaripak weer aan, ga weer terug, knik nog serieuzer en waag misschien een dansje met lokale jeugd en trommels, dat doet het ook altijd goed. Als je consequent doorgaat, zullen mensen na verloop van tijd geloven dat je het ook werkelijk meent en dan is het slechts een kwestie van tijd tot Brad Pitt zich aan je voeten werpt. Het adopteren van een Benetton-gezin zou ik in jouw geval trouwens achterwege laten. Vanwege dat voogdijgedoe, enzo.

Optie 2: De Here

Je had vroeger toch iets met De Here, Brit? Je weet wel, toen je nog pastelkleurige make-up droeg, je middenrif alleen aan Hem toonde en voortdurend zei dat je maagd ging blijven tot je huwelijk? Misschien moeten we daar weer eens iets mee doen. Want met De Here kunnen we snel tot resultaat komen. Moet je in optie 1 toch zeker een half jaar investeren, met deze optie kun je binnen een dag klaar zijn. Je kunt immers á la minute een boodschap van De Here krijgen, of Hem je hart laten verlichten, of hoe jullie dat ook doen. Waar het op neerkomt: je vertelt iedereen dat Hij tot je gesproken heeft en dat Hij vermanend met Zijn vinger naar je zwaaide, waarvan je toch wel heel erg schrok en per direct tot inkeer kwam. Met je citroentjesfrisse hart doe je je verhaal op de bank bij Oprah (denk weer aan die haarborstel, en niet op die bank springen, hè! Dat is heel slecht voor je carrière), ga je iets met gospel doen en glimlach je sereen op iedere tijdschriftencover binnen je handbereik. George Bush heeft er ook veel baat bij gehad.

Britney, ik smeek je: pak dat safaripak of die Bijbel en ga aan de slag. Alleen zo kunnen we nog terug naar hoe het ooit was. En nog even over dat ziekenhuis, Brit. Zeg me dat het een ontstoken teennagel was. Of iets met je amandelen, of zoiets. Alsjeblieft.

Succes,

Je Maaike

Daarom trakteerden we onszelf op een sterretje extra en stortten wij ons volledig in het zwemmen, lezen, nog wat lezen, zwemmen, een koud drankje drinken, nog wat lezen, een paar halfzachte buikspieroefeningen die beloond mogen worden met een saunaatje en een stoombadje, en daarna nog een beetje verder lezen. Kleine T draaide zich nog eens om, grote T draaide zich nog eens om en ik ook maar een keer.

Als iemand mij wijst om dat witte streepje om mijn pols zal ik zeggen: daar zat een blauw bandje. And I'm proud.

* Wat ik overigens net zo'n mysterie vind als de blowbabbels van Joran van der S. is het ja-woord van voorheen mevrouw Bruni aan le President. Wat Sarko hier in ziet snap ik wel, maar omgekeerd begrijp ik nog niet helemaal waarom Carla zich het presidentieel paleis ingemabeld heeft. Haar eigen geldzwembad is ruimer gevuld dan dat van haar wederhelft en als voormalig zangeres zal ze zich waarschijnlijk het schompes vervelen tijdens staatsbanketten en wuiven naar het gepeupel. Bovendien is het een wat ingewikkelde manier om in contact te komen met zijn niet onapetijtelijke zonen. Of zou het iets met - euh - l-liefde te maken hebben? Ach, als je eerder hier naast wakker werd, is Sarko een jonge, afgetrainde god.

* Kleine Tijmen is begonnen aan de wenweek op zijn kinderdagverbijf. Met visioenen van een van tranen druipende Tijmen, die uit pure ellende het hele kinderdagverblijf bij elkaar gilde, de leidsters en de andere kinderen tot wanhoop drijvend, haalde ik hem de eerste dag bevend op. Om hem grijnzend in een stoeltje aan te treffen, terwijl hij deed alsof hij thuis was. Of ik zelf niet een beetje moest wennen, vroeg hij me.

* Wat mij brengt op het volgende: de tijd van lanterfanten is voorbij (ai...) en er moet weer een arbeidszaam bestaan opgebouwd gaan worden, met vroeg opstaan en dingen doen, enzo. Wat onder meer inhoudt dat die opzet en flarden van Boek 2 dan ook echt een Boek 2 moeten worden. Aan de slag dus. Hop hop.

Het nadeel van werken op een kantoor: die honderden kleffe gelukkig-nieuwjaars-zoenen die je op 2 januari moet incasseren. Na een paar keer je wangen afvegen word je een beetje huiverig om de gang op te gaan en verschuil je je zoveel mogelijk in je eigen hoekje van de kantoortuin, verstopt achter je beeldscherm. Naar het toilet ga je vermomd als kopieerapparaat. De lunch sla je uit veiligheidsoverwegingen over en als je aan het einde van de dag als een soort James Bond langs de muren schuivend en tijgerend het kantoor uit probeert te vluchten, verraadt je knorrende maag je en word je alsnog bestormd door 36 collega's die niet naar huis kunnen voordat ze ook jou een geweldig nieuwjaar hebben toegezoend.

Het voordeel van freelancen (er zijn er meer, hoor, maar dit is wel een hele grote) is dat bovenstaande je bespaard blijft. Daarom via dit weblog: de aller- *smak (links)* beste wensen voor *smak (rechts)* het nieuwe * smak (links) * jaar! Lekker makkelijk.

Nadat er een lekker masker aangebracht is, en mijn handen lekker met zeeklei ingepakt zijn in plastic zakjes ("voert de afvalstoffen af" "welke afvalstoffen?" "de afvalstoffen uit je lichaam" "ooooooh"), word ik lekker even twintig minuten met rust gelaten, in het donker (maar dat merk ik niet, met die komkommerschijven op mijn ogen), met een panfluitmuziekje op de achtergrond. De eerste vijf minuten lukt het me nog best om me mee te laten slepen met Panpipe Greatest, Part 46, maar dan krijg ik jeuk aan mijn neus. De eerste minuten is het nog best een draaglijke leuk, waarvan ik denk dat het wel weer overgaat, maar na nog vijf minuten heeft de jeuk onmenselijke vormen aangenomen. Dit is niet lekker, dit is een marteling. Ik heb jeuk aan mijn neus en ik kan niet krabben, omdat mijn handen in plastic zakken zitten, met zeeklei. Ik vermoed dat dit een oude martelmethode is van de KGB en dat ik gestrafd moet worden omdat ik een onaardig stukje geschreven heb over Blof, of zoiets. Na nog tien minuten komt het behandelmeisje eindelijk terug om me te verlossen van de plastic zakken om mijn handen en het masker en de komkommers op mijn hoofd, zodat ik eindelijk aan mijn neus kan krabben.

Heel even ben ik het vol overtuiging eens met het behandelmeisje. Lekker.

zo aan het einde van het jaar ga ik alles een beetje overpeinzen en dan komen mijn gedachten automatisch uit bij jou. Nou, het was me het jaartje wel, hè. Van K-Fed naar Fed-ex, van redelijk stijlvol (voor jouw doen) naar stijlloos, van new best friend van Paris tot newest ex-best friend van Paris, van blond tot donker, van donker tot kaal, van kaal tot pruik tot petje tot donker tot blond tot donker tot blond, van moeder tot voogdijloos, van niet optreden tot het meest rampzalige optreden ooit, van terug op het pad tot finaal de weg kwijt.

Omdat ik van het halfvolle glas ben, wil ik je even een hart onder de riem steken: erger kan het niet. Laten we daarom samen afspreken dat we al die gekkigheid in 2007 laten en van 2008 het Ultieme Jaar Van Britney maken. Dat moet lukken, echt waar, als we maar planmatig te werk gaan. Er zijn namelijk een aantal dingen die we heel goed in jouw voordeel in kunnen zetten. Let maar op:   

1. Let’s face it: je zusje is een veel grotere sloerie dan jij. Jij wachtte nog keurig tot je boven de 20 was toen je je liet bezwangeren door die smoezelige K-Fed, maar die smurf is amper 16! Op die leeftijd deden jij en Justin nog braaf alsof jullie maagdjes waren en deed jij leuke dansjes in een schoolrokje, met pluizige elastiekjes in je haar. Naast die miniatuursloerie ben jij de verantwoordelijkheid zelve, dus pak die kans! Laat je een paar keer fotograferen terwijl je in gestreken, hooggesloten kleding en met gekamd haar moederlijk en volwassen toespreekt en laat je ontvallen dat je zó blij bent dat je maagd bent gebleven tot je huwelijk (niemand kan waarmaken dat dat niet zo was). En misschien is het een idee om een CD met kinderliedjes op te nemen. Dat moet te doen zijn, want zo ver ligt dat ook weer niet van jouw oeuvre.

2. Verder hebben we nog een stel aanstaande nieuwbakken moeders, die nu doen alsof ze de braafheid zelve zijn, maar die binnen 24 uur na hun bevalling alweer bezweken zijn voor de verleidingen des levens, let op mijn woorden. Die Aguilera kan nou bijvoorbeeld wel net doen alsof ze een soort van stijlvol is, maar zodra die baby op aarde gezet is, laat ze ongetwijfeld die hele zone weer piercen en maakt ze een serie nieuwe vieze clipjes in kleding die zo belachelijk is dat zelfs jij het niet aan zou doen. En die Richie gaat meteen na de bevalling aan de beschuit met gestampte muisjes, als je begrijpt wat ik bedoel (ik trek nu met mijn wijsvinger mijn ooglid omlaag en kijk er veelbetekenend bij). Plan van aanpak: dezelfde truc met verantwoorde praatjes en hooggesloten kleding. De wereld is gek op tot inzicht gekomen voormalige wrakken, dus succes gegarandeerd, als je het mij vraagt.

3. Dan de kwestie ondergoed. Bovenstaande trucs werken alleen als je in 2008 dagelijks ondergoed draagt. Ja, ik weet dat dat moeilijk voor je is, maar het moet toch echt. Benadruk deze nieuwe ondergoedfilosofie door het gezicht te worden van een fijn lingeriemerk en poseer daarvoor niet hitsig, maar besmuikt geil. Dat wordt misschien een beetje oefenen, maar in combinatie met 1 en 2 lijkt het me een duidelijk geval van een cross-media-win-win-situatie.

Je ziet het, Brit: ik geloof nog steeds in je. Heel veel succes en doe je best, want we hebben je nodig. Sinds jij in de goot ligt, horen we hier in Nederland alleen nog maar Nick en Simon, dus kom terug. De hitlijsten missen je.

Liefs,

Je Maaike

Brief aan Britney 1

Brief aan Britney 2

Ik word week van alle clichés. Zeg nou zelf, de eerste keer Last Christmas op de radio is toch altijd weer een mooi moment. Mensen die zeggen ‘dat we dat nummer nu toch wel eens een keer gehoord hebben’ begrijpen de poezie, de diepere laag van Georges compositie niet. De vorige Kerst gaf hij haar zijn hart en de volgende dag gooide ze het verdomme weg! Alsof het niets was! De bitch! En daar zit je dan, heel alleen kerstfeest te vieren. Daar breekt je barmhartige kersthart toch van? 

De criticasters die een probleem hebben ‘met al dat teruggeblik’ begrijpen het ook niet. Hart van Nederland is het aan zichzelf verplicht om een Bokito-special uit te zenden en Den Haag Vandaag hoort een The Best Of Haags Gekonkel-compilatie te maken. Bovendien hoort ieder zichzelf respecterend radiostation tussen kerst en oud & nieuw een Top Zestienduizend Allertijden uit te zenden, met de ene flauwe gouwe ouwe na de andere. En nee, het is niet de bedoeling dat die lijst zich vernieuwt; niets verbroedert namelijk zo als je samen ergeren aan Meatloaf en The Eagles.

('Nee he, toch niet weer Paradise by the dashboardlight van die vetklep?'

'Krijgen we zometeen vast ook weer dat jankerige Stairway to heaven.'

'O ja, getver. En dat 'music was my first looooooooooooooovveeeee....'

'Ja, die is ook erg. Gezellig he, samen radio luisteren!')

Als jullie me zoeken: ik zit naast de kerstboom kerstkransjes te eten en me fijn te verbijten bij The Dire Straits, Coldplay en John Miles. En als ik op kerstavond naar mijn ouders rijd voor het kerstdiner, hoop ik dat ik onderweg honderden verlichte kerstbomen tegenkom en dat ze ‘Driving home for Christmas’ draaien. Heerlijk.

Bekijk de site. En check meteen of jouw oren goed genoeg zijn om door de luistertest te komen!

* maaike

* maaike schutten

* schutten

* 15 minuten maaike schutten

Maar dat jullie mij ook vinden met interessante zoektermen als:

* lekker maaike

* vieze maaike

* surprise goed inpakken

* vieze blinde darm

* verkoopcijfers + pampers

* caviageluidjes.

Of die laatste termen nou iets over jullie zeggen of over mij, daar ben ik nog niet helemaal uit.

Heel even was ik van plan om mijn kind voor galg en rad op te laten groeien, maar toen ik uw CD beluisterde, meneer Rouvoet, werd ik vervuld van een sensationeel, ik zou haast zeggen goddelijk gevoel van liefde en dankbaarheid. Natuurlijk door de stem van Raffaela, de zangeres die na haar Idols-overwinning zo’n glansrijke carrière door heeft mogen maken, maar ook vanwege de prachtige, poëtische tekst die zij zong. Strofes als ‘wees maar klein, je hoeft nog lang niet groot te zijn’ – waar haalt u ze toch vandaan? En dat dan weer laten rijmen op ‘droom fijn’… meesterlijk. Ik kan niet anders zeggen.

Meneer Rouvoet, nogmaals hartelijk dank. Ik moet nu gaan, want ik ga uw CD nog een keer opzetten. Of nee, ik zet hem op repeat. Kan ik er de hele dag van genieten.

Met geïnspireerde groet,

Maaike

PS – ik doe mijn uiterste best om geen flauwe grapjes te maken over belastinggeld, maar dat is best moeilijk, moet u weten.

Wat is er precies gebeurd?

Eind 2002 merkte ik dat lopen niet meer honderd procent goed ging. Na onderzoek bleek er een tumor in mijn rug te zitten, waaraan ik geopereerd moest worden. Na de operatie traden er complicaties op, waardoor ik van mijn middenrif tot beneden verlamd raakte. Nou zijn er twee soorten dwarslaesies; bij het ene soort zijn je zenuwen doorgesneden en kun je nooit meer herstellen; Christopher Reeves had dat bijvoorbeeld. Van het andere type, dat ik had, kun je, door er hard aan te werken, langzaam revalideren. Ik kan nu, na twee jaar intensief trainen, weer staan en voorzichtig een beetje lopen.

Waarom besloot je over je herstel te schrijven op je weblog? 

In eerste instantie om praktische redenen. Niet iedereen in mijn omgeving wist precies wat er aan de hand was, waardoor verhalen soms erger werden dan ze in werkelijkheid waren. Ik dacht toen: als ik precies opschrijf hoe het is, dan kunnen daar geen misverstanden over ontstaan. Ook begon ik het na een tijdje beu te raken om aan de telefoon steeds hetzelfde verhaal te moeten vertellen. Mensen konden op mijn website lezen hoe het met me was, zodat ik ook over andere dingen kon praten dan mezelf.

Wat betekende het schrijven voor je?

Aanvankelijk iets praktisch. Later ging meer aandacht besteden aan de vorm en ging ik verschillende stijlfiguren gebruiken, zoals humor. Ik heb altijd een uitlaatklep gehad voor mijn creativiteit. Mijn internetactiviteiten, mijn radiowerk… toen ik in het ziekenhuis terecht kwam had ik even niets. Het weblog werd voor mij daarom ook een manier om me te uiten.

Wie lazen je weblog? Vooral bekenden, of ook onbekenden?

Aanvankelijk vooral bekenden; later ook onbekenden. Ik kreeg veel reacties; mensen leefden mee en wensten me sterkte. Ik kreeg ook reacties van mensen die ik niet kende; bijvoorbeeld van iemand die hetzelfde meegemaakt had en weer kon lopen. Die reacties gaven me steun. Mijn site had de meeste bezoekers -meer dan 1000- op een dag dat ik een zware operatie moest ondergaan. Mensen wisten dat ik op een bepaald tijdstip geopereerd werd en kwamen kijken of ik al een berichtje had geplaatst over hoe het was gegaan.

Hoe deed je dat eigenlijk, internetten in het ziekenhuis?  

Toen ik wist dat ik voor langere tijd in het ziekenhuis moest blijven, heb ik direct een laptop gekocht. In het ziekenhuis moest ik met telefoonkaarten inbellen. Ik schreef een stukje, belde in met die telefoonkaart en zette dan snel het stukje op mijn site. In het revalidatiecentrum kon ik later gelukkig met een wireless verbinding werken.

Is het je wilskracht, waardoor je zo goed herstelt en gedisciplineerd hebt gelogd?

Als ik besluit dat ik iets wil, heb ik ook de discipline om die dingen te realiseren; dat is altijd zo geweest. Ik besteed per dag zo’n vijf uur aan trainen en fysiotherapie; menig sportman zal jaloers zijn op de tijd die ik aan het trainen kan besteden. Ik zou graag een dagelijks radioprogramma doen en heb ideeën voor internetprojecten, maar door het trainen heb ik daar voorlopig te weinig tijd voor. Voor mijn weblog schreef ik iedere dag wat. In principe doe ik dat nog steeds; dat is een gewoonte geworden. Dan blijft iedereen op de hoogte.

www.marcdehond.nl

De medewerkers van de 15 Minuten Webshop hebben een leuke suggestie: een boek! Deze, om precies te zijn. ‘Een liefdesverhaal en een vrolijke satire op de oh zo hippe wereld van de young & fabulous ineen’, zei Spits over 15 minuten. 'Een satirische schop tegen de celebcultuur en een vlot geschreven relaas over de ijdelheid van roem, dat je vanaf de eerste letter met een glimlach op je gezicht leest’, volgens ELLE. Living vond het ‘een luchtige, satirische roman over glamour in nuchter Holland, waar je misschien liever niet met je hoofd boven het maaiveld uitsteekt.' Ook/zelfs De Groene Amsterdammer kon er erg om lachen. Lees hier wat andere bladen en sites ervan vonden.

Je kunt hem natuurlijk bestellen bij bol.com, maar als je ‘m bestelt bij de 15 Minuten Webshop pakken de enthousiaste medewerkers 'm in in een leuk Sinterklaaspapiertje (of een Kerstvariant, als je dat liever wilt) en als je het leuk vindt krabbel ik, de inpakpiet of de Goedheiligman er nog iets persoonlijks in. Op rijm, desnoods. En omdat de jongens van de webshop de decemberfeestvreugde al in hun bol hebben, brengen ze ook nog eens geen verzendkosten in rekening! Leuke types toch.

Dus loop je te denken

wat de Sint dit jaar toch eens zal schenken

dan moet je je bedenken

dat er niet zo heel veel rijmwoorden zijn op 'denken'.

En de jongens van de webshop hebben nog een surprise-suggestie: heel goed inpakken en dan omwikkelen met 15 rolletjes tape. Altijd een succes, zeggen ze.

Ja mensen, mijn dromen worden met de dag wilder.

1.

Hey! Hmmgmmm live forever

Hmmmgmmmm live to fly

Hey! Hmmgmmm live forever

Hmmmgmmmm learn to the sky

2.

Héébastassuna bella calzone

Avar pavar amore

Pastasija

Pastasijahaa

Héébastassuna bella calzone

Pasiasieiejaaaah

3.

Huuuddddieweereld uit

Eén seconde en hijijdiediedoordie weereld uit

Huuuddddieweereld uit

Eén seconde en hijijdiedaaruuhaaradijijs

De tijd gaat nu in, succes!

Naschrift: omdat de reacties van dit bericht op de een of andere manier niet te publiceren zijn, wil ik jullie op deze manier verblijden met deze en deze toevoeging op vraag drie van Walter (die overigens alle drie de liedjes goed had). 

‘Check.’

‘Extra luiers?’

‘Check.’

‘Doekjes?’

‘Check.’

‘Plastic zakje om vieze luiers in te doen?’

‘Check.’

‘Flesje?’

‘Check.’

‘Extra eten?’

‘Check.’

‘Spuugdoekje?’

‘Check.’

‘Extra setje kleren, voor als –ie weer zo kunstig langs z’n luier plast?’

‘Check.’

‘Extra sokken, voor als –ie er mee in z’n poepluier gaat hangen?’

‘Check.’

‘Speen?’

‘Check.’

‘Dekentje?’

‘Check.’

‘Regenscherm?’

‘Check.’

‘Tijmen?’

‘Eh – o ja.’

‘OK, we kunnen gaan!’

Centraal punt binnen de campagne is de website www.dedomstestudent.nl waarop studenten mee konden doen aan een live quiz. Drie studenten speelden tegelijk tegen elkaar. En niet het goede, maar het foute antwoord bracht ze dichterbij de hoofdprijs: een complete privebibliotheek. Je moest behoorlijk slim zijn om de Domste Student van Nederland te worden!

De campagne werd verder ondersteund met Boomerang kaarten, toiletreclames op verschillende studentenlocaties, het domme blondjes promotieteam en een actiepagina op Hyves.

Bekijk de site. Doe de oefenquiz en check of jij in aanmerking had kunnen komen voor die geuzentitel!

Speel tegen twee andere studenten en kijk wie er het allerdomst is.

Weet je niet zeker of je dom genoeg bent? Doe dan de domheids-test. Met persoonlijk rapport!

Domme promo-blondjes aan het flyeren op introductiemarkten in studentensteden.

Boomerangkaart met stickers die je stiekem op iemands rug kunt plakken.

Zelfklevende toilettegeltjes op de toiletten van populaire kroegen in studentensteden. Werden verzamelobjecten voor toiletten van studentenhuizen.

Domme actie met Hyves.

‘Verwacht jij iemand?’

‘Nee, niet dat ik weet.’

‘Hé, er staat een hele zwik kinderen voor de deur.’

‘Kinderen?’

‘Met een soort lampjes in hun hand, op stokjes.’

‘Op stokjes?’

‘Is het niet een  beetje laat om nog met de kinderpostzegels rond te gaan?’

‘Kinderpostzegels? Nee man, het is Sint Maarten! Shit!’

‘Denk je dat ze een sinaasappel lusten?’

‘Een sinaasappel? Wil je een steen door je ruit?’

Kastjes worden nerveus opengetrokken.

‘Een kaascracker dan? Stukje brie?’

‘Nee, we hebben snoep nodig. Zoete troep!’

‘Wasabinootjes… olijven…. noedelsoep…’

‘Snel, snel, er komen er nog meer aan. Een invasie van hebberige koters!’

‘Rijstzoutjes…  tapenade… Oh, wacht, ik heb hier stroopwafels!’

De bel gaat nog een keer, gebonk op de deur.

‘Dat zijn er maar drie, ze verslinden me levend!’

‘Wacht, wacht…’ Laden worden opengerukt. ‘… Hier, kersenbonbons, uit dat kerstpakket van jou van vorig jaar, lusten ze dat?’

‘Ze zullen wel moeten.’

Het gebonk op de deur wordt luider, opgewonden kinderstemmetjes joelen onverstaanbare dingen.

‘Oh, en hier, die smerige biologische koekjes. Is het erg als er een beetje schimmel op zit?’

‘Nee joh, zien ze niks van in het donker. Geef maar hier.’

Voetgeroffel van de trap af, de deur gaat open. Een stel opgewonden kinderen zingen drie ondefinieerbare liedjes door elkaar.

‘Mooi gezongen hoor, jongens. Oh, ben jij een meisje? Sorry hoor. Wie wil er een stroopwafel? Nee, kinderen die slaan worden overgeslagen. En wie lust er een chocolaatje? Hé, niet sláán jij! Dan krijg je niks, hoor. Of weet je wat? Lust jij koekjes? Alsjeblieft, kijk eens. Wat zeg je? Hebben de koekjes witte haartjes? Ja, dat hoort. Dat is biologisch. Nou, dáááág kinderen! Dááág!’

Deur wordt dichtgeslagen, aan de andere kant van de deur klinkt kindergejoel, dat langzaam verstomt. Een diepe zucht wordt geslaakt.

"Ziet mijn kont er dik uit in deze broek?"

De auto-industrie kan niet meer om vrouwen heen. Vrouwen werken en maken carrière, dus hebben of leasen ze een auto. Had in 1985 nog maar 36% van de vrouwen met een rijbewijs een auto, in 2004 was dat 60%, blijkt uit cijfers van het CBS. 47% van alle nieuwe auto’s in 2004 werd gekocht door vrouwen, volgens Bovag en de Rai-vereniging. En als ze de auto niet alleen kopen, bemoeien ze zich nadrukkelijk met de aankoop (of de lease-keuze). Bij 80% van alle autoaankopen was het de vrouw die eigenlijk de beslissing nam.

Toch nemen autofabrikanten vrouwen nog niet zo lang serieus als afnemersgroep. Natuurlijk, vrouwen hadden wel boodschappenwagentjes, zeiden de heren autofabrikanten, maar de echte, serieuze auto’s werden gekocht door mannen. Halverwege de jaren ’90 ging die redenering echter niet meer op. Trendwatchers kondigden massaal aan dat de samenleving vrouwelijker zou gaan worden. Vrouwen hadden immers steeds meer in de maatschappelijke melk te brokkelen. Alles zou zachter, ronder en kleuriger worden. De auto-industrie schrok wakker en besloot toch maar eens verder te kijken dan hun mannelijke neus lang was. Rap haalden ze vrouwen aan boord. Niet om charmant op de motorkap te liggen, maar om de heren te vertellen wat vrouwen nou eigenlijk willen. Zo startte Ford het Women’s Marketing Panel, met als taak de vrouwelijke inbreng bij nieuwe modellen te vergroten. Volvo liet zelfs een vrouwelijk designteam een conceptauto ontwikkelen, speciaal voor vrouwen. Niet om op de markt te brengen, maar om van te leren.

De eerste conclusie van de autoproducenten na deze inspanningen: vrouwen willen kleine, ronde autootjes, die niet te duur zijn en er pittig en leuk uitzien. Marktonderzoeksbureau MarketResponse typeert deze bestuursters als ‘de praktische vrouw’. De praktische vrouw interesseert zich niet erg voor techniek of merken, is zelfverzekerd en voelt zich op haar gemak achter het stuur. Ze houdt van opschieten en wil vooral dat haar auto handig en compact is.

Het ene na het andere vrolijk gekleurde wagentje rolde de markt op. Nissan verbeterde de Micra, Fiat leukte de Panda op en Ford introduceerde de Ka. Van deze laatste is 72% van de bezitters vrouw. De vrouwelijkheid zit ‘em niet alleen in de vormgeving, maar ook in de details. Zo zit er bij de meeste auto’s ook een make-up spiegeltje bij de bestuurdersstoel, is de besturing lichter, kun je makkelijker in- en uitstappen en is er meer opbergruimte voor hand- en andere tassen.

Daarnaast ontdekten autofabrikanten dat vrouwen vaker iets persoonlijks maken van hun auto. Een auto is voor hen niet alleen een motor en stuur; hij (of zij) moet uniek en persoonlijk zijn. Hij moet iets zeggen over wie je bent en je moet je er in thuis voelen. Steeds meer auto’s kunnen daarom ‘gecustomized’ worden. Zo kunnen Mini-kopers naar eigen smaak hun persoonlijke Mini samenstellen. Ook bevatten auto’s vaker accessoires die niet functioneel zijn, maar wel leuk. De nieuwe Volkwagen Beetle heeft bijvoorbeeld een bloemenvaasje in het dashboard. De auto wordt er niet sneller van, maar wel gezelliger.

De eerste versies van deze vernieuwde auto’s hebben inmiddels het tweedehands circuit bereikt, waar ze bijzonder populair zijn. Monique Engelaar (29) is de trotse eigenaresse van een eerste generatie vernieuwde Nissan Micra, een donkergroene uit 1997. “Toen ik mijn rijbewijs had, wilde ik direct een auto. Ik had niet veel te besteden, maar ik wilde wel een beetje een fatsoenlijke motor. De Micra is niet zo’n lievige auto. Ik houd van doorrijden en hij kan best hard. Ik kan er ook niet tegen als mannen zeggen dat vrouwen niet kunnen rijden.” Omdat Monique in de stad woont, wil ze geen grote auto. “Het is handig met parkeren. Bovendien zit ik er meestal toch in m’n eentje in. Dat vind ik heerlijk. De zon buiten, meezingen met de radio, sigaretje erbij… dat geeft me echt een gevoel van vrijheid.” Ze vindt dit een mooi ‘beginautootje’. “Ik kan me mooiere kleuren voorstellen dan donkergroen. Als ik echt geld had, zou ik een Alfa 147 kopen.” Tot die tijd wordt haar Micra gepimpt. “Ik heb een radio-cassettespeler, maar daar komt nu een vette stereo in,” lacht ze.

Snel en stoer

Niet iedere vrouw wil een handig autootje. Steeds meer vrouwen raken geïnteresseerd in snelle, stoere auto’s, zoals de Audi A4 of de Saab 9.3. Velgen, brede banden en de topsnelheid vinden ze minstens zo interessant als de kleur. MarketResponse noemt dit de ‘expressieve vrouw’. Haar interesse in auto’s verschilt niet veel van die van mannen. Ze houdt van snel en spannend autorijden. Zowel vorm, kleur als techniek zijn voor haar belangrijk.

Mariejoze Witteveen (36) ruilde haar Ford Ka in voor een BMW Z3. “Ik vond de Ka maar een koekblik. Op een dag zei ik voor de gein: ik ga hem inruilen en zag de Z3 staan. Ik was direct verliefd. Het voelt fantastisch en stoer om er in rond te rijden; ik zit altijd met een grijns van oor tot oor achter het stuur. Hij rijdt heerlijk stabiel. En je gaat zo lekker strak door de bochten! Ik vind het leuk om in mijn spiegeltje naar gezichten van mensen op straat te kijken als ik door een dorp rijd. Sommigen kijken afkeurend; anderen vol bewondering. Anderen zijn verbaasd dat er een vrouw achter het stuur zit. Soms proberen auto’s het tegen me op te nemen, maar dat moet je niet proberen. Dat red je toch niet. De volgende keer wil ik weer een sportauto. We zijn nu aan het sparen voor een Z4.’

Deze vrouwen weten uitstekend wat ze willen, vertellen autodealers. Ze bereiden zich voor op internet en stellen gerichte vragen. Met reclame gaan ze rationeler om dan mannelijke kopers of leasers, blijkt uit Amerikaans onderzoek. Mannen worden vaker verleid door het gevoel dat de auto ze geeft. Ze hebben genoeg aan een advertentie met een mooie foto van de auto en een verleidelijke kopregel. Vrouwen willen er graag een informatieblokje bij, met feitelijke informatie.

Meike Huber (33) is een autofreak. Ze recenseert maandelijks de grootste, stoerste auto’s voor het technologie-magazine Bright. Zelf heeft ze een oude Mercedes. “Hij is groot, goudkleurig en lekker ordi. Vroeger was het een directeursauto. Ik sta er soms wel eens mee langs de weg, maar dan red ik me wel. Daarvoor heb ik een cursus autoreparatie gedaan.” De auto heeft haar een sterk en vrij gevoel. “Ik vind autorijden ook heel leuk. Ik kan intens gelukkig zijn in mijn auto.” Dat ze een vrouwelijke autorecensent is, vindt niet iedere autoproducent vanzelfsprekend. “Sommigen vinden het leuk, maar anderen gaan me heel omslachtig dingen uitleggen.” De meest indrukwekkende auto die ze gereden heeft, was een BMW M6. “Die auto was spectaculair. Zo snel als hij optrok… geweldig!” Als ze auto’s bekijkt, let ze zowel op het motorvermogen, technische veiligheidsaspecten en het rijcomfort als op details. “Goede vakjes zijn nog vaak een groot gemis. Daar kan ik me gek aan ergeren. Ik vind frutsels niet belangrijk, maar ik testte laatst een auto die een dimlicht had op het make-upspiegeltje. Een briljante vondst!”

Voor vrouwen die werk en gezin combineren is een kleine, pittige of snelle auto niet praktisch. Twee kinderen en een kinderwagen prop je immers niet makkelijk in een Ford Ka of een flitsende cabrio. Zij willen vooral dat hun auto groot, praktisch is en veilig. En dat betekent niet direct tuttig!

Populair zijn ‘Multi Purpose Vehicles’ (MPV’s) als de Volkswagen Sharan of de Renault Espace. “De stationcar is een beetje passé,” zegt Danny Jansen van Family Cars, specialist in tweedehands gezinsauto’s. “De SUV, zoals de Jeep Cherokee of de Porsche Cayenne, neemt die rol over. Een SUV is groot, veilig en praktisch, maar tegelijkertijd stoer.”

Jansen krijgt de laatste jaren meer vrouwen over de vloer. “Maar ze verontschuldigen zich vaak dat ze niet genoeg verstand hebben van auto’s. Dat is helemaal niet nodig. Ze letten op andere dingen. Minder op de motor en de topsnelheid, maar meer op praktische dingen, zoals de veiligheid en of kinderen makkelijk in- en uit kunnen stappen.” Houdt de auto-industrie volgens Jansen rekening met de vrouwelijke koper? “Nog niet altijd. Maar bij bijvoorbeeld de Ford Windstar merk je dat daar vrouwen aan mee hebben gewerkt. Die heeft onder andere elektrische schuifdeuren en een spionnetje, waarmee je op de achterbank kunt kijken. Dat zijn typisch dingen die vrouwen belangrijk vinden.”

Ria Meester (42) heeft een Toyota Picnic, een zespersoons MPV. “We hebben vier kinderen van 9, 7, 5 en 1 jaar oud. De Picnic is voor ons de ideale auto, want hij heeft twee achterbanken, zodat we er met z’n zessen in kunnen. Als het nodig is, kan degene op de passagiersstoel bij de kinderen komen, want er is geen middenbank.” Tijdens de aankoop lette Ria vooral op de praktische, veilige en kindvriendelijke elementen. “Veiligheid staat voorop. De auto geeft me een stabiel, robuust gevoel. Ik vond het ook belangrijk dat de gordels op iedere zitplek goed waren.” De laadruimte is echter krap. “Met vier kinderen moet je veel meenemen. De buggy, speelgoed, boodschappen… dat is lastig. Als we met beleid inpakken, redden we het net.” Een kindvriendelijke auto betekent dat je niet altijd je eigen favoriete muziek kunt draaien. “We luisteren veel naar kindermuziek. Daar raak je aan gewend. Soms rijd ik alleen naar mijn werk en merk ik dat ik uit volle borst meezing met een CD van Kinderen voor Kinderen.”

Daarom heeft Zwitserleven een webshop ingericht op basis van levensmomenten, die goed aansluiten bij de belevingswereld van de consument. Door te laten zien wat de financiele consequenties zijn van werken, kinderen krijgen, een relatie opbouwen, een eigen huis kopen, kinderen krijgen of eerder willen stoppen met werken wordt 'later een stuk concreter. En komt het een stuk dichterbij.

Ik ontwikkelde een tone of voice voor deze levensmomenten en schreef de copy.

Bekijk de webshop hier.

Begrijp me niet verkeerd, je post-zwangerschaps-lichaam is indrukwekkend (daar moeten we het nog een keer over hebben) en al heb je niet veel kleren aan, je hébt kleren aan. En dat is hartstikke goed. Brit. Alle ingredienten voor een klassieke Britney-performance waren aanwezig: een blote buik, glitters en veel te veel make-up. Het enige dat ontbrak was een rookmachine en een microfoon om je hoofd.

Maar Britney, waarom ben je zelf niet gekomen? En waar ben je eigenlijk? Ik begin er namelijk steeds meer van overtuigd te raken dat je vervangen bent door een robot. Of door een buitenaards wezen. Ik denk daarvoor een aantal keiharde bewijzen te hebben:

a. In tegenstelling tot deze amateuristische robot kun jij heus heel goed dansjes doen met groepen dansmeisjes en –jongens. Ik hoef maar ‘Oops (I Did It Again)’ te zeggen en iedereen weet meteen waar ik het over heb.

b. En je kunt veel beter playbacken dan dit ongemotiveerde lipgebibber; met ‘Baby One More Time’ bewees jij al dat playbacken pas echt overtuigend is als je daar af en toe je tong bij naar buiten steekt.

c. Als je zoveel geld te besteden hebt als jij, kies je echt wel betere extensions uit dan deze afdankertjes van Linda de Mol.

d. Justin zat in de zaal; alleen dat zou al een reden geweest zijn voor jou om tweehonderd keer beter je best te doen. Als hij die Diaz kan dumpen, kan hij die Jessica Biel immers ook zo aan de kant zetten, weer voor jou kiezen en dan zou hij een liefhebbende stiefvader zijn voor Sean Preston Jayden en James Justin Jordan of hoe je kinderen ook al weer heten en jullie zouden nog lang en gelukkig leven. Ofzoiets.

e. Bovendien – en hier viel die robot wat mij betreft het hardst door de mand – is een centimetertje meer of minder onder je schoenen geen enkel probleem voor jou. Toen ik die robot als een dronken malloot zag wankelen op die hakken wist ik het: je bent ontvoerd.

Het kan niet anders. Je bent ontvoerd en wie dat dan ook gedaan heeft, heeft je vervangen door een haastig in elkaar gezette op afstand bestuurbare Britney-pop. De theorie heb ik nog niet helemaal rond. Zit je in werkelijkheid in rehab? Word je onderzocht door buitenaardse wetenschappers? Heeft George Bush electoraal belang bij jouw politieke visie, waardoor je zo druk bent met allerlei adviescommissies dat de CIA in allerleil deze flutrobot in elkaar heeft gezet? Ik ben er nog niet helemaal uit. Maar ik beloof je dat de onderste steen boven zal komen. Waar ben je, Brit? Geef ons een teken als het goed met je gaat. Doe een uil na. Of een duif, ofzoiets.

Dit virtuele huis wordt bewoond door de familie Van Morgen: Wilbert (47), parttime huisman, Alice (45), fulltime zelfstandige, Isabelle (18), 100% blond, Mickey (15), skatecool en Sofie (12), principeprinses.

Als eerste gezin zijn ze aangesloten op de techniek van de toekomst. In zeven korte afleveringen volg je hun beslommeringen met het voice over IP, beeldbellen, IPTV en draadloos internet. En met elkaar. Als je op de telefoons, computers en tvs klikt in de verschillende kamers, vind je demo's met meer informatie.

Bekroond met een zilveren Cyber Lion in Cannes (2006).

Ontwikkeling karakter Wendy en schrijven scripts voor dit online spel, waarmee T-Mobile jongeren tussen de 15 en 25 op een interactieve manier bekend wil maken met de voordelen van Web 'n Walk (mobiel internet). Wendy is vrolijk, expressief, een tikje ongeduldig en verslaafd aan haar telefoon. Spelers kunnen haar een dagje volgen in haar actieve leven en begrijpen steeds beter waarom ze mobiel internet heeft. Door steekwoorden in te voeren kun je raden waar Wendy vandaag naar toe gaat. En omdat ze een aardig temperament heeft, weet je nooit precies hoe ze reageert... Als je er niet uitkomt, kun je haar vragen om een hint te geven. Wendy heeft ook een profielpagina op Hyves, waar ze inmiddels meer dan 45.000 vrienden heeft!

In opdracht van Agency.com.

Update: T-Mobile was zo blij met Wendy, dat ze een onderzoek naar haar hebben gedaan. En wat bleek: een derde van de respondenten stelt na het spelen dat ze waarschijnlijk een mobiel internet abonnement gaat aanschaffen. Verder zouden veel respondenten beter inzicht hebben in de mogelijkheden van mobiel internet. Volgens Peter Haug, Directeur Consumenten Marketing T-Mobile Nederland, steeg de waardering van het merk T-Mobile onder niet-klanten met 25 procent na het spelen van het spel. Het spel kreeg een waardering van 7,9 en Wendy zelf kreeg een 8,2. Goed gewerkt, Wendy!

Copy voor en outline voor de filmpjes op planet.nl/erismeer, een nieuw initiatief van Planet voor internetters die het moeilijk vinden om op de hoogte te blijven van alle nieuwe ontwikkelingen op internet. Voor diegenen die vermoeden dat de Podcast ontworpen is door Jan des Bouvrie en Hyves een besmettelijke ziekte, zeg maar.

aanstaande zondag, 8 juli, wordt als onderdeel van de feestelijkheden ter gelegenheid van de nieuwe Openbare Bibliotheek Amsterdam een Debutantenparade georganiseerd: een middag vol debutanten. Sieger Sloot, Jannah Loontjes, Eva Pusthuma de Boer, Mariska Reimerink, Rene van Delft en mijzelve zullen vragen beantwoorden over en voorlezen uit onze noeste arbeid.

Hoe laat: van 2 tot 5 (ikzelf ben iets na tweeën aan de beurt)

Waar: Cultuurplein, 2e etage
Adres: Oosterdokskade 143, Amsterdam.

De antropologen van ANTM denken goed na over wie ze bij elkaar zetten om de beste resultaten te krijgen. Een meisje uit een getto die financieel verantwoordelijk is voor haar hele familie plus die van haar vriend die haar op haar vijftiende per ongeluk zwanger heeft gemaakt, een blonde Bruid van Jezus uit Texas die niemand aan haar bikinilijn laat komen, een sociaal gehandicapte bitch die blind is van ambitie, een doodonzeker meisje die zichzelf vijf afleveringen lang afvraagt wat ze in godsnaam in dit programma doet, want ze is toch niet knap, een studie die zich eigenlijk te goed voelt voor al dat uiterlijke vertoon, iemand wiens been langzaam aan het ontbinden is en dit nog zo graag een keer wil meemaken, een lesbienne die op fotomodellen valt en nog zo wat vrouwen uit de doorsnee van de Amerikaanse samenleving.

Binnen vijf minuten zijn de rollen in het jaloersmakend luxe modellenhuis al verdeeld. De Bitch probeert de regels in het huis te bepalen en kat iedereen principieel af, het meisje uit het getto wordt in gettotaal boos, omdat ze vindt dat sista’s solidair moeten zijn, de jezusfreak zondert zich af en bindt tot de Here, het meisje met het langzaam ontbindende been vertelt De Bitch dat ze met beide benen op de grond moet blijven staan en de lesbienne bewerkt het onzekere meisje, die opeens hevig begint te twijfelen aan haar seksuele voorkeur en hysterisch huilend haar puisterige vriendje belt.

Zo boeiend, die groepsdynamiek.

Het mooiste moment is altijd de make-over. Tyra doet het erom, dat weet ik zeker. Het Jezusmeisje krijgt een a-symmetrisch kapsel met een dreadlock langs haar oor (‘The Human League meets Boy George!’ roept Tyra enthousiast), het beeldschone lange haar van De Bitch wordt tot een centimeter afgeknipt (‘Twiggy!’ kirt Tyra) en de studie krijgt hair extensions van anderhalve meter, die er precies zo uitzien als het oude haar van De Bitch. De studie vergeet prompt haar liefde voor Politicologie en kamt de hele dag haar extensions, verliefd op haar eigen spiegelbeeld, afgunstig beloerd door De Bitch, die zo te zien zint op grootste en meeslepende wraak.

Nee, een hoogst interessant en leerzaam programma. Vreemd eigenlijk, dat het niet op National Geographic uitgezonden wordt.

In opdracht van Lost Boys.

Lees de recensie.

... maar ze bewaart wel warme herinneringen aan haar affaire met Rob de Nijs in die hete zomer van 1965!

Lees een fragment uit 15 minuten.

Op de fiets heb ik een filosofisch moment. Ik bedenk me hoe mooi de grachten zijn in het zonlicht, hoe fijn het eigenlijk is om te fietsen, hoe geweldig wereldvrede zou zijn en hoe leuk het is dat ik op een schakelpunt sta in mijn carrière. De handlezeres van Eef zegt dat ik een heel sterke intuïtie heb. En ik vóél de verandering in de lucht hangen. De campagne voor de BPW Bank gaat een flinke slinger aan mijn carrière geven. Ik glimlach naar de grachten, de woonboten en de bomen, die in de knop staan. Dag lieve eendjes, dag lieve wereld.

De telefoon haalt me bruut uit mijn meditatieve moment. Met een Lingo-beweging steek ik mijn arm in de tas aan mijn stuur en graai naar iets dat voelt als een telefoon. Zwabberend ontwijk ik op het nippertje een tram, maar ik heb hem wel.

‘Met Patries!’ Ah, mijn moeder. Die belt altijd als ik bijna onder een tram kom, of op de wc zit. ‘Wat ben je aan het doen?’

‘Ik moet even langs bij Dylan Winter.’

‘Wáát? Dylan Winter?’ Ik houd mijn telefoon een stukje van mijn oor. ‘Ik weet dat ik er te oud voor ben, maar lieve hemel! Heb je wel wat leuks aan, kind?’

Goede vraag, eigenlijk. Ik bekijk mezelf van borst tot teen en constateer dat ik niet de ultieme outfit aanheb om Nederlands smakelijkste zanger in te ontmoeten. Omdat ik nog steeds de was niet heb gedaan, draag ik een shirt dat een beetje gekrompen is (wassen is een erg onderschatte bezigheid, vind ik) en een smoezelige spijkerbroek, maar wel mijn lievelingslaarzen van Anna Sui. De bank is nog steeds boos vanwege de aanschaf, maar ik zie ze als een diepte-investering. Ik ben Hester en Eef nog steeds dankbaar voor hun advies; klassiekers nemen tenslotte alleen maar in waarde toe. Zo heb ik Yljaaa ervan proberen te overtuigen dat hij beter voor een Snoek kon kiezen, maar hij moest zonodig een Lamborghini kopen, uit 1966. Een echte designklassieker, zei hij met een ach-meisje-wat-weet-jij-nou-van-auto’s-stem. Genoeg om te weten dat bij 140 kilometer per uur het dashboard eruit knalt en je naar Italië moet voor een origineel notenhouten exemplaar. Hij kost je inderdaad niet meer dan 15.000 euro, maar dat kost hij je per jaar ook aan onderhoud. Nee, dan de Snoek. Het is dan wel geen Lambo, maar net zo goed een designklassieker en een stuk onderhoudsvriendelijker. Tja, dat krijg je ervan als je vader naast bapao’s ook van auto’s houdt. 

‘Valt wel mee,’ zeg ik. Als ik de waarheid vertel over mijn samengeraapte kleding, dwingt ze me om langs mijn huis te fietsen om de benen-en-billenjurk aan te trekken. Wat wel het enige kledingstuk is dat nog enigszins schoon is, trouwens.

‘Nou, mop, zet hem op, hè!’

‘Mam, maak je nou niet zo druk. Ik heb een vriend, weet je nog?’

‘O ja, brilmans. Doe hem de groeten. Maar mop, neem nou maar van mij aan dat je beter niet op één paard kunt wedden. Toen ik je vader leerde kennen, ging ik ook met Rob de Nijs. Wat een lekkerdje was dat in zijn jonge jaren! Maar die kon zich niet binden. Ik kan je verzekeren dat ik toen blij was dat ik Bapao Dries achter de hand had. Ik mocht er wezen hoor! Oh, die Rob, ik weet nog goed dat we...’

Als mijn moeder het over haar Slanke Periode (1962-1969) gaat hebben, kan het nog lang duren.

‘Ik moet ophangen, er komt een tram aan!’

‘Kind, ben je aan het bellen op de fiets? Zo gevaarlijk in de stad, met al die trams en die taxichauffeurs! Straks kom je met je wiel in de trambaan terecht en dan --’

Ik druk mijn telefoon uit en probeer terug te komen in mijn meditatieve moment, maar hoe blij ik ook kijk naar de eendjes, de bloemen en de woonboten, het lukt niet meer. Ik geef het op en zet mijn fiets vast aan een regenpijp van de Artist Rehearsal Studio’s.

It's like, you know?

Lieve Britney

“Sorry,” grijnsde hij, “even een brainwave noteren.”

Ik probeerde drankjes te bestellen voor mij en mijn vriendinnen, maar de ongeschoren brainwave keerde zich naar me toe en blokkeerde mijn zicht.

“Ja, ik ben creative marketing strategy consultant, maar in mijn hart ben ik eigenlijk dichter. Deze setting is zó inspirerend.” Hij deed zijn best om me indringend aan te kijken, terwijl hij zijn notitieboekje in het borstzakje van zijn ribfluwelen colbert stopte.

“Ik verdien drie ton per jaar in de reclame,” ging hij verder, “maar dat interesseert me niets. Ik geef niet om geld en bezittingen.”

Verbaasd over deze plotselinge ontboezeming keek ik hem aan.

“Ik ben namelijk altijd een heel gewone jongen gebleven. Nog steeds op zoek naar innerlijke en intellectuele bevrediging.” Hij haalde zijn hand door zijn zorgvuldig geknipte non-kapsel, wat mij ruimte gaf om mijn bestelling naar de barman te seinen.

“Weet je, ik wil alles in mijn leven doen met hart en ziel. Ik wil leven voor creativiteit, voor verbazing, voor intensiteit. Ik wil leven voor…” hij zette zijn diepzinnige blik nog een tandje hoger, “…….schoonheid.”

Ik deed mijn best om mijn lach in te houden en keek hem serieus aan, nieuwsgierig naar het vervolg.

“Want waar het uiteindelijk allemaal op neer komt, is passie. Zonder passie kan ik niet leven. En ik weet zeker…” hij liet zijn stem nog wat zakken, “…dat jij ook vol passie zit…”

Ik slikte een opborrelende schaterlach in.

“Mensen met passie trekken elkaar aan als magneten. We zitten op dezelfde golflengte, jij en ik. Ik wéét dat jij het ook voelt.” Hij boog zich verder naar me toe, maar veerde plotseling op. “Je inspireert me zo, ik wil een gedicht over je schrijven!”

Toen het notitieblokje uit de borstzak tevoorschijn werd gehaald, vond ik het weer hoog tijd worden voor mijn gezelschap. Mijn gesprekspartner keek me verbouwereerd na; waarschijnlijk beledigd omdat ik niet van plan was om met hem mee naar huis te gaan voor een partijtje passie. Grinnikend balanceerde ik met mijn drankjes door de drukte. Passie als fashion statement, een nonchalante bohemien-look bij elkaar geshopt op de PC Hooft. Fop-passie!

2005, SiS

Wil jij een gesigneerd exemplaar winnen van 15 minuten? Doe dan mee. Voor deze prijsvraag worden zowel je trendwatchtalenten als je drankenkennis op de proef gesteld. Geef antwoord op de volgende vraag:

Wat wordt deze deze zomer de opvolger van het Toppertje en de Breezer Ananas en wordt daarmee de terrashit van 2007?

Vul je voorspelling in op onderstaand reactieformulier. De inzendingen worden beoordeeld door Barry, barman en doorgewinterd terrasloper, Brian Fukuyama, renowed trendwatcher (sorry, teveel ANTM) en mijzelf, ervaringsdeskundige op het gebied van terraszitten. De meest visionaire voorspelling krijgt dat gesigneerde exemplaar thuisgestuurd. Succes!

Stiekem berusten deze uitspraken niet helemaal op de waarheid. Mijn vriendin L. weet, in tegenstelling tot mij, wél precies hoe het hoort. Ze wil dan ook altijd naar de Nieuwezijds Voorburgwal, thuisbasis van creative marketing strategy consultants mensen die iets met TV doen. En die kunnen het weten. Vandaar dat ik vorige week belandde in café Diep.

Toen ik mijn jas uittrok, wierp L. direct een goedbedoelde misprijzende blik op mijn outfit (“Kan die broek niet ín die laarzen?”) en trok ze haar ultrakorte rokje en beenwarmers recht. Ik was zelf redelijk tevreden over mijn kledingkeuze, maar L. verzekerde me ervan dat ik de plank behoorlijk misgeslagen had. Een spijkerbroek kan, maar dan wel in uitzonderlijk laag heupmodel of gecombineerd met een neonkleurige slobsok. En op mijn shirt had in ieder geval een tekst gemoeten als ‘Patty Brard is a slut’ of ‘consumerism sucks’.

Toen ik om me heenkeek, begreep ik waarom ik een beetje uit de toon viel. Ik blader wel eens door van die leuk bedoelde modereportages in tijdschriften, maar je verwacht toch niet dat mensen dat dan ook écht aan gaan trekken? Ik voelde me als een hip-antropoloog op trend-safari. Ik stond middenin een jungle van zorgvuldig geblondeerde meisjes met slobsokken, groengestipte rokjes en witte pumps en jongens met gehighlight haar in hysterisch gekleurde overhemden met omhooggestoken kragen. Ik vroeg me af: hoe weten al die mensen wat kan en wat niet kan? Hoe houden ze bij wanneer matjes uit zijn en beenwarmers in? En wat is de rangorde? Hoe meer zweetbandjes, hoe cooler je bent?  Ik voelde een lach in me opborrelen. Ik lachte, ik kon niet ophouden met lachen. Ik lachte tot ik er buikpuin van kreeg, en in de tussentijd stonden de gehighlighte kuifjes en de beenwarmers om me heen me vol onbegrip aan te kijken (hard lachen is zó 2001).

Ik kon niet anders concluderen dat ik genetisch hip ben. Aangeboren cool. Daar hoeft geen beenwarmer aan te pas te komen.

Strictly Magazine, 2004

Bekijk de site!

 

Eh - ik neem aan dat dit de maatregel is..?

Om dit vreemde verschijnsel beter te kunnen begrijpen heb ik me proberen in te leven in een aantal deelnemers aan deze eigenaardige cultus. Om te beginnen is er de stylist. Die eerst hevig nadenkt over een origineel thema, waarin hij of zij zich volledig artistiek kan uitleven. Na een wilde brainstorm komen de thema´s ´terug naar het aanrecht`, ´´t was aan de Costa del Sol`en ´horror fever` als besten uit de bus. Deze thema´s werkt de stylist eerst uit op moodboards, om daarna alle presentaties, modehuizen, mode-academies en vlooienmarkten af te struinen voor kledingstukken en andere lichaamsornamenten die deze thema´s in al hun facetten tot uiting kunnen brengen.

Vervolgens is er de fotograaf. Samen met de stylist delibereert hij nachtenlang over de perfecte locatie voor de shoot die deze thema´s vorm gaat geven. Bij toeval bevinden de meest geschikte locaties zich doorgaans op vervelende eilanden met -bah- hagelwitte zonovergoten stranden of in een akelige stad als New York of Barcelona. Aldaar worden locaties gescout die aansluiten bij het thema van de fashionshoot, zoals een enig authentiek prothesewinkeltje, een lokale slachterij of een schilderachtig flatgebouw, waar hij het dienstdoende model aanwijzingen geeft om zich in zo onnatuurlijk mogelijke poses op, in of om te draperen.

Daarnaast is er natuurlijk het model. Die gehoorzaamt aan de orders van de stylist en de fotograaf, zich hult in de 'eigenzinnige' creaties die de stylist haar aanreikt en zich met de uitdrukking van een tijger, een espresso-apparaat, Diana Ross of gewoon een fotomodel tegen vleesmachines, meubels of flatgebouwen aanvleit.

Tenslotte leef ik me in in de lezer, voor het gemak gepersonifieerd door mezelf. Ik pak een gemiddelde glossy op en blader er door. Ik blader langs een relaas over een mislukte borstvergroting, een reportage over Sterke Vrouwen in Moeilijke Landen, een interview met een B-acteur waarvan ik nog nooit gehoord heb en een inspirerend en verrassend verhaal over het leven als zodanig zijnde. Tussen de Sterke Vrouwen en de B-acteur wordt mijn aandacht gegrepen door een serie beelden waarvan de bedoeling me volstrekt onduidelijk is. Ik zie een gratenpakhuis met een lampenkap op haar hoofd en lieslaarzen aan op een bananenplantage. Ik zie een meisje in een groen-rood-gestipte voetloze panty en een gehaakt hemd haar linkerbeen in haar nek leggen. Ik zie een meisje in een a-symmetrische jurk die haar linkerborst, of wat daarvoor moet doorgaan, bloot laat, in een gecompliceerde houding in een tandartsstoel. Ik zie een persoon, waarvan ik vermoed dat het een vrouw is, vervlochten in een visnet, met vishaken door zijn of haar neus en oren. Ik frons mijn wenkbrauwen, krab op mijn hoofd en blader nog een keer terug. Vishaken, tepel, been in nek, lampenkap. En krijg vervolgens niet de dringende behoefte om met een ontblote tepel naar mijn werk te gaan of een groen-rood-gestipte voetloze panty te combineren met een lampenkap voor het maandelijkse etentje bij mijn schoonouders.

Volgende week misschien toch maar eens langs de IKEA om te kijken of de lampenkappen in de aanbieding zijn.

Strictly Magazine, 2004

Voor al deze grote levensvraagstukken is er nu een oplossing! Gisteren is namelijk de allersimpelste webwinkel van Nederland geopend (Joost Buitenweg - je weet wel, die gemene Rien uit GTST seizoenen 1978-1982 en winnaar van Sterren Boksen Op Het IJs 1993 - was zo vriendelijk om het lintje door te knippen). In deze winkel is maar één product te koop: 15 minuten. Maar niet zomaar - ik signeer 'm voor je en schrijf er ook nog een persoonlijke boodschap in als je dat leuk vindt. En in geval van verjaardagscadeau staat de inpakservice (twee blonde, welgemanicuurde en welriekende dames met diploma's en awards in Wrapping & Packaging, die ik weggegrist heb achter de balie van Parfumerie Douglas) klaar om er een oogverblindend pakket van te maken. Ze sturen het dan ook direct op naar de ontvanger. Dus kom even langs en bekijk ons assortiment!

Ik hoorde mensen wel eens iets mompelen over ‘klassieker’ en ‘geweldig’ en oneliners oplepelen die ik niet kon plaatsen en dacht dan: 'jaja, het zal wel. Beetje schieten in een knap pak.' De waarheid was dat ik stiekem een beetje bang was voor de Corleonetjes. Als het op films aankomt, ben ik namelijk een mietje. Toen ik klein was had ik nachtmerries over de verfilming van Dickens Christmas Carol (niet die met de Muppets, maar die met mensen), door The Ring ben ik overgestapt op DVD en toen ik na Casino droomde dat ik levend begraven werd door een stel zware jongens met Italiaans accent had ik het even gehad met mafiafilms.

Maar toen ik eenmaal begon bij Don Vito, kon ik niet meer stoppen tot ik wist hoe het in deel III met Michael afliep en zocht ik het internet af op trivia’s en andere leuke weetjes (Wist u dat van die sinaasappels? En van dat moedertje van Martin Scorsese? En dat die ene ook in die andere film zit?). En omdat door een verkoudheid mijn stem niet helemaal meewerkte, kon ik ook een geweldige ‘just when I thought I was out, they pull me back in!’ weggeven. Om over al die niet te weigeren aanbiedingen maar te zwijgen. Waarom had niemand me ooit verteld wat een geweldige films dit waren? Klassiekers, verdomme!

Inmiddels zit ik ook halverwege seizoen 1 van de Soprano’s. (Ik zei u al: soms ben ik een beetje traag.) En morgen wil ik het hebben over een mieterse nieuwe band die ik heb ontdekt; The Beatles heten ze, geloof ik.

Heater en Jessica zijn twee Californische weblogsters met een obsessie voor Dynasty en andere televisieseries van Aaron Spelling, die  op hilarische wijze de meest recente kiekjes doornemen van sterren op rode lopers (en andere plekken waar ze in het wild rondlopen, zoals in/uitgangen van restaurants en straten met designwinkels, die ze beladen met tasjes op en af wandelen). Dat doen ze vanuit het begrip ‘fugly’ (fucking ugly), dat op het punt staat om de nieuwe versie van de Engelse Van Dale te halen. En om er toch nog een maatschappelijk verantwoorde draai aan te geven: je bent bij de dames aan het verkeerde adres als je besluit om eruit te willen zien als een stokpoppetje van 35 kilo. Of als je het nodig vindt om leggings onder korte broeken aan te trekken, of je huid oranje te laten kleuren. En dat is absoluut beter voor de wereld.

Omdat ik ondertussen ongeveer scheel kijk van de honger en het ook weer zoiets is om bij ieder tankstation te stoppen om bij het vijfde station uiteindelijk die lekkere, knapperige, hemelse broodjes te vinden, maar wel te laat te komen op mijn afspraak, zwicht ik toch maar voor zo'n laffe geplastificeerde tarwekledder.

Als ervaringsdeskundige op het gebied van kleffe snelwegbroodjes kan ik u een aantal nuttige tips geven:

· Vermijd alles met tomaat. Tomaat is de grote veroorzaker van kledderigheid. Als er ergens tomaat tussen zit, kunt u rekenen op een aantal bijzonder zompige happen.

· Het feit dat er Bertolli op het pakje staat, betekent nog niet direct dat het lekker is.

· Koop niks dat eerst in een magnetron moet. Het is onmogelijk dat iemand een magnetronhamburger overleeft. Het schijnt dat een vertegenwoordiger uit Friesland zich, na twee weken intensive care, langzaam heeft hersteld, maar daarvoor heb ik geen hard bewijs gezien.

· zoek iets met kip uit. Omdat kip nog enigszins textuur heeft, is het risico op kleffe kledderigheid hier het kleinst. Tenzij er tomaten bij zitten, natuurlijk.

1977: de start van IDTV.
“De NCRV vroeg me daarna als muziekproducer bij de radio. Ik was zo’n beetje de enige jongere daar, dus ik mocht ook een TV-programma voor jongeren maken. Dat liep na een half jaar stuk; de NCRV-bestuursleden vonden het te progressief en zeiden dat het naar hasjiesj rook. Maar ik had een half jaar TV gemaakt en vond het zo leuk dat ik dat ik IDTV begonnen ben. Eigenlijk uit een soort woede.”

En met Roel Pieper: "Ik had ideeen over hoe ik Philips zou kunnen veranderen. Ik denk dat mijn strategie inhoudelijk goed was, maar ik ging te hard. Ik had die Amerikaanse mentaliteit van 'gewoon doen'. De schokbeweging die nodig was, werd niet gedragen. Dat was een teleurstelling, maar ook een les. Je kunt niet altijd je eigen stijl aanhouden."

Ik heb een interviewserie gemaakt met een aantal mensen achter de Leukedingen: een heks, een handlezeres, de eigenaren van een B&B in een aantal tramstellen (die ook nog een russische straaljager, een UFO, een bus en binnenkort een trein in de tuin hebben staan), Xaviera Hollander (de 'Happy Hooker' runt tegenwoordig een B&B), een strandjutter en een voormalig reclameman die een voorturen, een havenkraan en een oud schip heeft omgebouwd tot wanzinnige hotels. Stuk voor stuk mensen met een bijzonder idee en een bijzonder doorzettingsvermogen.

------------------

In bed bij Xaviera

Het leven van Xaviera Hollander laat zich lezen als een spannend boek. Sterker, ze schreef er meerdere over. Iedereen kent The Happy Hooker, over haar periode als madam in New York. Tegenwoordig kun je bij haar slapen in haar Bed & Breakfast. “Nee, niet mèt. Ik vind het gewoon heerlijk om mensen om me heen te hebben.”

“Er is hier altijd wat aan de hand,” zegt Xaviera. Haar travestie-‘houseboy’ David rent, wapperend met zijn armen, door het huis. Hij moet even de deur uit, maar kan zijn jas niet vinden en stuitert druk trappen op en af. “Hij is een scatterbrain. Ik heb altijd bedienden gehad. Thuis hadden we vroeger ook personeel. Ik was altijd een beetje een slavendrijfster, mijn moeder ook. Maar ik ben wel aardig voor mijn slaven,” lacht ze. In een felrode jas rent David uiteindelijk de deur uit. “Heb je geld bij je?” roept ze hem na. “Die jongens in huis zijn erg lief, maar ze weten niet hoe ze de show moeten runnen,” zucht ze. “Ik ben de enige captain op dit ship.”

De woonkamer van haar villa in Amsterdam-Zuid is vol en kleurig. Overal waar je kijkt, zie je fotolijstjes, kleden, beelden, schilderijen en meubels. Boven zijn David en Goliath: een kleine en een grotere kamer, voor de gasten van haar Bed & Breakfast. De gasten ontbijten samen met haar, in haar woonkamer. En als ze het gezellig vinden, drinkt de gastvrouw ’s avonds ook een glaasje met ze, of gaat ze met ze op stap.

Xaviera vertelt over een dronken Russische gast, die hier onlangs logeerde. “Wodka, I need wodka,” had hij gebromd, voordat hij de stad in verdween. “Blijf niet te lang weg, hè,” had ze nog moederlijk geroepen. Hij had die dag zijn vlucht al gemist en moest de volgende zeker halen. Toen hij maar weg bleef, stuurde ze David op pad, om hem te gaan zoeken. Om zeven uur ’s ochtends vonden ze hem; bij de politie. “Hij was zo dronken dat hij gevallen was en een hersenschudding had. De politie zei: ‘U wilt hem? Neemt u hem alstublieft mee!’ Dat zijn niet de normale gasten, maar het is hier echt Huize Hommeles af en toe.”

Haar moeder wilde het liefst dat ze zou trouwen en kinderen zou krijgen. Haar vader zei: ga het leven in, en dan boeken schrijven. Want dat ze kon schrijven, bleek al bij de schoolkrant van het chique Barlaeus Gymnasium in Amsterdam. “Maar dat schrijven verkoopt voor geen meter meer. Ik heb net een prachtig boek geschreven, Kind Af. Eindelijk een literair werk. Het begint alleen met de sterfscène van mijn moeder, en dood verkoopt niet. HarperCollins, mijn uitgever in Amerika, heeft er een re-issue van de Happy Hooker bijgedaan; die loopt nog steeds gestaag door. Sex sells better. Maar ik wil op mijn leeftijd echt geen porno meer schrijven.”

Avontuurzucht dreef haar naar Zuid-Afrika, waar ze werkte voor een reclamebureau. Bevrijd van het toeziend oog van haar ouders, gaf ze daar toe aan haar seksuele nieuwsgierigheid en had een reeks affaires. Toen haar eerste grote liefde zich aandiende, volgde ze hem eind jaren ‘60 naar de Verenigde Staten.

Tot haar teleurstelling liep deze relatie stuk en stortte ze zich weer in een reeks tumultueuze avontuurtjes. Dit bracht haar op het idee om het salaris dat ze verdiende als secretaresse bij de VN aan te vullen als callgirl (“If I enjoy it, I might as well get paid for it”). Xaviera vond het moeilijk om een dubbelleven te leiden, dus ze ging al snel fulltime de prostitutie in. Slim kocht ze voor $10.000 de klantenlijst van een NewYorkse madam, die met pensioen ging. Het glamoureuze leven dat ze vanaf dat moment leidde, kent iedereen uit haar bestseller ‘The Happy Hooker’, dat in 1972 over de hele wereld insloeg als een bom.

Happy Cooker  

Halverwege de jaren ‘70 keerde ze terug naar Nederland. “Ik organiseerde toen wel eens avondjes; keurige klassieke huiskamerconcerten. Het geld maakte me niet zoveel uit; ik bulkte toen van de poen, dus ik vroeg er niks voor. Via een Tsjechische pianist die ik leerde kennen, ontmoette ik weer andere bekende musici. Dat ging zo door; op ieder feestje speelde iemand wel iets.”   “Op een gegeven moment had ik een kok. De mensen die voor me werkten deden het niet voor het geld, maar hij wilde een aardig salaris. Nou, dat had ik ook weer niet. Al die mensen zaten hier voor niks te eten en te drinken. Dus ik dacht: ik begin de Happy Cooker: etentjes met entertainment, tegen een vergoeding, in mijn woonkamer. Toen begon het networking. Dat is een kernwoord in mijn leven. Niet dat het een swingers club was, maar ik heb gevoel voor het koppelen van mensen. Zo van: ga jij tijdens het hoofdgerecht maar even daar zitten.”   Twaalf jaar gelewden volgde de Happy Booker: een theater, in haar eigen woonkamer. “Op het Edinburgh Theatre Festival in Schotland werd ik min of meer verliefd op een Poolse acteur. Ik vroeg hem of hij naar Nederland wilde komen. Hij zei: ‘only if I can worrrk.’ Hij had een one man show met één lampje als decor, dus ik dacht: dat kan ik wel handelen. Ik had allemaal timmerlui als vriendjes en die hebben een podiumpje getimmerd. Daarna zocht ik meer one man- en woman shows uit, die ik ook naar Nederland haalde.
In het begin organiseerde ik ongeveer ieder weekend een Happy Cooker-avond. Iedere keer moest ik al mijn spullen in dozen doen en weg zetten. I became a sort of box person. Ik verdiende er niet veel aan. Ik vroeg toen 75 gulden, maar ze dronken je helemaal arm, die mensen. Na verloop van tijd stopte ik deze kook-events en bracht ik eens per twee maanden een week lang toneel aan huis.”

Het ging allemaal goed, tot Buma Stemra zich met de zaak ging bemoeien. “Kort na een dreigend telefoontje kwam er tijdens een show een grote neger binnen; een politieman. (Zet een Surinaams accent op:) ‘Mevrouw Hollander, het spijt ons zeer, maar u mag hier geen theater hebben.’” Xaviera was net met een one woman show bezig die nog vier dagen duurde en wist de agent ervan te overtuigen dit af te mogen ronden. “Ze zagen het door de vingers, maar na die vier dagen hebben ze alles gecheckt. Daarna produceerde ik geen shows meer thuis en ben ik zalen gaan huren. Maar de onkosten daarvan werden te hoog; ik ben er toen mee gestopt. Mijn hart bloedt dat ik dit niet meer doe. Ik heb zoveel mensen via het theater leren kennen, heb er hele goede vriendschappen aan over gehouden. In oktober doe ik toch weer iets; een prachtige one man show, in het Parool Theater.”

Happy Sleeper

Een jaar of vier geleden begon Xaviera een Bed & Breakfast: de Happy Sleeper. “Dat ging ook spelenderwijs. Een vriendin zag een advertentie waarin mooie kamers werden gezocht in Amsterdam-Zuid. Ik dacht: ja, ik heb inderdaad mooie kamers.” De meeste bezoekers komen speciaal naar de B&B om te logeren bij the Happy Hooker. “Soms zit ik vol en moet ik gasten onderbrengen bij een vriendin. Ze zeggen dan dat ze wel terug komen als ik weer plek heb. Dan zeg ik wel eens: g