Actueel Agenda Over Maaike Schutten 15 minuten Contact
 
 
 
Na het lezen van dit stukje heeft u waarschijnlijk even niet meer zoveel zin in een pannenkoek

Na mijn verhaal over de knakworstenfabriek en het voetbalstadion moest ik denken aan het pannenkoekenrestaurant. Daarom neem ik u in de serie ‘pittoreske ploeterherinneringen’ mee naar een pannenkoekrestaurant ergens in het midden van het land.

Picture this: heuvels, bos, sprookjesfiguren waar je kijkt. Een eigenaar die uitstekend geld kon tellen, maar spellen wat lastiger vond. Een pannenkoekmenu dat je op sommige punten experimenteel kon noemen; zo was er de pannenkoek met hachee, de pannenkoek met shoarma - en laten we die met gehaktschijven niet vergeten.  

In dit pannenkoekrestaurant was ik pannenkoekserveerster, wat neerkwam op zoveel mogelijk borden op je arm laden (zeven maximaal, als ik het me goed herinner) en die zo snel mogelijk naar de juiste tafel zien te krijgen zonder daarbij al teveel kinderen omver te lopen. (Kinderen waren op dat punt in mijn leven niet mijn favoriete mensvorm.) Ook leuk: groepen wielrenners in zeemleren pakken die alle 26 een kopje koffie bestelden en die allemaal apart wilden betalen.

Als ik niet met armen vol pannenkoeken of een dienblad met 26 opgestapelde kopjes koffie rond balanceerde, hopend dat er in godsnaam geen kleuter besloot om tegen mijn benen aan te rennen, wachtte ik bij een luik tot er een nieuwe lading pannenkoeken naar buiten werd gespuwd. Het was zaak om altijd even te inspecteren of het er een beetje schappelijk uitzag; een al te aangebrande pannenkoek kon het beste omgedraaid worden, tenzij er hachee of een gehaktschijf op lag.  

Aan de andere kant van het luik stond voor het bakken van al die koeken een chef-kok. Jawel, een chef-kok. De chefkok was gezegend met een Theo van Gogh-achtig postuur en stond bij voorkeur shagrokend achter zijn pannen. Shaggie in de ene hand, lepel in de andere. Af en toe verdween er wel eens wat as in een pannenkoek, maar ach, dat viel minder op dan de pleisters, nietjes en spijkers die ook wel eens aangetroffen werden. In diezelfde keuken werden trouwens ook huzarensalades, uitsmijters en soepen (groentesoep was soep met groenten, tomatensoep was groentesoep met een paar blikken tomatenpuree erdoor) bereid, zonder al teveel aandacht voor het wassen  van handen. Minstens één keer per week belde er iemand om een voedselvergiftiging te melden.

Chefkoks haar was niet het type haar dat er graag shampooschoon en glanzend bij deinsde en zijn broek etaleerde een wittig bouwvakkersdecolleté, wat het krabben aan zijn kont tussen de shagjes door vergemakkelijkte. Naar verluid kwam de hand eens van een krabtocht terug met  - nee, dit is te ranzig. Als ik nou een paar hints geef - anale aandoening, bloed - moet u de conclusie zelf maar trekken, als u dat wilt.

Nadeel van het baantje was dat je er zelf ook moest eten. Dus als het lunchtijd was, liep je de keuken in en gaf je een zo veilig mogelijke bestelling door. De chef-kok knikte en drukte zijn shaggie uit. Zijn hand zakte achter de band van zijn broek omlaag. Aan de andere kant van het luik ging de telefoon.  
 
 
 
GEPLAATST: 2-2-2010 | REAGEER OP DIT BERICHT | RSS FEED
 

Wat zou ik daar graag een namiddagje toeven om de taferelen in me op te nemen. Mits medebrenging van mijn eigen sixpack bier. Lijkt me toch veiliger.

Was getekend

AFZENDER: Van de Pot Gerukt | REACTIE GEPLAATST OP: 8-2-2010

Enneh, bestaat het restaurant nog steeds? ;-)
AFZENDER: Sandii | REACTIE GEPLAATST OP:
 
Nieuws en Pers
Weblog
Columns
Interviews
Podcasts
Portfolio copy en concept
Reportages en trendstukken
Sex and the polder
 
  Bakfietsblues
Maaike Schutten
 

Noor is vijfendertig en werkt bij de snelste talkshow van Nederland. Ze heeft een vriend (Max), een kind (Junior) en sinds kort zelfs een hypotheek. Het leven loopt voor hen op rolletjes tot ze in een vlaag van verstandigheid hun miniatuuretage in de stad verruilen voor een huis met drie verdiepingen en een tuin in een nieuwbouwwijk Maar Noor is niet op haar plek in de aangeharkte vinexwereld vol superouders met bakfietsen. Ze stort zich op haar werk en duikt in het nachtleven. Met haar collega’s stroopt ze de hotspots van de stad af, ze drinkt te veel, slaapt te weinig en haar mooi-weer-relatie met Max komt onder druk te staan. Ze doet er echt álles aan om te bewijzen dat ze nog genoeg wilde haren heeft…

'Vlot geschreven zedenschets.' Trouw

'Humoristisch en snel geschreven [...] rake beschrijvingen van hippe ouders.' De Telegraaf

'Maaike Schutten schetst een herkenbaar beeld in haar boek.' Veronica Magazine

'Dit is tot op heden één van de leukste boeken die op about:blank is terecht gekomen. En verdient oprechte aanbeveling om in het verlanglijstje voor de verjaardag of vakantie te worden opgenomen.' - aboutblank.nl 

'Prettig leesvoer.' - Marie Claire 

'Maaike Schutten bezingt de tijdsgeest van de grote stad.' - De Pers

'Leest lekker weg en vooral: is humoristisch.(...) Wat wil een mens nog meer?'  De Standaard

'Dit verhaal zou iedere moeder moeten lezen. Omdat het een ontroerend en tegelijk hilarisch beeld van het ouderschap schetst. En omdat het zo herkenbaar is voor al die moeders die de illusie van jeugd en vrijheid zo lang mogelijk willen vasthouden...' - Standaard Boekhandel

'Een absolute aanrader!' - Ze.nl 

'Bakfietsblues ontstijgt chicklit.' - CJP Magazine 

'Lekker vlot en vol humor geschreven.' - Yes 

'een absolute must read' ***** Vijf sterren. Chicklit.nl

'Haar typeringen en observaties zijn scherp en bieden een spottende blik op het dagelijks leven anno 2010. (...) En dat geeft soms een ongemakkelijk gevoel en soms een lach van herkenning.' - Het Moederfront 

'Subtiel, en met een tikje zelfspot. Schrijven kan ze.' 8weekly.nl