Ik zag toevallig Michael Jackson voorbij komen op een liftje (op tv dus, dit was geen Michael-leeft-nog-sighting, voor de duidelijkheid - maar die gebeuren doorgaans ook op toast) en herinnerde me dit stukje van vorig jaar.

We gingen dus naar Michael Jackson. Althans, naar de film. Want nadat de media mij wisten te vertellen dat hij een multiwrak was dat zich in een rolstoel kwijlend het podium overliet duwen met een permanent infuus aan zijn arm, bazelend over kinderrechten en Jesus Juice, was ik tergend benieuwd naar kwesties als: a) kon hij lopen? b) kon hij praten? c) kon hij zingen? d) kon hij nog ‘Sjamoon!’ roepen? (Als u deze motieven wat sensatiebelust noemt, dan spreek ik u niet tegen.)

Toen hij dat nog prima bleek te kunnen en zelfs allemaal tegelijkertijd, had hij eigenlijk al gewonnen. Hij klonk nog gewoon als zichzelf, deed snelle dingen op zijn loafers en de ‘Sjamoon!’ was klassiek.

Dus kon ik verder met mijn volgende missie: het ontdekken van de Mens achter Michael Jackson, want ook daar was ik inmiddels tergend benieuwd naar. Het eerste kwartier werd ik daarbij afgeleid door zijn neus, maar opeen gegeven moment raak je daar aan gewend. Gerard Joling heeft een tapijt op zijn hoofd, Lady Gaga een struik om haar nek, Michael Jackson heeft een skischansje op zijn gezicht, wat maakt het allemaal uit.

Goed, de Mens achter Michael. Geen makkelijke missie, omdat Michael natuurlijk niet echt een mens was. Hij was een buitenaards wezen meets levende Michael Jackson-pop waar af en toe glimpjes mens doorheen schenen, met bril en pruik opgetuigd zodat hij eruit zag als Michael Jackson. Deze tot Michael omgetoverde Michael was geconcentreerd aan het werk, met een fanatieke toewijding. En voor zijn doen zag hij er basic uit zonder kniebeschermers en gouden badpakken (voor de volledigheid: een glitterbroek lijkt mij in het universum van Michael Jackson te vallen onder basics).

Als je uitgangspunt die bazelende man is in rolstoel met dat bungelende infuus er achteraan, blijkt Mike verbazend samenhangend en meer in control dan Jan-Peter Balkenende op een gemiddelde werkdag. Circus Jackson draaide als een tierelier. Hij deed alles waar hij goed in was (dansen met groepen in monster- en jaren ’30-pakken, de armen heffen boven een windmachine), omringd door een band met vriendelijke grote negers die hem MJ noemden en die hij op ieder detail wees (‘het moet pe-deng en niet pe-déng’). Kinderen liet hij verstandigerwijs links liggen en zijn wereldverbeterbehoeften concentreerden zich op de natuur, die hij respecteerde en waar hij van hield en die er binnen vier jaar mee kapt als we nu niets doen - dat u het weet.

Maar het waren die glimpjes waarop ik me concentreerde, want samen zouden die misschien een verrassend beeld creëren van een beminnelijke man meteen Brits gevoel voor humor die graag boerend kippenpoten eet tijdens voetbalwedstrijden - wie zou het zeggen. Zijn tot masker verworden hoofd was daarbij een complicerende factor, maar het waren de dissonanten die ik als glimpjes interpreteerde. De baardgroei, bijvoorbeeld (hoe kan het dat Michael baardgroei had? Ging hij dan ook naar de wc?), de kauwgom die hij voortdurend kauwde en de lolly's. De hyperbeleefdheid waarmee hij iedereen voortdurend aan het bedanken was (‘God bless you’) en waarmee hij zich excuseerde voor zijn grapjes (‘God bless you’). En niet te vergeten de hoogwerker waarop hij ‘whieieie!’ riep toen die door de lucht zwenkte. Het was jammer dat mimiek niet meer mogelijk was op zijn gezicht, want je zou bijna zeggen dat het vrolijk leek. 

Pas toen De Wereld eraan te pas kwam met een lachwekkende act die Pocahontas mixte met Wall-E begon Michael weer te lijken op de Michael waar ik bang voor was. Ik bereidde me mentaal voor op heal the world en een wereldbol met kinderen in klederdracht, maar gelukkig ging hij weer dansen met een groep in beat it-pakken en wees hij de band erop dat het ke-dengdengdeng-kedeng was en niet deng-kedeng-kedeng.

‘Yeah, sounds good, MJ,’ zei een grote, gezellige neger, alsof MJ ook een gezellige neger was. En ik dacht: ja, dat was mooi geweest.