Nadat de vrouwen van de Mabelgeneratie uit en te na zijn beschreven, zijn nu onze mannelijke wederhelften aan de beurt: de Frisogeneratie. Lees en huiver!

Er wordt de laatste tijd enthousiast gepubliceerd over losbandige vrouwen, die een Sex-and-the-City-achtig leven leiden. Deze mentaal en financieel zelfstandige ‘Mabel-generatie’ zou geen man meer nodig hebben en, al vloekend, rokend, carrière makend en blakend van zelfvertrouwen, de ene man na de andere verslinden. Mannen hebben geen functie meer in de maatschappij, wordt er geschreven; ze zijn enkel nog seks-accessoires. Zo veel als er ingezoomd wordt op deze vrouwen, zo weinig wordt er gekeken naar de andere kant: de mannen. Want als jonge, assertieve vrouwen bestempeld worden als de Mabel-generatie, hoe zit het dan met het andere kamp: de Friso-generatie?

De Friso-man is tussen de 25 en 39. Hij is hoogopgeleid en werkt in een aansprekende middenkaderfunctie. Heteroseksueel; heeft een relatie, of doet hard zijn best om er één te krijgen. Is vader, of wil dat graag worden. Hij is blank, of gedraagt zich blank. En hij is niet al te zeker van zichzelf.

Prins Friso van Oranje-Nassau, geboren in 1968, belichaamt deze verwarde mannen. Hij is opgevoed door een dominante, geëmancipeerde moeder, die haar zoons stevig in de tang heeft, volgde meerdere studies en heeft een aardige part-time baan als mede-directeur van TNO Space. Voortdurend wordt aan zijn mannelijkheid getwijfeld. Geruchten over zijn homoseksualiteit worden niet minder als Mabel Wisse Smit in beeld komt; een ambitieuze dame met een duidelijke voorkeur voor macht, die de tang zonder moeite van moederlief over neemt. Het ziet er nooit uit alsof hij de vrouwen in zijn leven de baas is. En hij lijkt niet in staat om daadkrachtig op te treden, om die vrouwen uit zijn nek te krijgen.

Niet alleen de prins heeft last van dominante vrouwen. Veel Friso-mannen worden belaagd door assertieve dames, die weinig ruimte overlaten voor Cassanova-achtig gedrag, getuige een afgeluisterd gesprek in een café. Een vrouw, rond de dertig (blond, ultrahippe spijkerbroek, ingewikkeld topje), stevent af op een man, midden dertig (meubelmaker, ongeschoren en licht bezweet, nog in werk-outfit), die nietsvermoedend een biertje staat te drinken.

Vrouw:          “Leuk shirt heb je aan.”

Man:            “Goh, dank je.”

Vrouw:          “Zo lekker strak om je lijf.”

Man:           “Eh, ja… dank je.”

Vrouw:          “Jij gaat met mij mee naar huis vanavond.”

Man:           “Eh….”

Vrouw:         “Ik wil ook best met jou mee, hoor. Ik heb zin in je.”

Man:           “Maar ik weet niet eens hoe je heet! Kunnen we niet eerst even praten en elkaar een beetje leren kennen? Wil je wat drinken?”

Vrouw:          “Weet je? Laat maar.”

Was het sinds de Neanderthalers zo dat de man de jager was en het initiatief nam, tegenwoordig vinden vrouwen dit ook een leuk spel. De jager- en de prooi-rol lijken te verschuiven; Friso-mannen worden versierd, zonder daar zelf enige invloed over te hebben.

Innerlijke Tarzan

De verschuiving gaat verder: Friso’s willen niets liever dan settelen. Een vaste partner en een paar leuke kinderen, en een beetje snel, graag. De welbekende bindingsangst lijkt verdwenen als sneeuw voor de zon. Vreemdgaan is daarnaast een steeds minder populaire hobby, blijkt uit een onderzoek van reclamenetwerk Euro RSCG Worldwide, die de ideeën en ambities van de hedendaagse man onderzocht. De braafheid is het hoogst onder mannen met een gezin. Dat komt omdat een vaste partner en kinderen de testosteronspiegel doet dalen, zeggen wetenschappers van Harvard University. Hierdoor wordt het jachtinstinct onderdrukt, waardoor ontrouw wegblijft. Met zijn settel-drang kooit hij eigenhandig zijn innerlijke Tarzan. 

De Friso-man is dus broeds. Het nageslacht is echter pas welkom als hij verzekerd is van een stabiele relatie, een vast contract en een droomhuis, met een verstandige hypotheek en de juiste keuken. Voortplanten is afgewogen keuze, die weinig meer met oerdrift te maken heeft. Als het kind er is, wil hij meer halen uit zijn ouderschap. Vroeger betekende vader zijn: zorgen dat er brood op tafel kwam. Nu vrouwen hebben laten zien dat zij hier ook prima voor kunnen zorgen, willen mannen een andere, actievere rol spelen; ze willen niet alleen vadertje, maar ook moedertje spelen. Moeders hebben niet al te veel vertrouwen in de moederlijke talenten van hun partners en geven ze weinig ruimte om mee te ouderen. “Ik tel niet meer mee,” vertelt Peter, net vader. “Sinds onze dochter geboren is, heeft mijn vriendin alleen nog maar oog voor haar. Ik mag niks doen. Als ik in de buurt probeer te komen, probeert mijn vriendin me af te poeieren door me de vuilniszakken buiten te laten zetten, of zoiets. Alsof dat het enige is waar ik goed voor ben.” De Friso-man maakt er geen principestrijd van, maar laat zich gelaten in de hoek zetten. Hij vlucht in zijn werk en onttrekt zich aan praktische klusjes thuis. Hoe jonger de kinderen, hoe lager de praktische participatie thuis, laten cijfers van het CBS zien. Als het zo moet, dan maar helemaal niks, lijken de nieuwbakken vaders, een beetje slachtofferig, te zeggen.

Gezinnetje stichten

Werk, dat moet vast nog een mannen-terrein zijn. Oké, Mabels zijn ambitieus en maken carrière, maar kantoren zijn bolwerken vol testosteron, toch? Vol snelle pakken, status, hard gewerk en ambitie? Het antwoord is: nee. De jobhoppende carrièretijger is geen Friso-man. Uit de Sociale Monitor van het CBS blijkt dat ambitie onder mannen minder is geworden door de economische recessie. Ze zijn geschrokken en maken liever een pas op de plaats: “Ik ga niet weg om ergens anders aan een onzeker jaarcontract te beginnen,” vertelt Marcel (36), accountant. “Hier weet ik tenminste wat ik heb.”

Succes en ‘het helemaal maken’ zijn niet meer de grootste wens, volgens de respondenten van het Euro RSCG-onderzoek. Het ouderschap stijgt hard in de ambitie-top 40; de Friso-man wil minder tijd besteden aan werk en meer aan zijn gezin. Er zijn er meer mannen, vooral jonge vaders, die parttime werken; zo’n 14%, volgens de meest recente Emancipatiemonitor. Slechts één op de tien mannen durft het onderwerp ‘parttime werken’ echter ter sprake te brengen bij de baas, blijkt uit het boek ‘Huismannen, parttime vaders en carrière-papa’s’. Hij zegt thuis dus wel stoer dat hij het wil, maar laat het afweten als het op het daadwerkelijke uitvoeren terecht komt.

Een activiteit waarin Friso-mannen meer dan voldoende initiatief nemen, is winkelen. Ze zijn ijdeler geworden en besteden meer geld en aandacht aan kleding en gezichtsverzorging, vertellen opgetogen winkeliers en producenten. Friso’s winkelen niet zozeer als hobby, maar omdat ze het belangrijk vinden om er verzorgd uit te zien. Bijkomstigheid is dat mannen ook vaker tobben met hun uiterlijk, wat soms zorgelijke vormen aanneemt. Na anorexia bij vrouwen is bij mannen het Adonis-complex in opkomst; een ziekelijke wens om te lijken op een ideaalbeeld. Om net zo’n wasbordje te krijgen als Brad Pitt, trainen ze meer dan goed voor ze is. En kan het zijn dat je als vrouw opgehouden wordt door een dralende partner voor de spiegel die vraagt: “Schat, ziet mijn borstkas er smal uit in deze trui?”

Settelen, kinderen, winkelen, liefhebbend.... heeft de Friso-man zoveel vrouwelijke eigenschappen dat hij eindelijk de perfecte man is, of is hij een onaantrekkelijk watje, dat de weg kwijt is? “Ik word er niet echt opgewonden van,” verzucht Eva (31), brand manager. “Ik wil ik niet dat een man meer potjes in zijn badkamerkastje heeft staan dan ik. En dat gepraat over gevoelens… ik weet het niet, hoor.” “Ik fantaseer eigenlijk over oer-achtige mannen,” bekent Marieke (30) met een glazige blik, “die niet makkelijk over hun gevoelens praten, maar elektriciteitsdraden aanleggen en een schuurtje bouwen, of zo. En daarna woest de liefde met me bedrijven.”

Het lijkt erop dat de Friso-mannen nog op zoek zijn naar de juiste vorm. En dat het nog wel even zal duren voor ze deze gevonden hebben. Wij maken het ze hierbij ook niet echt makkelijk. Tientallen jaren hebben we gezeurd om gelijkheid, om inlevingsvermogen, om begrijp. Nu mannen zich meer in kunnen leven in vrouwelijke onderwerpen en niet meer de gorilla uithangen, zijn ze niet mannelijk genoeg. Psycholoog Henk Noort besloot daarom voor zijn boek ‘Vrouwen willen maar één ding…” te onderzoeken wat vrouwen nou eigenlijk willen. De ondervraagde vrouwen legden ontevreden een onmenselijk breed palet aan eisen op tafel. Arme Friso-mannen. Het is ook nooit goed.

Gelukkig kan de Friso-man altijd terugvallen op zijn vrienden. Maar niet om mee te brallen, bier te drinken en naar voetbal te kijken. De kroeg wordt een theekransje; Friso-mannen vinden het namelijk prettig om over hun gevoelens te praten. Ze voelen zich op hun gemak met hun emoties en schamen zich daar niet voor. CBS-gegevens laten bovendien zien dat het aantal alleenstaande mannen stijgt. Het wachten is op een nieuwe versie van Sex and the City, waarin vier vrienden hun strubbelingen op dating-vlak bespreken, onder het genot van een Cosmopolitan.

-----------------------------------------------------

FRISO-MANNEN

-         Jamie Oliver: Minstens zo druk met zijn kleding en kapsel als met zijn keukengerei. Al jaren getrouwd en liefhebbend vader. Gááp.

-         Chris Zegers: man met highlights en een ijverig bestudeerde nonchalante look. Moet er ontzettend druk mee zijn om er zo slonzig uit te zien. 

-         Wouter Bos: overkeurig politicus met een vierdaagse werkweek. Zo gecultiveerd dat je je niet kunt voorstellen dat hij zijn vrouw overdondert met passionele bezigheden. Lijkt meer iemand die voorafgaand zijn ondergoed opvouwt.

-         Guy Ritchie: Britse regisseur, volledig overvleugeld door het ego en succes van echtgenote Madonna en dus vooral bekend als ‘de man van’.

-         Wibi Soerjadi: jarenlang gekoeioneerd door een struise blonde dame, die twee keer zo groot leek als hij, vervolgens genadeloos door haar gedumpt. Troost zichzelf met bezoekjes aan Euro Disney. 

Meer lezen:

The Adonis complex- Harrison Pope

Huismannen, parttime vaders en carriere-papa’s, MOM

Vrouwen willen maar één ding… over verborgen wensen en stille wensen- Henk Noort. The House of Books.