Een rubriek in hardloopglossy Runner's World, waarin ik als renleek probeer te leren hardlopen. Hieronder deel 1.

Sport en ik: wij zijn nooit vrienden geweest. Laat staan hardlopen en ik. Hardlopen bonkt en rammelt je hersens door elkaar, was mijn constatering na een paar halfslachtige pogingen. Enthousiaste lopers in mijn omgeving spraken dat tegen. Ik zou het ook kunnen, zeiden ze - iedereen kan het. Voor hardlopen moet je gebouwd zijn, zei ik dan altijd, en dat ik meer een fietser was. De laatste keer dat ik naar een spinningklasje ging was vier jaar geleden.

Toch was ik altijd jaloers. Op de voldoening en de blakende gezondheid die de hardlopers uitstraalden. Op het ergens aan bouwen, steeds beter worden. Waar je ook bent gewoon je schoenen aantrekken en even die endorfine incasseren. Onderdeel zijn van een wereldwijde club van mensen die het eens is over de geweldigheid van hardlopen.

Een paar keer overwoog ik een serieuzere poging. En toen mijn wederhelft tijdens een trip naar New York iedere ochtend een rondje door Central Park maakte, liep ik bijna achter hem aan. Maar toen dacht ik weer: het bonkt, ik ben meer een fietser en draaide me nog eens om.

De hardlopers in mijn omgeving gaven zich echter niet gewonnen. Ook jij kunt het, bleven ze zeggen. Na een tijdje raak je verslaafd, zeiden ze, zul je zien. Als dat eens zou kunnen, dacht ik.

En toen de hoofdredacteur van dit maandblad ook zei dat ik het kon, dat iedereen het kan, besloot ik deze stok achter de deur aan te pakken. Een wereldwijde club was eensgezind over het genot van hardlopen en ik was de enige die geen lid was. Ik downloadde een personal coach op mijn iPhone, vond mijn schoenen op een zeer onwaarschijnlijke plek en liep de straat op.

Run - for - one - minute, zei de personal coach. Ik gehoorzaamde met een drafje, zoals ik buurtgenoten ook altijd zag draven. Het zag er best echt uit. Walk - for - one - minute. Oké, prima. Dit kon ik. Run - for - two - minutes. Ik draafde voorbijgangers voorbij, slenterend in gewone kleren. Arme mensen. Wat een fijne buurt was dit eigenlijk om te lopen, langs het IJ en de boten. Dag eendjes.  Ik rende, liep, rende, liep en voor ik er erg in had mocht ik alweer stoppen. Well - done, zei de personal coach.

De deur weer openen voelde als een aspirant-lidmaatschap. De rest van de dag speurde ik hoopvol naar verslavingsverschijnselen.