Ik las wat berichten over het Opzij Vrouwenboekenbal. En hoewel het me reuze gezellig lijkt (een feest in Panama met ongetwijfeld drank en muziek en en allerhande andere gezelligheid, dat kan niet misgaan) vraag ik me een aantal dingen af.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben de voormoeders ontzettend dankbaar voor het feit dat ik mijn leven kan leiden zoals ik dat wil en niet als een Betty Draper hoef te roddelen met de buurvrouwen en dingen in grote schalen hoef te koken, hoewel ik dat laatste nog wel leuk zou vinden. Zo’n enorme stoofschotel bijvoorbeeld, ik zou niet weten hoe dat moet. Of een geroosterd dier, met een appeltje in zijn bek. Maar ik dwaal af.

Het Vrouwenboekenbal. Ik wil niet roepen dat het de duivel is of dat het met pek met veren weg moet. Iets met boeken is altijd leuk en iedere gelegenheid om een jurk en onmogelijke schoenen uit de kast te trekken is een goede, ik vraag me alleen af: waarom? Hebben vrouwen in de boeken het slecht? Goed, het zal vast zo zijn dat er meer literaire prijzen gewonnen worden door mannen, maar als ik door een boekwinkel loop of de bestsellerlijsten bekijk, heb ik niet de indruk dat vrouwelijke schrijvers slecht gelezen worden. Of dat vrouwen niet genoeg lezen.

Misschien willen ze serieuzer genomen worden - of we, moet ik eigenlijk zeggen. In dat geval heb ik nog een vraag. Want helpt het dan om een vrouwenbal te organiseren? Om een literaire stroming voor vrouwen te starten, als je net als mannen behandeld wilt worden? Helpt het om een heleboel vrouwen rond een tafel te zetten als je vindt dat er teveel testosteron op tv is?

Mogelijk wat simpel, maar ik heb altijd gedacht dat als je iets wilt, je geen dekking moet zoeken bij elkaar, maar dat je dat moet doen - of op z’n minst proberen. Wil je belangrijk worden bij iets groots en beursgenoteerds? Doe je best. Wil je dat niet? Dan ga je niet. Wil je minder mannen op tv? Zorg dat je beter wordt dan Jeroen Pauw. Wil je serieus genomen worden? Doe dan je stinkende best om zo goed te worden als je kunt.

Als ik schrijf, ben ik schrijver. Als ik reclame maak, ben ik copywriter. Als ik naar het toilet ga, kies ik de dames. Als ik thuis ben, ben ik moeder, soms een beetje vader. Als ik een nieuw paspoort haal, ben ik V en als ik boodschappen doe, ben ik de pinpas. Of anders gezegd: soms is het relevant dat je vrouw bent, en soms doet het er niet zo toe.

Zo, dat lucht op.