Actueel Agenda Over Maaike Schutten 15 minuten Contact
 
 
 
Wat Zezunja niet wilde weten over de knakworstenepisode van mijn leven (maar u natuurlijk wel)

Soms komt een gesprek opeens op knakworsten. Zoals die dingen kunnen gaan. De ene keer gaat het over het leven als zodanig, de andere keer over het botoxhoofd van Jermaine Jackson en dan weer over knakworsten.

En als het over knakworsten gaat, dwarrelen mijn gedachten via hotdogs en kinderfeestjes en een experimenteel pastagerecht van een huisgenoot uit mijn eerste studentenhuis naar de knakworstperiode in mijn leven. Hoewel periode een wat groot woord is. Het was een week. Mijn Week van de Knakworst.

Ik had eindexamen gedaan, bijna vijf maanden zomer voor de boeg en een ongetwijfeld geldverslindend studentenbestaan daarna en dacht: het uitzendbureau. En het uitzendbureau dacht: hee, de knakworstenfabriek. (Voor ik het vergeet: Zezunja, leest u zeker eens haar weblog, wilde graag duidelijk vermeld hebben dat dit het punt is waarop ze niets meer wil weten over knakworsten. Misschien vanwege een knakworsttrauma of een fobie voor glibberige worstjes. Ik zal het haar eens vragen. Maar leest u vooral door.)

En zo betrad ik de Lupack-fabriek, in een oncharmante jas, oorbeschermers op, operatiehandschoenen aan en zo’n leuk plastic mutsje op. Er waren potige mannen die met hompen slachtafval rondliepen van koeling naar koeling, maar ik kreeg een meisjestaak en werd naar de knakworsteninpakband gebracht. Een band met voorbijrollende blikken voor een band met voorbijdrillende Frankfurters. 10 worsten in ieder blik. Hoe moeilijk kon het zijn?

Best moeilijk, dus. Knakworsten raceten voorbij, blikken rammelden erachteraan en tien worsten in één greep is heus niet makkelijk. Ik was de enige vakantiekracht in een hecht team van doorgewinterde knakworstenpakkers met een passie voor knakworsten. Ik was dat tutje van het VWO die even een paar weken de arbeider uit kwam hangen en dan op hun belastingcenten de student ging spelen en niet mee kon praten in de pauzes als iedereen stapels boterhammen naar binnen werkte. Ik was die amateur die niet meekwam met al die ervaren handen, doelgericht graaiend van knakworstband naar blik, van knakworstband naar blik, van knakworstband naar blik, altijd met tien Frankfurters. Nooit acht, nooit elf - altijd tien.

En te midden van al die inpaksuperioriteit stond de knakworstkoningin. De handen van de knakworstkoningin waren niet scherp waar te nemen, zo snel bewogen ze zich van knakworstenband naar blikkenband, ieder uur ontelbaar veel blikken vullend. 'Zij is echt de snelste,' werd vol ontzag naar haar gewezen. Iedereen wilde haar zijn. Iedereen wilde zo efficiënt, zo doeltreffend, zo'n waardevolle bijdrage zijn.   

Het lawaai van de blikken. De weeë geur van knakworsten en hompen ondefinieerbaar vlees verderop in de hal. Het onmenselijke tempo van de handen van de knakworstkoningin. De blikken van de andere knakworstdames.

Ik zou nooit een goede arbeider worden.

 
GEPLAATST: 10-1-2010 | REACTIES: 4 | RSS FEED
 
 
Kop:
Reactie:
Afzender:
E-mailadres:
Ip-adres:
38.107.191.111
 
Nieuws en Pers
Weblog
Columns
Interviews
Podcasts
Portfolio copy en concept
Reportages en trendstukken
Sex and the polder
 
  Bakfietsblues
Maaike Schutten
 

Noor is vijfendertig en werkt bij de snelste talkshow van Nederland. Ze heeft een vriend (Max), een kind (Junior) en sinds kort zelfs een hypotheek. Het leven loopt voor hen op rolletjes tot ze in een vlaag van verstandigheid hun miniatuuretage in de stad verruilen voor een huis met drie verdiepingen en een tuin in een nieuwbouwwijk Maar Noor is niet op haar plek in de aangeharkte vinexwereld vol superouders met bakfietsen. Ze stort zich op haar werk en duikt in het nachtleven. Met haar collega’s stroopt ze de hotspots van de stad af, ze drinkt te veel, slaapt te weinig en haar mooi-weer-relatie met Max komt onder druk te staan. Ze doet er echt álles aan om te bewijzen dat ze nog genoeg wilde haren heeft…

'Vlot geschreven zedenschets.' Trouw

'Humoristisch en snel geschreven [...] rake beschrijvingen van hippe ouders.' De Telegraaf

'Maaike Schutten schetst een herkenbaar beeld in haar boek.' Veronica Magazine

'Dit is tot op heden één van de leukste boeken die op about:blank is terecht gekomen. En verdient oprechte aanbeveling om in het verlanglijstje voor de verjaardag of vakantie te worden opgenomen.' - aboutblank.nl 

'Prettig leesvoer.' - Marie Claire 

'Maaike Schutten bezingt de tijdsgeest van de grote stad.' - De Pers

'Leest lekker weg en vooral: is humoristisch.(...) Wat wil een mens nog meer?'  De Standaard

'Dit verhaal zou iedere moeder moeten lezen. Omdat het een ontroerend en tegelijk hilarisch beeld van het ouderschap schetst. En omdat het zo herkenbaar is voor al die moeders die de illusie van jeugd en vrijheid zo lang mogelijk willen vasthouden...' - Standaard Boekhandel

'Een absolute aanrader!' - Ze.nl 

'Bakfietsblues ontstijgt chicklit.' - CJP Magazine 

'Lekker vlot en vol humor geschreven.' - Yes 

'een absolute must read' ***** Vijf sterren. Chicklit.nl

'Haar typeringen en observaties zijn scherp en bieden een spottende blik op het dagelijks leven anno 2010. (...) En dat geeft soms een ongemakkelijk gevoel en soms een lach van herkenning.' - Het Moederfront 

'Subtiel, en met een tikje zelfspot. Schrijven kan ze.' 8weekly.nl