Nu eens geen vrijblijvende observaties of linkdumps, maar een openhartig revalidatie-verslag. Marc de Hond, internet-nestor en 3FM-DJ, houdt een bijzonder weblog bij.
Wat is er precies gebeurd?
Eind 2002 merkte ik dat lopen niet meer honderd procent goed ging. Na onderzoek bleek er een tumor in mijn rug te zitten, waaraan ik geopereerd moest worden. Na de operatie traden er complicaties op, waardoor ik van mijn middenrif tot beneden verlamd raakte. Nou zijn er twee soorten dwarslaesies; bij het ene soort zijn je zenuwen doorgesneden en kun je nooit meer herstellen; Christopher Reeves had dat bijvoorbeeld. Van het andere type, dat ik had, kun je, door er hard aan te werken, langzaam revalideren. Ik kan nu, na twee jaar intensief trainen, weer staan en voorzichtig een beetje lopen.
Waarom besloot je over je herstel te schrijven op je weblog?
In eerste instantie om praktische redenen. Niet iedereen in mijn omgeving wist precies wat er aan de hand was, waardoor verhalen soms erger werden dan ze in werkelijkheid waren. Ik dacht toen: als ik precies opschrijf hoe het is, dan kunnen daar geen misverstanden over ontstaan. Ook begon ik het na een tijdje beu te raken om aan de telefoon steeds hetzelfde verhaal te moeten vertellen. Mensen konden op mijn website lezen hoe het met me was, zodat ik ook over andere dingen kon praten dan mezelf.
Wat betekende het schrijven voor je?
Aanvankelijk iets praktisch. Later ging meer aandacht besteden aan de vorm en ging ik verschillende stijlfiguren gebruiken, zoals humor. Ik heb altijd een uitlaatklep gehad voor mijn creativiteit. Mijn internetactiviteiten, mijn radiowerk… toen ik in het ziekenhuis terecht kwam had ik even niets. Het weblog werd voor mij daarom ook een manier om me te uiten.
Wie lazen je weblog? Vooral bekenden, of ook onbekenden?
Aanvankelijk vooral bekenden; later ook onbekenden. Ik kreeg veel reacties; mensen leefden mee en wensten me sterkte. Ik kreeg ook reacties van mensen die ik niet kende; bijvoorbeeld van iemand die hetzelfde meegemaakt had en weer kon lopen. Die reacties gaven me steun. Mijn site had de meeste bezoekers -meer dan 1000- op een dag dat ik een zware operatie moest ondergaan. Mensen wisten dat ik op een bepaald tijdstip geopereerd werd en kwamen kijken of ik al een berichtje had geplaatst over hoe het was gegaan.
Hoe deed je dat eigenlijk, internetten in het ziekenhuis?
Toen ik wist dat ik voor langere tijd in het ziekenhuis moest blijven, heb ik direct een laptop gekocht. In het ziekenhuis moest ik met telefoonkaarten inbellen. Ik schreef een stukje, belde in met die telefoonkaart en zette dan snel het stukje op mijn site. In het revalidatiecentrum kon ik later gelukkig met een wireless verbinding werken.
Is het je wilskracht, waardoor je zo goed herstelt en gedisciplineerd hebt gelogd?
Als ik besluit dat ik iets wil, heb ik ook de discipline om die dingen te realiseren; dat is altijd zo geweest. Ik besteed per dag zo’n vijf uur aan trainen en fysiotherapie; menig sportman zal jaloers zijn op de tijd die ik aan het trainen kan besteden. Ik zou graag een dagelijks radioprogramma doen en heb ideeën voor internetprojecten, maar door het trainen heb ik daar voorlopig te weinig tijd voor. Voor mijn weblog schreef ik iedere dag wat. In principe doe ik dat nog steeds; dat is een gewoonte geworden. Dan blijft iedereen op de hoogte.
www.marcdehond.nl
