Er is een wonderlijk fenomeen dat zich al tientallen jaren aan onze ogen voltrekt en waarvan we allemaal doen alsof we het volstrekt normaal vinden. Een bizarre samenzwering van een aantal grappenmakers die zich helemaal gek lachen om deze al zesendertig jaar voortdurende practical joke. Een verschijnsel dat me af en toe doet twijfelen aan het kritisch denkvermogen van mijn medemens. Maand na maand probeer ik de dieper liggende maatschappelijke, politiek correcte of socio-economische relevantie achter deze producties te begrijpen. Maar met de beste wil van de wereld krijg ik het niet voor elkaar. Wat is in vredesnaam het idee achter modereportages in glossies?
Om dit vreemde verschijnsel beter te kunnen begrijpen heb ik me proberen in te leven in een aantal deelnemers aan deze eigenaardige cultus. Om te beginnen is er de stylist. Die eerst hevig nadenkt over een origineel thema, waarin hij of zij zich volledig artistiek kan uitleven. Na een wilde brainstorm komen de thema´s ´terug naar het aanrecht`, ´´t was aan de Costa del Sol`en ´horror fever` als besten uit de bus. Deze thema´s werkt de stylist eerst uit op mood boards, om daarna alle presentaties, modehuizen, mode-academies en vlooienmarkten af te struinen voor kledingstukken en andere lichaamsornamenten die deze thema´s in al hun facetten tot uiting kunnen brengen.
Vervolgens is er de fotograaf. Samen met de stylist delibereert hij nachtenlang over de perfecte locatie voor de shoot die deze thema´s vorm gaat geven. Bij toeval bevinden de meest geschikte locaties zich doorgaans op vervelende eilanden met -bah- hagelwitte zonovergoten stranden of in een akelige stad als New York of Barcelona. Aldaar worden locaties gescout die aansluiten bij het thema van de fashion shoot, zoals een enig authentiek prothesewinkeltje, een lokale slachterij of een schilderachtig flatgebouw, waar hij het dienstdoende model aanwijzingen geeft om zich in zo onnatuurlijk mogelijke poses op, in of om te draperen.
Daarnaast is er natuurlijk het model. Die gehoorzaamt aan de orders van de stylist en de fotograaf, zich hult in de 'eigenzinnige' creaties die de stylist haar aanreikt en zich met de uitdrukking van een tijger, een espresso-apparaat, Diana Ross of gewoon een fotomodel tegen vleesmachines, meubels of flatgebouwen aanvleit.
Tenslotte leef ik me in in de lezer, voor het gemak gepersonifieerd door mezelf. Ik pak een gemiddelde glossy op en blader er door. Ik blader langs een relaas over een mislukte borstvergroting, een reportage over Sterke Vrouwen in Moeilijke Landen, een interview met een B-acteur waarvan ik nog nooit gehoord heb en een inspirerend en verrassend verhaal over het leven als zodanig zijnde. Tussen de Sterke Vrouwen en de B-acteur wordt mijn aandacht gegrepen door een serie beelden waarvan de bedoeling me volstrekt onduidelijk is. Ik zie een gratenpakhuis met een lampenkap op haar hoofd en lieslaarzen aan op een bananenplantage. Ik zie een meisje in een groen-rood-gestipte voetloze panty en een gehaakt hemd haar linkerbeen in haar nek leggen. Ik zie een meisje in een a-symmetrische jurk die haar linkerborst, of wat daarvoor moet doorgaan, bloot laat, in een gecompliceerde houding in een tandartsstoel. Ik zie een persoon, waarvan ik vermoed dat het een vrouw is, vervlochten in een visnet, met vishaken door zijn of haar neus en oren. Ik frons mijn wenkbrauwen, krab op mijn hoofd en blader nog een keer terug. Vishaken, tepel, been in nek, lampenkap. En krijg vervolgens niet de dringende behoefte om met een ontblote tepel naar mijn werk te gaan of een groen-rood-gestipte voetloze panty te combineren met een lampenkap voor het maandelijkse etentje bij mijn schoonouders.
Volgende week toch maar eens langs de IKEA om te kijken of de lampekappen in de aanbieding zijn.
Strictly Magazine, 2004
