De laatste tijd verzand ik steeds dieper in een staat van meningenmoeheid. Meningen zijn de fruitvliegjes van ons bestaan: wat je ook doet, ze komen overal op af en ze planten zich voort met een snelheid waar niet tegenop te meppen is. Op gewone-mensen-markten en in gewone-mensen-winkelstraten, op pleinen, in tentjes, op Facebook, Twitter, websites, weblogs, in krantenkolommen en kolommen en kolommen, rond tafels, achter deskjes, met retorische trucjes of zonder enige retorica, op de radio, hop, bel in en vertel wat je van de stelling vindt. Over de Grieken, over Job, over Jobs, over graaiers, over het kapsel van de presentator, stand.nl, goedemiddag, zegt u het maar.

Ik kon ook altijd moeiteloos een mening oplepelen over een onderwerp naar keuze, of er eentje opwarmen als dat nodig was, maar hoe meer ik er nu hoor, hoe minder ik nog weet wat ik vind. Een mening op zich is weinig; slechts een toevoeging aan een kakofonie die je dover en dover maakt. Een mening wordt pas iets als je er iets mee kan: als hij een alternatief biedt, of nieuwe inzichten, als hij je kan overtuigen met argumenten die nog kloppen ook, als hij de boel terugbrengt tot de kern. Kortom: een mening moet van verdomd goede huize komen als hij niet wil verdwijnen in de verstikkende zwerm die iedere dag groter wordt. Wat je zegt ben je bovendien de helft van de tijd zelf: ook wij zijn graaiers, ook wij zijn kleurloos, ook wij hebben eigenlijk geen idee. 

Daarom vind ik momenteel zo weinig op deze plek, want tegen de tijd dat ik erachter ben wat ik vind, heb ik er een roman over geschreven (najaar 2012, gok ik bij deze). En ondertussen denk ik na over wat ik op deze plek zal schrijven, want dat hier iets moet gebeuren, staat natuurlijk vast. Tegen de tijd dat ik het met mezelf eens ben wat ik er van vind, zal ik dat met gepaste stelligheid de ether in slingeren. Tot die tijd: leuke plaatjes van schoenen, puppy’s en katten die op Hans Hillen lijken.   

PS - En verder vond ik het jasje van Martijn Krabbé in The Voice Of Holland natuurlijk géén gezicht.

Een beetje psychotherapeut zal vertellen dat zo goed als alles terug te herleiden is naar de jeugd. Ik hou daarvan. Ik hou van het idee dat mijn moeizame start als hardloper niet door mij komt, of mijn onsportiviteit, of mijn gebrek aan doorzettingsvermogen, maar door een man in trainingspak zonder haar of gevoel en met zo’n seriemoordenaarachtig litteken op zijn wang. Hij noemde zichzelf gymleraar, maar eigenlijk was hij drill instructor met als doel om zoveel mogelijk pubers paarsaangelopen naar Frans of Aardrijkskunde te sturen.

Zo schiep hij er genoegen in om ons zo nu en dan te onderwerpen aan een voor militairen uitermate geschikte variant van de Coopertest. Ik had er tot dit schrijven overigens nooit bij stilgestaan dat de Coopertest ook daadwerkelijk uitgevonden was door een meneer Cooper, die toen hij af wilde vallen toevallig ontdekte dat het binnen 12 minuten lopen van een zo groot mogelijke afstand een prima manier was om de conditie te testen. Onze gymleraar vond het echter een beter idee om ons binnen een zo lang mogelijke tijd zo hard mogelijk zo veel mogelijk rondjes rond de vijver bij onze school te laten lopen. Daar ging ik dus, op mijn tennisschoenen van Scapino zonder enige vering of comfort, rennend voor mijn leven, omdat er vanuit het gras dingen werden geroepen als ‘IS DAT RENNEN?’ en ‘MIJN SCHOONMOEDER KAN NOG HARDER DAN DAT!’. De eerste rondjes hield iedereen nog wel vol, maar als er ‘HIJGEN IS VOOR HONDEN!‘ geroepen werd, wist je dat het een slijtageslag begon te worden - en wist ik dat mijn Scapinoschoenen en ik daar onderdeel van waren. Ik keek dan naar het kabbelende water en probeerde mezelf dingen wijs te maken over gaan met the flow, terwijl naast me ‘RENNEN! JE BENT TOCH GEEN MEISJE?’ gebruld werd en mijn milt met veel gevoel voor drama explodeerde.

Toen ik laatst langs het water liep waar ik altijd loop en nadacht over stromen op de golven van het leven en meer van dat soort flauwekul, realiseerde ik me dat ik me diep in mijn hart altijd een sukkel op Scapinoschoenen ben blijven voelen. Ik zoomde uit, zag mezelf best soepel voorbij veren en bedacht me dat ik die rondjes rond de vijver nu rauw zou lusten. En de gymleraar erbij, met een beetje peper en zout. Een beetje psychotherapeut zou hier een variant op Freuds vadermoord in zien. Gymleraarmoord.

Een van de redenen dat ik hier de laatste tijd verdomd weinig berichten gepost heb, is omdat stukjes over druk en tijd vaak zo verdomd saai zijn. Feit is natuurlijk wel dat het moderne leven met al haar werk en kinderen en boekgeschrijf en verbouwingen en lekkages en sociale toestanden en slaapbehoeften een gezellig stukje erover schrijven tot een luxe maakt. En als ik dat doe, staat er de laatste tijd meestal een camera van Torpedo Magazine op.

Luister hier bijvoorbeeld naar mijn voorspellende droom over Arnon Grunberg,

of hier naar hoe ik tegen mijn wil in een wit pak in de Arena stond en wat Gordon daar mee te maken had.

Want die heeft uiteindelijk overal mee te maken. Maar dat hoef ik jullie natuurlijk niet te vertellen.

Geen paniek, mensen. Het mag dan wel regenen, enzo, maar dat is geen probleem. Sterker, het is een kans. Een opportunity. Daarom is -ie er nu: het limited edition Bakfietsblues Vakantiepakket, met:

• 1 gesigneerde editie van Bakfietsblues
• maarliefst twee zelf in te vriezen ijslollies in de smaken cola en aardbei
  
• 1 parapluutje voor het maken van je eigen zoetige cocktail
• 1 huisgemaakte Bakfietsblues-kruiswoordpuzzel, die echt heus niet makkelijk is.  
  

 Kijkt u maar:

Wat te doen om dit alles in huis te krijgen?

• 18 euro overmaken naar 14 29 57 992 t.n.v. MKV Schutten
• mij een mailtje sturen op mail@maaikeschutten.nl met de melding: Doe Mij Zo'n Vet Zomerpakket
• niet vergeten mij ook je adresgegevens te mailen, of die van iemand anders als het voor iemand anders is.
  

'Het leven van de 35-jarige Noor Mensink verandert radicaal als ze met vriend en kind verhuist van een kleine etage in het centrum van Amsterdam naar een ruim huis in een Vinexwijk. Terwijl vriend direct kan wennen, stort Noor zich op het Amsterdamse uitgaansleven en op haar opwindende baan bij de televisie voor een populaire talkshow als De wereld draait door. Dit alles om zich krampachtig af te zetten tegen het burgerlijke leven van de bakfietsgeneratie in een zandbakwijk waar ze enkel perfecte ouders en kinderen tegenkomt. Wanneer haar moeder een auto-ongeluk krijgt, leert Noor haar leven op een andere manier te bekijken. Een vlot humoristisch verhaal met eigentijds taalgebruik, rake typeringen, maar ook met een kritische blik op het leven van dertigers in een nieuwbouwwijk. De bakfiets staat symbool voor de wereld waarin je als volwassene keuzes moet maken. De schrijfster (1976) debuteerde in 2007 met '15 minuten', personen uit dat boek spelen een bijrol in de nu verschenen uitgave. Een origineel boek met herkenbare situaties voor twintigers en dertigers.'

PS- je kunt 'm gewoon nog kopen, he. Kies zelf maar waar. Of bestel 'm bij mij, dan schrijf ik er iets voor je in. Desnoods op rijm.

Mijn laatste Aaf BC-zwangerschapsverlofvervangingscolumn:

Een van mijn favoriete fantasiebanen is het commentatorschap bij aan elkaar gemonteerde tv-programma’s over de jaren zoveel of het fabuleuze leven van willekeurige beroemdheden. Gezeten voor een wandje zou ik met een brede lach vertellen over de favoriete tijdbesparingstips van Gwyneth Paltrow (bilversterkende oefeningen met een haarmasker in), het al dan niet dood zijn van Michael Jackson (laatste stand van zaken: hij ontvlucht zijn financiële misère in de bunker die Elvis vlak voor zijn ‘dood’ onder Graceland bouwde) en het wel en wee van Justin Bieber.

Niet dat ik iets weet over Justin Bieber, maar dat doet er ook niet toe. De voornaamste taakomschrijving van de pratende hoofden, die bij elkaar gegraaid zijn uit tijdschriftredacties en bestanden met werkloze komieken, is het doen van lukrake statements en het daarbij roepen van ‘Oh. My. GOD!’. En laat ik nou zelf ook een vrij aardige oh-my-GOD in huis hebben.

Verstand van zaken is bij programma’s aan tafels en voor wandjes ook helemaal niet nodig, constateerde een Amerikaanse psycholoog met waarschijnlijk dezelfde fantasiebaan als ik al eens. Jarenlang vergeleek hij commentaar en voorspellingen van beroepsexperts in de media met dat van willekeurige mensen. En wat bleek: de ondeskundigen waren minstens zo deskundig - of soms zelfs beter. Niet gehinderd door tunnelvisie of de peilloze diepte van hun kennis gokten ze gewoon op wat hen het meest waarschijnlijk leek.

Het duurde lang tot ik in de gaten had dat dát natuurlijk de reden was dat De Wereld Draait door Chazia Mourali liet praten over opera, Arie Boomsma over Charlie Sheen en Felix Rottenberg over wat verder ter tafel komt. Een benadering met een zee van mogelijkheden. Want hoe ziet Sylvana Simons de politieke toekomst van Berlusconi, wat is volgens Jeroen Krabbé het geheim van Lady GaGa en heeft Arend Jan Boekestein geen oplossing voor Libië? En bij twijfel kan er altijd teruggevallen worden op Rob Oudkerk of een hoofdredacteur naar keuze.

Het lijkt me echt iets voor Jack de Vries om dit binnenkort eens uit te leggen aan Matthijs van Nieuwkerk. Na mijn analyse van het werk van Justin Bieber, als het even kan.

Een column voor Runners' World over glanzende, zwarte, keihard stretchende hardloopbroeken. 

Toen ik begon met lopen, deed ik dat in een tricot geval dat het dichtst in de buurt komt van een joggingbroek. En eigenlijk doe ik dat nog steeds. Ik heb een gewone en een iets minder gewone, maar die minder gewone kan eigenlijk alleen als het niet te tochtig is rond de enkels.

Maar Maaike, waarom schaf je dan niet zo’n aerodynamische, zweet opslurpende en tegelijkertijd warmtevasthoudende hardloopbroek aan, vraag je je nu natuurlijk af. Nou, dat zit zo. Ik ben altijd in de veronderstelling geweest dat er een soort kastesysteem bestaat op loopkledinggebied. Je begint in een gênant pak, opgediept uit een onvermoede hoek van je kledingkast, upgradet datals je na een tijdje niet meer rood aangelopen thuiskomt en dan, op een dag, als je achterstevoren hinkelend een marathon doet, ben je klaar voor een semiprofessioneel wedstrijdtenue met spandex en vinnen op de rug, en zo. Of van die glimmende marathonbroekjes, waarvan ik altijd bang ben dat er van alles tevoorschijn fladdert, maar dat zal ongetwijfeld ook allemaal ten bate van de aerodynamica zijn.

De hele crux van dit veronderstelde kastesysteem is dat je niet te snel moet proberen van de ene kaste naar de andere over te stappen, omdat je dan de lopende equivalent wordt van een in zeemleer vacuüm getrokken toerfietser, die zich na een kilometer of twee met zijn geaccentueerde hebben en houden op een terras laat zakken voor een kopje koffie, om een half uur later zo traag verder te gaan dat je denkt: man, had gewoon je bandplooibroek aangehouden. Een sportkledingversie van doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg-gedachte, ondersteund door beelden uit mijn onderbewustzijn van gevorderde lopers in fladderende sportkleding als Rocky (in grijs joggingpak en op All Stars, godbetert), Madonna en een aantal Kennedy’s (in trainingsbroek).

Maar zoals dat wel vaker gaat, was ik de enige die in deze veronderstelling verkeerde. Speurend op straat naar tricot zag ik enkel mijn eigen benen, verder voorbijgelopen door gestroomlijnde mensen in ongetwijfeld allerlei wonderen verrichtende microfibers. En over de ballerinolook zat zelfs mijn buurtgenoot de sportpresentator niet in, die zijn glanzend geaccentueerde hebben en houden uitgebreid mee uit ontbijten nam. (En dan heb ik het nog niet eens gehad over de niet nader te noemen politicus.)

Welbeschouwd het dus mijn diepste angst om een man van middelbare leeftijd in zeemleren pak te zijn. Misschien moet ik daar eens met iemand over praten.

schrijf ik binnenkort nog wel weer eens een stukje ook, alhier. Wie weet. Wie zal het zeggen.

Ik loop een beetje voor op Aaf, babygewijs dan. Daarom zat ik afgelopen zomer regelmatig en in steeds dikkere toestand in de wachtkamer van de verloskundigenpraktijk. Omdat ik soms recalcitrante dingen schijn te roepen bij het lezen van jongemoederlectuur met koppen als ‘Mijn keizersnede: mijn hel’ en ‘Zo maak je een piratentaart!’, concentreerde ik me op het prikbord vol geboortekaartjes met de namen van de nieuwe inwoners van mijn postcodegebied.

Zoals dat dan vervolgens gaat, raakte ik licht geobsedeerd en ging ik met notitieboekjes in de hand op zoek naar grote lijnen en andere verbanden. Zo bleek er een groep met doorgevoerde retronamen als Ot en Sien en een veel grotere met wilde conceptnamen als Raaf, Boks, Skipper, Merlot en Hunk. Voor Ot en Sien zag ik nog wel een toekomst, zij het een moeilijke, maar het leek me dat Boks, Hunk en hun vrienden over dertig jaar gekwalificeerd zouden worden als dolende generatie. Je dochter Merlot noemen vond ik wel een erg typische manier om de levensbestemming te sturen en het feit dat mensen je ofwel vragend aankijken, ofwel in de lach schieten als je je voorstelt leek me niet bevorderlijk voor je zelfbeeld. Tevreden over deze analyses klapte ik dan mijn Moleskine dicht en waggelde het verloskundigenkantoortje in.

Ik moest hier aan denken toen ik vrijdagavond met een aantal schrijvers rond een tafel stond vol dozen wijn en zelfbereide pastasalades. Aanleiding - naast de dozen - was een literaire stichting die benieuwd was of we misschien een stroming waren, of een generatie. Het opperen daarvan in de uitnodiging bleek de literaire equivalent van een piratentaart en reacties kwamen neer op ‘ho ho’ en ‘ik hoor nergens bij, hoor’. De gedachte aan analyses en kruisverbanden met Nix of X of Y deed ons eensgezind benadrukken hoe verschillend we waren qua stijl, thematiek, publiek en haardracht. ‘Stromingen vind je in een rivier,’ mompelde een zojuist gedebuteerde schrijver. Iemand opende nog een fles en tevreden constateerden we hoe individuen als wij toch onmogelijk over wat voor kam dan ook geschoren konden worden. Maar goed, daar is onze generatie natuurlijk wel een uitzondering in. 

En zo ben je opeens penvriendin van Máxima. Niet dat ze al teruggeschreven heeft, maar dat is een kwestie van tijd. Voor het boek 'De Maxima Generatie' (Maarten Muntinga) mocht ik namelijk, samen met 39 generatiegenoten die allemaal een stuk bekender zijn dan ik, als Robert Vuijsje, Sanne Wallis de Vries, Lodewijk Asscher en Ruud de Wild, een brief schrijven aan Hare Koninklijke Aanstaande Hoogheid. Mijn advies had iets te maken met onderstaande foto, René Froger, Unique Selling Points en meer van dat soort zaken. Ik zou zeggen: koopt dat leuke boek, ook als je - net als ik - geenszins koninklijk gezind bent.

En verder staat er weer een filmpje online dat ik maakte voor de 2 Minuten-serie van het leuke Torpedo Magazine. Over Mart Smeets en dat ik wilde dat ik van hem hield.