Actueel Agenda Over Maaike Schutten 15 minuten Contact
 
 
 
Interviews (1 tot 3 van 3)
Bright: Loggend leren lopen

Nu eens geen vrijblijvende observaties of linkdumps, maar een openhartig revalidatie-verslag. Marc de Hond, internet-nestor en 3FM-DJ, houdt een bijzonder weblog bij.

Wat is er precies gebeurd?

Eind 2002 merkte ik dat lopen niet meer honderd procent goed ging. Na onderzoek bleek er een tumor in mijn rug te zitten, waaraan ik geopereerd moest worden. Na de operatie traden er complicaties op, waardoor ik van mijn middenrif tot beneden verlamd raakte. Nou zijn er twee soorten dwarslaesies; bij het ene soort zijn je zenuwen doorgesneden en kun je nooit meer herstellen; Christopher Reeves had dat bijvoorbeeld. Van het andere type, dat ik had, kun je, door er hard aan te werken, langzaam revalideren. Ik kan nu, na twee jaar intensief trainen, weer staan en voorzichtig een beetje lopen.

Waarom besloot je over je herstel te schrijven op je weblog? 

In eerste instantie om praktische redenen. Niet iedereen in mijn omgeving wist precies wat er aan de hand was, waardoor verhalen soms erger werden dan ze in werkelijkheid waren. Ik dacht toen: als ik precies opschrijf hoe het is, dan kunnen daar geen misverstanden over ontstaan. Ook begon ik het na een tijdje beu te raken om aan de telefoon steeds hetzelfde verhaal te moeten vertellen. Mensen konden op mijn website lezen hoe het met me was, zodat ik ook over andere dingen kon praten dan mezelf.

Wat betekende het schrijven voor je?

Aanvankelijk iets praktisch. Later ging meer aandacht besteden aan de vorm en ging ik verschillende stijlfiguren gebruiken, zoals humor. Ik heb altijd een uitlaatklep gehad voor mijn creativiteit. Mijn internetactiviteiten, mijn radiowerk… toen ik in het ziekenhuis terecht kwam had ik even niets. Het weblog werd voor mij daarom ook een manier om me te uiten.

Wie lazen je weblog? Vooral bekenden, of ook onbekenden?

Aanvankelijk vooral bekenden; later ook onbekenden. Ik kreeg veel reacties; mensen leefden mee en wensten me sterkte. Ik kreeg ook reacties van mensen die ik niet kende; bijvoorbeeld van iemand die hetzelfde meegemaakt had en weer kon lopen. Die reacties gaven me steun. Mijn site had de meeste bezoekers -meer dan 1000- op een dag dat ik een zware operatie moest ondergaan. Mensen wisten dat ik op een bepaald tijdstip geopereerd werd en kwamen kijken of ik al een berichtje had geplaatst over hoe het was gegaan.

Hoe deed je dat eigenlijk, internetten in het ziekenhuis?  

Toen ik wist dat ik voor langere tijd in het ziekenhuis moest blijven, heb ik direct een laptop gekocht. In het ziekenhuis moest ik met telefoonkaarten inbellen. Ik schreef een stukje, belde in met die telefoonkaart en zette dan snel het stukje op mijn site. In het revalidatiecentrum kon ik later gelukkig met een wireless verbinding werken.

Is het je wilskracht, waardoor je zo goed herstelt en gedisciplineerd hebt gelogd?

Als ik besluit dat ik iets wil, heb ik ook de discipline om die dingen te realiseren; dat is altijd zo geweest. Ik besteed per dag zo’n vijf uur aan trainen en fysiotherapie; menig sportman zal jaloers zijn op de tijd die ik aan het trainen kan besteden. Ik zou graag een dagelijks radioprogramma doen en heb ideeën voor internetprojecten, maar door het trainen heb ik daar voorlopig te weinig tijd voor. Voor mijn weblog schreef ik iedere dag wat. In principe doe ik dat nog steeds; dat is een gewoonte geworden. Dan blijft iedereen op de hoogte.

www.marcdehond.nl

GEPLAATST: 5-12-2007 | REACTIES: 1 | REAGEER OP DIT BERICHT | RSS FEED
 
 
Sprout: terugblikken
Voor Sprout blikte ik iedere maand samen met een bekende ondernemer terug op de schakelmomenten in zijn of haar loopbaan. Wat waren de ambities? Waar zijn ze trots op? En wat zouden ze achteraf anders gedaan hebben?

Ik sprak onder meer met Harry de Winter:

1972: how to bluff yourself into medialand.
“Bij een studievriend kwamen wel eens radiomensen over de vloer. Voor één van die diskjockeys,Theo Stokking, mocht ik de platen op alfabetische volgorde zetten. En ik mocht items maken voor een KRO-programma. Dat ging niet zo goed, ik was natuurlijk geen verslaggever. Toen heb ik de VARA gebeld en zei dat het me niet zo beviel bij de KRO. Of ik niet bij hen kon werken. How to bluff yourself into medialand.”

1977: de start van IDTV.
“De NCRV vroeg me daarna als muziekproducer bij de radio. Ik was zo’n beetje de enige jongere daar, dus ik mocht ook een TV-programma voor jongeren maken. Dat liep na een half jaar stuk; de NCRV-bestuursleden vonden het te progressief en zeiden dat het naar hasjiesj rook. Maar ik had een half jaar TV gemaakt en vond het zo leuk dat ik dat ik IDTV begonnen ben. Eigenlijk uit een soort woede.”

1980: Je ziet maar. “In het begin produceerde ik veel freelance, zoals ‘Je Ziet Maar’ voor de VARA. Ze hadden daar last van die opgeschoten jongeren over de vloer, dus ik stelde voor om mij het hele programma te laten maken. Met een vriend ben ik achter zo’n grote rekenmachine gaan zitten om een begroting te maken. Tot mijn verbazing bestelde de VARA 26 afleveringen! Toen groeide IDTV opeens van twee personen naar een stuk of tien.”  

1990-1995: 15 programma’s per week op TV. “In het begin van IDTV was niemand echt bezig met geld verdienen of een bedrijf opzetten. We wilden vooral programma’s maken die we zelf goed vonden. Begin jaren ’90 ging het opeens hard. We hadden zo’n 15 programma’s per week op TV: Taxi, Lingo, Pleidooi... En bedrijven wilden ons kopen, terwijl wij ons nooit gerealiseerd hadden wat we waard waren.”  

1997: de groei stopt. “Het werd ingewikkeld toen de commerciële televisie kwam en Van Den Ende en De Mol fuseerden. We waren echt een Publieke Omroep-producent, ik denk dat we niet voldoende gevoel hadden voor het grote publiek. De omzet donderde met 40% omlaag en mensen moesten worden ontslagen. IDTV was een echt bedrijf geworden, wat nooit mijn bedoeling was geweest, en ik was nooit opgeleid als manager. Gelukkig is het de jaren daarna weer goed gekomen.”  

1999: afscheid. “In ’99 vond ik dat ik IDTV lang genoeg gerund had. Ik heb er twee jaar over gedaan om alles over te dragen. Een bedrijf is als je kind, daar loop je niet zomaar van weg. Daarna dacht ik: nu ga ik leuke dingen doen voor mezelf.”  

2005: Leuk en toch nuttig. “Ik ben nu onder meer bezig met een nieuwe kwaliteitszender en een cultureel uitgaanscentrum in Amsterdam, onder het motto ‘leuk en toch nuttig’. Natuurlijk komt er wel eens stress bij kijken, maar ik heb geen aandeelhouders meer, of 145 man personeel. Ik ben een vrij man.”

En met Roel Pieper: "Ik had ideeen over hoe ik Philips zou kunnen veranderen. Ik denk dat mijn strategie inhoudelijk goed was, maar ik ging te hard. Ik had die Amerikaanse mentaliteit van 'gewoon doen'. De schokbeweging die nodig was, werd niet gedragen. Dat was een teleurstelling, maar ook een les. Je kunt niet altijd je eigen stijl aanhouden."

En ook Lex Harding maakte een trip down memory lane:  

1966: De boot in. “Ik las een artikel over Radio Dolfijn, een Engelse radiopiraat die zich richtte op Nederland. Ik rook het avontuur en stuurde een telegram: ‘prepared to join you as a dj’. In twee weken leerde ik het dj-vak. Daarna werd ik bij Veronica de populairste dj van Nederland, een popster. Daar heb ik ongelofelijk van genoten.”  

1974: Veronica uit de lucht. “Toen in 1974 Veronica uit de lucht moest, zorgde dat voor een onvoorstelbare boosheid. Daar ligt de kiem van alles dat ik later gedaan heb. Met Rob Out was ik betrokken bij de oprichting van Veronica als publieke omroep; een tussenfase. Mijn uiteindelijke doel was weer een radiostation als Veronica.”  

1988: Sky Radio. “In 1988 richtte ik Sky Radio op. Dat kon natuurlijk helemaal niet, want ik was radiodirecteur bij een publieke omroep. Maar er zat een gat in de wet en die kans kon ik niet laten lopen.”  

1989: RTL Véronique. “Ik kwam erachter dat je met een buitenlandse entiteit commerciële TV kon maken. Zo ontstond RTL Véronique. Veronica werd aandeelhouder en ik directeur. Maar volgens het Commissariaat van de Media was dat in strijd met de mediawet. Veronica stapte eruit, waardoor mijn positie onmogelijk werd. Ik ging terug naar Veronica. Een loodzware periode; ik was de kop van Jut.” 

1992: Radio 538. “De overheid opende de mogelijkheid om commerciële radio te maken via de kabel. Veronica kon nog niet uit het publieke bestel; mijn idee was om een station te starten en later alles samen te voegen. Maar ik werd geschorst. Toen ben ik 538 begonnen. Ik heb een aantal jongens meegenomen, maar heb Veronica netjes achtergelaten.”  

1995: TMF. “De eerste jaren ging het niet heel goed met 538. Maar ik had een paar dj’s die ook wat op TV konden. Toen heb ik TMF bedacht. 538 liet ik achter bij Erik de Zwart. Er was inmiddels een etherfrequentie, dus die strijd was gestreden. Na drie jaar TMF begon het weer te kriebelen. Als er een hoofd personeelszaken komt, moet ik door, pionieren. Dus begon ik TMF België.”  

1999: geen operationele leiding meer. “Al dat gepionier gaat je niet in de koude kleren zitten. Ik wilde meer tijd om te tuinieren en te reizen en stapte operationeel uit mijn bedrijven. Radio 538 heb ik nog twee keer verkocht, daar heb ik veel geld mee verdiend.”  

2006: Reizen, tuinieren en Slam FM. “Vorig jaar heb ik Slam FM gekocht. Daar lag weer een mogelijkheid. Maar ik werk nu anders. Ik zit in 22 bedrijven; aan een aantal besteed ik veel aandacht. Maar ik moet niks. Terugkijkend heb ik geweldige dingen kunnen doen. Het meest trots ben ik op Radio 538. Als het aan mij lag, had ik het nooit verkocht, maar ik was niet de enige aandeelhouder.
GEPLAATST: 14-5-2007 | REACTIES: 1 | REAGEER OP DIT BERICHT | RSS FEED
 
 
Leukedingendoen Tijdschrijft

Je kent de site leukedingendoen.nl wel. Of de Leukedingendoen-boekjes. Najaar 2005 verscheen een nieuw Leukedingendoen-product: het nieuwe tijdschrijft Leukedingendoen 2006. Vol allerlei bijzondere leuke dingen die je alleen of samen kunt doen. Maar ook met verhalen van mensen die een Leukedingendoen-ding gedaan hebben. Van online naar offline, weer eens een andere volgorde!

Ik heb een interviewserie gemaakt met een aantal mensen achter de Leukedingen: een heks, een handlezeres, de eigenaren van een B&B in een aantal tramstellen (die ook nog een russische straaljager, een UFO, een bus en binnenkort een trein in de tuin hebben staan), Xaviera Hollander (de 'Happy Hooker' runt tegenwoordig een B&B), een strandjutter en een voormalig reclameman die een voorturen, een havenkraan en een oud schip heeft omgebouwd tot wanzinnige hotels. Stuk voor stuk mensen met een bijzonder idee en een bijzonder doorzettingsvermogen.

------------------

In bed bij Xaviera

Het leven van Xaviera Hollander laat zich lezen als een spannend boek. Sterker, ze schreef er meerdere over. Iedereen kent The Happy Hooker, over haar periode als madam in New York. Tegenwoordig kun je bij haar slapen in haar Bed & Breakfast. “Nee, niet mèt. Ik vind het gewoon heerlijk om mensen om me heen te hebben.”

“Er is hier altijd wat aan de hand,” zegt Xaviera. Haar travestie-‘houseboy’ David rent, wapperend met zijn armen, door het huis. Hij moet even de deur uit, maar kan zijn jas niet vinden en stuitert druk trappen op en af. “Hij is een scatterbrain. Ik heb altijd bedienden gehad. Thuis hadden we vroeger ook personeel. Ik was altijd een beetje een slavendrijfster, mijn moeder ook. Maar ik ben wel aardig voor mijn slaven,” lacht ze. In een felrode jas rent David uiteindelijk de deur uit. “Heb je geld bij je?” roept ze hem na. “Die jongens in huis zijn erg lief, maar ze weten niet hoe ze de show moeten runnen,” zucht ze. “Ik ben de enige captain op dit ship.”

De woonkamer van haar villa in Amsterdam-Zuid is vol en kleurig. Overal waar je kijkt, zie je fotolijstjes, kleden, beelden, schilderijen en meubels. Boven zijn David en Goliath: een kleine en een grotere kamer, voor de gasten van haar Bed & Breakfast. De gasten ontbijten samen met haar, in haar woonkamer. En als ze het gezellig vinden, drinkt de gastvrouw ’s avonds ook een glaasje met ze, of gaat ze met ze op stap.

Xaviera vertelt over een dronken Russische gast, die hier onlangs logeerde. “Wodka, I need wodka,” had hij gebromd, voordat hij de stad in verdween. “Blijf niet te lang weg, hè,” had ze nog moederlijk geroepen. Hij had die dag zijn vlucht al gemist en moest de volgende zeker halen. Toen hij maar weg bleef, stuurde ze David op pad, om hem te gaan zoeken. Om zeven uur ’s ochtends vonden ze hem; bij de politie. “Hij was zo dronken dat hij gevallen was en een hersenschudding had. De politie zei: ‘U wilt hem? Neemt u hem alstublieft mee!’ Dat zijn niet de normale gasten, maar het is hier echt Huize Hommeles af en toe.”

Haar moeder wilde het liefst dat ze zou trouwen en kinderen zou krijgen. Haar vader zei: ga het leven in, en dan boeken schrijven. Want dat ze kon schrijven, bleek al bij de schoolkrant van het chique Barlaeus Gymnasium in Amsterdam. “Maar dat schrijven verkoopt voor geen meter meer. Ik heb net een prachtig boek geschreven, Kind Af. Eindelijk een literair werk. Het begint alleen met de sterfscène van mijn moeder, en dood verkoopt niet. HarperCollins, mijn uitgever in Amerika, heeft er een re-issue van de Happy Hooker bijgedaan; die loopt nog steeds gestaag door. Sex sells better. Maar ik wil op mijn leeftijd echt geen porno meer schrijven.”

Haar loopbaan begon keurig: als secretaresse. Binnen een paar jaar benoemde Manpower haar zelfs tot secretaresse van het jaar. Een masterplan van wat ze wilde bereiken in haar leven had ze niet. “Maar ik wist wel dat ik geen typiste wilde blijven.”

Avontuurzucht dreef haar naar Zuid-Afrika, waar ze werkte voor een reclamebureau. Bevrijd van het toeziend oog van haar ouders, gaf ze daar toe aan haar seksuele nieuwsgierigheid en had een reeks affaires. Toen haar eerste grote liefde zich aandiende, volgde ze hem eind jaren ‘60 naar de Verenigde Staten.

Tot haar teleurstelling liep deze relatie stuk en stortte ze zich weer in een reeks tumultueuze avontuurtjes. Dit bracht haar op het idee om het salaris dat ze verdiende als secretaresse bij de VN aan te vullen als callgirl (“If I enjoy it, I might as well get paid for it”). Xaviera vond het moeilijk om een dubbelleven te leiden, dus ze ging al snel fulltime de prostitutie in. Slim kocht ze voor $10.000 de klantenlijst van een NewYorkse madam, die met pensioen ging. Het glamoureuze leven dat ze vanaf dat moment leidde, kent iedereen uit haar bestseller ‘The Happy Hooker’, dat in 1972 over de hele wereld insloeg als een bom.

Happy Cooker  

Halverwege de jaren ‘70 keerde ze terug naar Nederland. “Ik organiseerde toen wel eens avondjes; keurige klassieke huiskamerconcerten. Het geld maakte me niet zoveel uit; ik bulkte toen van de poen, dus ik vroeg er niks voor. Via een Tsjechische pianist die ik leerde kennen, ontmoette ik weer andere bekende musici. Dat ging zo door; op ieder feestje speelde iemand wel iets.”   “Op een gegeven moment had ik een kok. De mensen die voor me werkten deden het niet voor het geld, maar hij wilde een aardig salaris. Nou, dat had ik ook weer niet. Al die mensen zaten hier voor niks te eten en te drinken. Dus ik dacht: ik begin de Happy Cooker: etentjes met entertainment, tegen een vergoeding, in mijn woonkamer. Toen begon het networking. Dat is een kernwoord in mijn leven. Niet dat het een swingers club was, maar ik heb gevoel voor het koppelen van mensen. Zo van: ga jij tijdens het hoofdgerecht maar even daar zitten.”   Twaalf jaar gelewden volgde de Happy Booker: een theater, in haar eigen woonkamer. “Op het Edinburgh Theatre Festival in Schotland werd ik min of meer verliefd op een Poolse acteur. Ik vroeg hem of hij naar Nederland wilde komen. Hij zei: ‘only if I can worrrk.’ Hij had een one man show met één lampje als decor, dus ik dacht: dat kan ik wel handelen. Ik had allemaal timmerlui als vriendjes en die hebben een podiumpje getimmerd. Daarna zocht ik meer one man- en woman shows uit, die ik ook naar Nederland haalde.
In het begin organiseerde ik ongeveer ieder weekend een Happy Cooker-avond. Iedere keer moest ik al mijn spullen in dozen doen en weg zetten. I became a sort of box person. Ik verdiende er niet veel aan. Ik vroeg toen 75 gulden, maar ze dronken je helemaal arm, die mensen. Na verloop van tijd stopte ik deze kook-events en bracht ik eens per twee maanden een week lang toneel aan huis.”

Het ging allemaal goed, tot Buma Stemra zich met de zaak ging bemoeien. “Kort na een dreigend telefoontje kwam er tijdens een show een grote neger binnen; een politieman. (Zet een Surinaams accent op:) ‘Mevrouw Hollander, het spijt ons zeer, maar u mag hier geen theater hebben.’” Xaviera was net met een one woman show bezig die nog vier dagen duurde en wist de agent ervan te overtuigen dit af te mogen ronden. “Ze zagen het door de vingers, maar na die vier dagen hebben ze alles gecheckt. Daarna produceerde ik geen shows meer thuis en ben ik zalen gaan huren. Maar de onkosten daarvan werden te hoog; ik ben er toen mee gestopt. Mijn hart bloedt dat ik dit niet meer doe. Ik heb zoveel mensen via het theater leren kennen, heb er hele goede vriendschappen aan over gehouden. In oktober doe ik toch weer iets; een prachtige one man show, in het Parool Theater.”

Happy Sleeper

Een jaar of vier geleden begon Xaviera een Bed & Breakfast: de Happy Sleeper. “Dat ging ook spelenderwijs. Een vriendin zag een advertentie waarin mooie kamers werden gezocht in Amsterdam-Zuid. Ik dacht: ja, ik heb inderdaad mooie kamers.” De meeste bezoekers komen speciaal naar de B&B om te logeren bij the Happy Hooker. “Soms zit ik vol en moet ik gasten onderbrengen bij een vriendin. Ze zeggen dan dat ze wel terug komen als ik weer plek heb. Dan zeg ik wel eens: ga daar maar slapen en kom morgen dan hier ontbijten.”

Voor sommige gasten is het bezoek erotisch getint. “Zoals laatst. Een vrouwtje belt op. Ik heb twee jaar aan telefoonseks gedaan, dus ik weet veel van de menselijke stem. Ik vraag: ‘belt u voor de B&B?’ Ze zegt: ‘Ja, is de Goliath vrij?’ Ik vraag of ze met haar minnaar wil komen of met haar man. Ze zegt: ‘Met mijn minnaar, hoe weet je dat?’ Dat hoorde ik aan de spanning in haar stem. Dus zij komt hier aan, helemaal opgedoft. Zij is helemaal verliefd op hem, hij doet een beetje casual. De volgende dag vraag ik aan het ontbijt of ze lekker geslapen hebben. Hij zegt: ‘I slept like a rose!’ ‘Ja,’ zegt zij gefrustreerd: ‘jij viel meteen in slaap toen we hier kwamen!’ ”

Xaviera heeft het nooit een probleem gevonden dat ze een deel van haar privacy op moest geven met haar huiskamertheater en haar Bed & Breakfast. “Ik vind het altijd leuk om dingen te doen met mensen. De theatershows in mijn woonkamer vond ik ook altijd heerlijk. Ik leef helemaal op van een staande ovatie als ik een goede act heb gebracht. Dat is een soort orgasme, waar ik dan naar toe leef.”

Puzzel

Secretaresse, Happy Hooker, theater- en B&B-uitbaatster…. De bezigheden verschillen van elkaar als dag en nacht, maar samen vormen ze een logisch geheel, vindt Xaviera. “Mijn leven is één grote puzzel, eigenlijk. De stukken vallen altijd automatisch in elkaar. Ik ontmoet de juiste mensen op het juiste moment. Het lijkt wel pre-destined."

"Alles dat ik doe heeft met mensen te maken. Met connections. I’m a people pleaser. Vaak houd ik er niks aan over; als het maar break-even is. Vroeger gaf ik altijd maar feesten, feesten, feesten en dat heeft me een kapitaal gekost. Nu geef ik een verjaardagsfeest en zeg ik eerlijk: jongens, ik zit hier nog wel luxueus, maar ik heb veel onkosten, dus geef me gewoon een envelop met geld. Ik heb geen oudedagsvoorziening, dus I have to reinvent myself time after time again. Ik heb twee hartaanvallen gehad. Ik moet mezelf niet vermoorden door teveel te eten en gek te doen; ik  Ik snuif geen coke, drink geen alcohol. Ik ben net veertien kilo afgevallen; mijn huid ziet er nog goed uit voor iemand van 62. Ik voel me nog steeds 18. Mijn borsten zakken een beetje in, maar ja. Je moet gewoon wat meer moeite doen to stop yourself from growing old too fast.”

Heel oud hoeft ze ook niet te worden: “75 is meer dan genoeg.” Het lijkt haar wel wat om als een legende herinnerd te worden. “Als een soort Mae West. But she stopped living at 40. Net als Greta Garbo. Die liet zich niet meer zien when her looks faded. Ik vind het helemaal niet erg als mensen me later in een rolstoeltje door de stad zien tuffen en zeggen: ‘hé, daar rijdt de Happy Hooker.’

Ook logeren bij Xaviera?

Dat kan, in haar villa in het chique Amsterdam-Zuid. Je kunt kiezen uit de grote kamer, Goliath, of de kleinere kamer, David. Xaviera Hollander is je gastvrouw, wat garant staat voor een onvergetelijk verblijf. Zowel David als Goliath bevatten een kingsize bed en een TV. Goliath heeft zelfs z’n eigen terras. Het personeel zal je op al je wenken bedienen. Een nacht bij Xaviera kost €120,- per nacht, inclusief ontbijt en gratis parkeren en internetten.

www.xavierahollander.com/sleeper of www.xavierahollander.com/booker 

020 6733934

----------------------------------------

Heksenwerk

Vliegen op een bezemsteel doet ze niet, maar ze geeft wel workshops, runt een B&B, maakt kruidendrankjes en leidt nieuwe heksen op. En dat is nog maar een greep uit de bezigheden van Margarita, de Heks van Appelscha. “Heksen zijn tegenwoordig hip, dus ik heb het hartstikke druk!”

Heksen en magie hebben nog nooit zo in de belangstelling gestaan als de afgelopen jaren. “Het lijkt wel alsof het allemaal tegelijkertijd ontstaan is,” vertelt Margarita. Films als the Lord of the Rings en een tv-serie als Charmed hebben daar zeker bij geholpen. “Het maakt mij niet uit hoe het gebeurt; hoe meer mensen er bewust van worden dat we voorzichtig met de natuur om moeten gaan, hoe beter.”

Over de hoeveelheid bezoekers op haar Heksehoeve heeft Margarita dan ook niet te klagen. Ook het aantal aankomende heksen dat ze opleidt, is de afgelopen jaren flink gestegen. “In dertig jaar leidde ik twaalf heksen op; de laatste jaren 60. Het lijkt wel een wereldwijde beweging. Indianen, Maoris, Aboroginals… allemaal vinden ze hun spiritualiteit terug.”

Er kruipt een blauw kevertje op de zwarte jurk van Margarita. “Oh, wat ben jij mooi,” zegt ze tegen het kevertje. “Ga maar weg, ik ben bang dat ik je anders pijn doe.” Ze brengt het kevertje in veiligheid en schenkt nog een kopje heksenthee in. “Iedereen vraagt me wat het recept is, maar dat vertel ik niet. Het geheim gaat mee mijn graf in.”

Op het terras van de theeschenkerij waan je je in andere andere tijden. Aan de rand van het bos staat het heksenhuisje, gebouwd van oude planken. Hier worden de magische drankjes en smeersels gemaakt. Achter de grote boerderij, waar Margarita woont en waar ook de B&B zich bevindt, vind je het Heksenmuseum. Dit is een speciaal stuk van de tuin, waar je van alles kunt zien dat met hekserij te maken heeft. “Zoveel mensen willen weten wat het betekent om heks te zijn. In plaats van het te vertellen, vond ik het beter om het ze te laten beleven. Daarom heb ik het Heksenmuseum ingericht.” Met bordjes wordt toegelicht welke kruiden je ziet en wat hun werking is, maar er worden ook rituelen uitgelegd, zoals de heksenkring en de wensboom, waarmee je van je wens werkelijkheid kunt maken.

Moeder Aarde

Die populariteit van hekserij is wel eens anders geweest. “Vroeger waren mensen best bang, uit onwetendheid. Ze kwamen wel langs voor een kopje thee op mijn theeschenkerij, of voor lezingen over kruiden, maar reageerden een beetje lacherig en zenuwachtig als het gesprek richting hekserij ging.” Terwijl heksen in vroegere tijden gerespecteerde inwoners van ieder dorp waren. Heks komt van het woord ‘heksa’, dat ‘wijze persoon’ betekent. Voordat er dokters waren, had ieder dorp een heks, die mensen hielp te genezen, met kruiden. “In de middeleeuwen maakte de kerk mensen bang voor dingen die ‘anders’ waren, dus ook voor heksen. Sindsdien is er iets engs aan heksen blijven kleven,” vertelt Margarita. “Maar tijdens de heksenjacht gaven mensen vaak zonderlinge, oude vrouwtjes aan in plaats van de echte heksen. Die hadden ze namelijk stiekem veel te hard nodig.”

Wat is een heks eigenlijk precies? “Het heksendom is een natuurreligie van voor het Christendom, waarbij Moeder Aarde centraal staat. Wij werken met alle gaven van Moeder Aarde.” En hoe zit dat dan met dat toveren? “Ieder mens is spiritueel en met die kracht kun je dingen bereiken. Dat is de magie.” Ze laat dit zien met een wichelroede. In beide handen houdt ze een handvat vast, waarin een flexibel ijzeren staafje zit. De staafjes gaan automatisch gekruist staan; naar de aardstralen. “Als ik wil dat de staafjes recht gaan staan, kan ik dat met mijn kracht bereiken. Als ik dat maar wil, vanuit mijn buik.” Langzaam gaan de staafjes inderdaad recht staan.

Om heks te worden, moet je een jaar in opleiding bij een andere heks. Dat mag pas vanaf je achttiende. “Ik heb altijd heks willen worden; zodra het kon, ging ik dan ook meteen in opleiding.” Margarita heeft het niet van een vreemde; haar vader was ook heks. Van jongs af aan kwam ze al in aanraking met alles dat met het heksendom te maken heeft: de rituelen, de kruiden, de feesten. “Toen ik naar school ging, ontdekte ik dat het niet bij iedereen thuis zo was als bij ons; niet iedereen vierde maanfeesten.”

Tienerheksen

Tegenwoordig zijn er veel tieners, die zo nieuwsgierig zijn, dat ze niet willen wachten tot ze 18 zijn. “Al die tijdschriften en tv-series die er zijn; dat is niet goed. De verantwoordelijkheid die je op je neemt, die kun je nog niet behappen als je zo jong bent.” Daarom geeft ze nu ook heksencursussen aan tieners. “Ik leer ze om verstandig om te gaan met de elementen en vergroot hun krachten. Anders gaan ze toch glaasje draaien. Dat is niet goed, omdat ze dan bang zijn. Die angst trekt gevaarlijke geesten aan.”

Margarita is niet altijd fulltime met de hekserij bezig geweest. Wel is de natuur een onlosmakelijk onderdeel geweest van haar leven. Zo runde ze jarenlang een bloemenwinkel en had ze een groothandel in kruiden. “Ik heb me altijd voorgenomen om later alleen maar dingen te doen die ik leuk vind en die met hekserij te maken hebben. Net zoals heksen vroeger deden.” En er zijn nogal wat dingen die ze leuk vindt. Ze geeft allerlei workshops en opleidingen, runt een Bed & Breakfast, organiseert maanvieringen, maakt schilderijen en keramiek, houdt haar tuin bij, maakt magische middeltjes en houdt consulten, waarbij ze mensen met natuurlijke middelen probeert te helpen of te genezen. “Het zijn veel verschillende dingen, maar het voelt als een logisch geheel. Omdat het zo veelzijdig is, is het nooit saai.”


Er komen uiteenlopende mensen op haar activiteiten af. “Sommigen zijn vooral geïnteresseerd in de kruiden, zoals verenigingen van plattelandsvrouwen, terwijl anderen bewust willen leren om heks te worden.” Bang is niemand meer. “Het is ook maar hoe je je gedraagt. Ik ben heel gewoon; er is eigenlijk niets zo aards als een heks."
Praten met bomen

Het is jammer dat mensen de natuur tegenwoordig niet meer als vanzelfsprekend durven te vertrouwen, vindt Margarita. “Het is toch zonde dat mensen bepaalde gewassen ‘onkruid’ noemen. Die planten hebben net zo goed waarde. Sommigen hebben een geneeskrachtige werking en paardenbloemblaadjes of weegbree smaken heerlijk door de salade.” Maar let op: een heks plukt niet zomaar iets en hakt niet zomaar een boom om. “Dat vragen we eerst aan de plant of de boom. Mensen beseffen niet dat een boom ook gevoel heeft en dat je daar gebruik van kunt maken. Als je je gespannen voelt, kun je bijvoorbeeld naar een berk gaan. Als je op zoek bent naar kracht, moet je dicht bij een eik gaan staan.” Wacht eens, doet prinses Irene dat niet ook? “Ja, mensen lachen om haar, omdat ze het niet kennen. Maar de Oranjes zijn een heel spirituele familie. De moeder van Irene, Juliana, was ook een heel spirituele vrouw. En vergeet Beatrix niet; zij is heel creatief. Inspiratie is ook iets spiritueels.”

Een aantal maanden per jaar leidt Margarita, als ervaren heks, een nieuwe generatie heksen op. Volgens de oude rituelen, die van heks op heks overgedragen worden. Niet iedereen kan zomaar heks worden. “Ik wijs wel eens mensen af, zoals mensen die duidelijk op zoek zijn naar macht. Die zouden de kracht die ze krijgen wel eens verkeerd kunnen gebruiken.” Bij belangrijke rituelen, zoals een maanviering, komen haar leerlingen vaak terug. “Dan vieren we een groot feest; we dansen en maken zelf muziek. Dat wordt vaak één grote jamsessie. Iedereen doet mee, het maakt niet uit of het vals is.”


Wil je ook kunnen heksen?

Op Margarita’s Heksehoeve kun je van alles doen. Je kunt altijd langskomen voor een kopje thee en een kijkje in het Heksenmuseum. Vanaf half april tot eind oktober kan dat van dinsdag tot en met zondag van 11.00 tot 18.00. Van eind oktober tot half april zijn de theeschenkerij en het museum open op donderdag, vrijdag en zondag van 13.30 tot 17.00 uur. Ook kun je, gedurende het jaar, allerlei cursussen en workshops volgen. Een kruidenworkshop (1 dag, € 70,-), bijvoorbeeld, een jongeren heksenles (1 dag, € 70,-) of een workshop ‘allerlei geheks’ (1 dag, € 70,-), waarin je kennis maakt met het leven van een heks. Wil je niets leren over hekserij, maar gewoon genieten van de rustgevende Drents-Friese bossen? Dan kun je logeren in Margarita’s Bed & Breakfast. Voor € 35,- per persoon per nacht, inclusief ontbijt, logeer je in een authentieke bedstee.

Heksenhoeve, Drentseweg 46, 8426 ES Appelscha. 0516-433365. heksehoeve@wanadoo.nl http://www.rhtml.nl/heksehoeve/

GEPLAATST: 14-5-2007 | REACTIES: 1 | REAGEER OP DIT BERICHT | RSS FEED
 
 
 
 
Nieuws en Pers
Weblog
Columns
Interviews
Podcasts
Portfolio copy en concept
Reportages en trendstukken
Sex and the polder
 
  Bakfietsblues
Maaike Schutten
 

Noor is vijfendertig en werkt bij de snelste talkshow van Nederland. Ze heeft een vriend (Max), een kind (Junior) en sinds kort zelfs een hypotheek. Het leven loopt voor hen op rolletjes tot ze in een vlaag van verstandigheid hun miniatuuretage in de stad verruilen voor een huis met drie verdiepingen en een tuin in een nieuwbouwwijk Maar Noor is niet op haar plek in de aangeharkte vinexwereld vol superouders met bakfietsen. Ze stort zich op haar werk en duikt in het nachtleven. Met haar collega’s stroopt ze de hotspots van de stad af, ze drinkt te veel, slaapt te weinig en haar mooi-weer-relatie met Max komt onder druk te staan. Ze doet er echt álles aan om te bewijzen dat ze nog genoeg wilde haren heeft…

'Vlot geschreven zedenschets.' Trouw

'Humoristisch en snel geschreven [...] rake beschrijvingen van hippe ouders.' De Telegraaf

'Maaike Schutten schetst een herkenbaar beeld in haar boek.' Veronica Magazine

'Dit is tot op heden één van de leukste boeken die op about:blank is terecht gekomen. En verdient oprechte aanbeveling om in het verlanglijstje voor de verjaardag of vakantie te worden opgenomen.' - aboutblank.nl 

'Prettig leesvoer.' - Marie Claire 

'Maaike Schutten bezingt de tijdsgeest van de grote stad.' - De Pers

'Leest lekker weg en vooral: is humoristisch.(...) Wat wil een mens nog meer?'  De Standaard

'Dit verhaal zou iedere moeder moeten lezen. Omdat het een ontroerend en tegelijk hilarisch beeld van het ouderschap schetst. En omdat het zo herkenbaar is voor al die moeders die de illusie van jeugd en vrijheid zo lang mogelijk willen vasthouden...' - Standaard Boekhandel

'Een absolute aanrader!' - Ze.nl 

'Bakfietsblues ontstijgt chicklit.' - CJP Magazine 

'Lekker vlot en vol humor geschreven.' - Yes 

'een absolute must read' ***** Vijf sterren. Chicklit.nl

'Haar typeringen en observaties zijn scherp en bieden een spottende blik op het dagelijks leven anno 2010. (...) En dat geeft soms een ongemakkelijk gevoel en soms een lach van herkenning.' - Het Moederfront 

 
 

 

Overzicht meest recente berichten