Alex is Accountmanager bij reclamebureau VOGH/JJGP en dartelt rond in het circuit van openingsborrels, klassieke auto's, de bladen, hippe goede doelen en tweedehands kleding die vintage heet als er te veel geld voor gevraagd wordt. Haar klant, de BPW Bank, kiest wel een heel aantrekkelijk gezicht voor haar nieuwe campagne: Dylan Winter, Nederlands heetste rockster. Even doet ze haar best om zijn charmes te weerstaan. maar ze vindt hem spannend, hij vindt haar grappig en ontwapenend en ze raken verstrikt in een woestwilde affaire.

Daar beginnen Alex' 15 minuten van roem: ze worden het 'liefdeskoppel van het jaar'; de camera's en paparazzi zijn de bosjes niet meer uit te slaan, showbizzprogramma's buitelen over elkaar heen om ze voor de camera te krijgen en ze krijgen uitnodiging na uitnodiging voor allerhande feestjes en filmpremières. Maar het glamourleven heeft ook een schaduwkant, want wie zijn hoofd boven het maaiveld uitsteekt...

15 minuten is een donkere komedie over de snelle wereld van roem en geld. En tegelijkertijd een liefdesverhaal met een addertje onder het gras, met even herkenbare als absurde personages. Zo is er de ambitieuze filmregisseur Yljaaa, die worstelt met de grens tussen high en low culture. Moeder Patries, die nog steeds niet uitgepraat is over haar affaire met Rob de Nijs in de jaren '60, en vader Bapao Dries; selfmade zakenman in Aziatische magnetronsnacks en Rodzjer, Creatief Directeur van VOGH/JJGP, die wroeging krijgt over zijn hedonistische levensstijl en het opneemt voor de Galapagos-schildpad.

Proloog 

Ik trap het gaspedaal van mijn nieuwe Mini Cooper S Cabrio nog wat verder in en passeer moeiteloos een Mercedes. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik een man zijn middelvinger opsteken, zijn cholesterolrode hoofd roept geluidloos iets kwaads. Tevreden laat ik me onderuitzakken in mijn sportstoel. Het is verbazingwekkend wat bedrijven je allemaal willen geven zodra je met je hoofd op tv komt. Naast Mini wilde Ford me ook sponsoren, maar mijn manager Frenk vond dat niet bij mijn imago passen. Te spruitjesachtig, zei hij. Als ik dan toch met een groentesoort vergeleken moest worden, vond hij mij meer rucola. Lekker, pittig en een tikje exclusief. Net als Mini. Frenk heeft sowieso iets met groente. Hij dringt er al een week op aan dat ik naar een casting moet voor een diepvriesgroentecommercial, maar ik weet het niet. Als ik mijn gezicht dan toch ergens aan verbind, denk ik zelf meer in de richting van cosmetica. Of van die ecologische jeans. Hip en maatschappelijk verantwoord tegelijkertijd.
In het dashboard begint een rood benzinepompje te knipperen. Wat een krenten bij Mini, ze hebben niet eens een volle tank meegegeven! Na een paar kilometer kom ik gelukkig een benzinestation tegen. Ik gooi mijn nieuwe liefde vol met V-Power, daar schijn ik nog harder mee te kunnen rijden. Binnen haal ik routineus mijn favoriete bladen uit het tijdschriftenschap en graai een zak winegums uit het snoeprek. Eigenlijk mag dat niet van Frenk, maar vandaag heeft Frenk even pech gehad. Een mens kan tenslotte niet alleen op rucola leven. In de rij voor de kassa snoep ik stiekem alvast wat winegums uit de zak. De dame voor me smoest wat met de caissière. Als ik aan de beurt ben, vraagt de caissière aarzelend: ‘Eh, sorry dat ik je lastig val, maar jij bent toch eh… Alex? Van Hoop & Liefde?’
Ik weet dat ik nu eigenlijk blasé moet glimlachen, maar ik knik breed lachend. Over een paar weken zal ik er wel aan gewend zijn en vermoeid ‘ja, schiet nou maar op’ mompelen. 
‘Ze is het, hoor!’ seint ze aan de smoesdame, die snel een foto van me maakt met haar telefoon. ‘Hier, pop, deze krijg je van mij.’ Met een knipoog schuift de winegums en de tijdschriften naar me toe. ‘Je doet het zó leuk als Victoria! Zeg, hoe zit dat nou eigenlijk met A.J.?’
Ik kan nog net een huppel onderdrukken als ik naar buiten loop. Dat mensen plezier beleven aan mijn werk, maakt het zó dankbaar. Ik stap in de auto, gooi de bladen en het snoep op de passagiersstoel, draai het sleuteltje om en geef gas. Eens zien hoe hard die Mini kan op V-Power.  
Behoorlijk hard, blijkt als ik vertegenwoordiger na vertegenwoordiger inhaal en hard meezing met een inhoudsloze danshit met veel nananananananana erin. Het volgende nummer dat gedraaid wordt, ken ik niet. Na een dramatisch-druilerig gitaarintro met -- wat is dat? Een doedelzak? -- hoor ik:

My life was empty
Until you walked into my life
You won my heart 
And cut it out with a knife

Hé, een bekende stem. Ik ga rechtop zitten en zet het volume harder met het knopje op mijn stuur.

Ooh Alex
Since you went away
I drink too much every day
Ooh Alex
Since you let me go
My life’s an all time low

Wat!?
Wat is dit?
Met 150 kilometer per uur raas ik de vluchtstrook op. Als ik mijn telefoon wil pakken om Carmen te bellen, denk ik dat mijn hart door de bodem van mijn Mini zakt. Want ik zie nu pas wat er op de cover van de Privé staat:

DYLAN WINTER:
‘Ik zal nooit meer gelukkig worden.’

En op de Story staat een foto van mij, met daaronder:

De vrouw die DYLAN WINTER kapot maakte

Mijn telefoon gaat. Het is Frenk. Ik neem niet op.

'Een satirische schop tegen de celebcultuur. (...) Een vlot geschreven relaas over de ijdelheid van roem, dat je vanaf de eerste letter met een glimlach op je gezicht leest.' - ELLE

'Schutten schrijft grappig. Haar humor ligt vooral in de beschrijving van Alexis’ reclamewereldje, dat bevolkt wordt door de meest vreselijke figuren. De burelen van het reclamebureau worden bemand door mensen met namen als Frenk, J.P., Rodzjer en Yljaaa, mannen die gesprekken onderbreken om ‘even een brainwave te noteren’.' - De Groene Amsterdammer

'15 minuten laat zich lezen als een liefdesverhaal en een vrolijke satire op de oh zo hippe wereld van de young & fabulous ineen.' - Sp!ts

'Hoe Alexis haar plotselinge roem probeert te combineren met vrienden, familie en carriere beschrijft Maaike Schutten met veel humor en ironie.' - Algemeen Dagblad

'Het boek is precies als de glamourwereld: het is mooier dan het lijkt en wat het lijkt is het natuurlijk niet: het is eerder het tegendeel. Maaike Schutten heeft wat mij betreft het eerste chicklitterige boek geschreven wat in chicklitstijl ook literaire aanspraken kan maken.' - Boekennieuws.com

'Eigentijdse roman (...) De auteur heeft een vlotte pen, die nergens teleurstelt.' - Debutantenparade.nl

'Net zo snel als de jongens uit het wereldje.' *** - Cosmopolitan

*** - Viva

'Een botsing van artistieke en zakelijke culturen en de roddelpers, geschetst in levendige beelden. (...) Prikkelend als champagne.' - De Stentor

'Heerlijk leesvoer!' - Yes

De droge humor van de hoofdpersoon (en dus ook de auteur) schetst mooie plaatjes van een onhandige Alex die ook maar per ongeluk met haar neus in de boter valt. De schrijfstijl is creatief.' - Fok.nl

'15 minuten is een luchtige, satirische roman over glamour in nuchter Holland, waar je misschien liever niet met je hoofd boven het maaiveld uitsteekt.' - Living

'Een vlot en met humor geschreven verhaal over mensen die aandacht willen in een wereld van glamour, merken, drank en feesten.' NBD - Biblion