Kijkt u maar. Met korting!

Ik loop dan tegenwoordig wel leuk en al best geroutineerd mijn rondjes door de buurt, maar ik loop er niet al te best bij. Ik draag ofwel een joggingbroek en een t-shirt van Het Weerkanaal (‘geeft het weer’), ofwel een legging en een t-shirt van Het Weerkanaal. De sokken zijn van mijn wederhelft en de schoenen heb ik ooit getest voor een ander blad. Ze zouden door ingenieuze zoolvorming zorgen voor strakke billen, maar dat werkte vooral tussen de oren.

De eerste weken was ik te druk met mijn toetreding tot de buurtlopersgemeenschap om daar bij stil te staan. Ik was al lang blij dat ik een subtiel knikje kon voortbrengen tijdens het passeren, in plaats van het rood aangelopen gepomp met mijn hoofd van daarvoor. Of - nog beter - een blik van verstandhouding kon uitwisselen; zo’n vluchtige, maar bemoedigende. De hardloopequivalent van vrachtwagenchauffeurs die naar elkaar toeteren. Maar toen ook dat weer wende, werd ik me ervan bewust dat de blik van verstandhouding vaak omlaag ging. Naar het t-shirt van Het Weerkanaal (‘geeft het weer’), de joggingbroek en de grijze herensokken met het zwarte streepje langs de bovenkant. Kortom: het was hoog tijd om te renoutfitshoppen.

Ik dacht zelf aan een pak sportsokken, net zo’n aërodynamische zwarte broek als mijn nieuwe renvrienden en een t-shirt zonder slogan van Het Weerkanaal. Eenmaal in de sportwinkel werd echter al snel duidelijk dat het zo makkelijk niet was.

Bij de broeken kon ik kiezen voor warmtevasthoudende materialen of juist voor strategisch geplaatste zoned cooling, die de rise van de core body temperature afremde voor greater performance in hot conditions (handig bij het lopen in de Sahara). Tegen rondcirkelende verkopers die er stuk voor stuk uitzagen alsof ze net terug waren van het WK Athletische Toestanden probeerde ik zo casual mogelijk te zeggen dat ik gewoon even aan het rondkijken was, terwijl ik de NASA-taal op me in liet werken, zodat ons onvermijdelijke gesprek straks niet meteen dood zou lopen. Alle T-shirts waren sowieso vochtafvoerend en ofwel gemaakt van de soepele push-pull vezel die het transpiratievocht actief naar zich toetrekt en afvoert (waar naartoe?), ofwel voorzien van poortjes waarin koptelefoons en ongetwijfeld ook allerhande andere gadgets verstopt konden worden. En dan was ik nog niet eens toegekomen aan de sokken.

‘Kan ik u helpen, mevrouw?’ vroeg één van de atleten vriendelijk.
Vertwijfeld schudde ik mijn hoofd alle kanten op.
Dat lopen een way of life is, bleek een stuk veelomvattender dan ik dacht.
 

Lekker leesweer, he. Dat dacht ik ook. Sterker, ik dacht: wat is nou een betere plek voor de Bakfietsblues-lezer om even een stukje voor te proeven dan aan de rand van de zandbak? Daarom: de Bakfietsblues Zandbaktour: coming to a zandbak near you. (Bonusvraag: waar is -ie nu?)

Update: en waar is -ie vandaag? 

Update 2: en waar is -ie vrijdag 9 juli? 

Het zal je niet ontgaan zijn dat het heul erg zomer is geworden. En wat is er nou lekkerder in de zomer dan met een fijn boek ik een tuinstoel liggen, of op een strandbedje, of op een stretcher, of op het gras in een park, of onder en parasol, of in een hangmat? Aan de tuinstoel t.m. de hangmat kan ik je niet helpen, maar voor dat boek heb ik nog wel een suggestie. Ik heb namelijk uit betrouwbare bron vernomen dat Bakfietsblues een ideaal zomerboek is, sterker - dat het ook buitengewoon geschikt is om mee te nemen op vakantie en daar te lezen in een hangmat, op een tuinstoel of onder een palmboom, al dan niet met een drankje met een parapluutje erin erbij.

Daarom presenteer ik hieronder de Bakfietsblues Zomeractie. Op vertoning van onderstaande bon neem je Bakfietsblues namelijk voor slechts €15,- mee de zon in. Dus uitprinten maar en naar de boekwinkel! En stuur 'm gerust door naar vrienden, vriendinnen, buren, moeders, zussen, vage kennissen en zakenrelaties die eruit zien alsof ze hevig toe zijn aan een fijn boek.

Die was namelijk zo ontspannend dat ik er totaal geen spannende verhalen over te vertellen heb. 

We slenterden door ons middeleeuwse Italiaanse dorp en aten Italiaanse dingen. 

We slenterden door andere middeleeuwse dorpen en aten nog meer Italiaanse dingen. 

We gingen naar het strand, lazen boeken en aten Italiaanse dingen. 

We keken voetbalwedstrijden in kroegen met satelliet-tv tussen oude, knikkebollende mannetjes. 

Het dak bleek van onze auto te kunnen, dus we reden op z'n cabrio's over kustwegen en bergweggetjes. 

We vielen in slaap, werden wakker en aten nog meer Italiaanse dingen.

Er waren slippers en zonnebrillen en Italiaanse ijsjes. 

De zon scheen.

Ik waarschuwde al: totaal geen spannende verhalen. 

• Ga je even op vakantie, ben je opeens guerillamarketingexpert. Een stukje over mijn bakfietspadvertising-actie op MKB-site PleinPlus.nl.

• De Wereldomroep vond Bakfietsblues een geschikt vakantieboek, leest u maar.
  

• Oh, en: abonneert u zich vooral en gerust op de nieuwsbrief, ofwel de zeer onregelmatig verschijnende Maaike Schutten Monthly! Het zou namelijk zomaar kunnen dat er deze week weer eentje verschijnt, heb ik vernomen uit betrouwbare bron.

• Alles prima hier, hoor, dankjewel.
  
• De hele maand juni babbel ik een beetje over boeken op www.watleesjij.nu. Oh, en je kunt mijn boek er ook winnen door the word te spreaden. Hier zie je hoe. 
• En: je kunt natuurlijk nog steeds lid worden van de geheel gratis en zeer onregelmatig verschijnende Maaike Schutten Monthly. Sterker, het is misschien een heel goed idee om dat nu te doen, want binnenkort verschijnt er weer eentje, met een buitengewoon vrolijke vakantieactie erin. Kortom: alvast welkom, zie hier het formulier. 
• Binnenkort hier weer een normaal stukje, maar dan niet over voetbal, want ik heb deze week geconcludeerd dat ik daar minder verstand van heb dan ooit.
  
• Doeg!
  

'Maaike weet de tijdgeest perfect te pakken (...) Geloofwaardig, fris en modern (...) Een absolute aanrader!'

Leest u maar.

Analisten zeggen: dit was de campagne van de economie. Of van de tegenstellingen. Maar ik zeg: dit was de campagne van de uiterlijke details.

Het begon allemaal met de gefotoshopte posters. Nooit eerder had een CDA-lijsttrekker de huid van een meisje, nooit eerder was een Groen Links-lijsttrekker overbelicht als ware het een publiciteitsfoto voor RTL4 en nooit eerder had ik pas na een week door dat die geplamuurde mevrouw op de poster van de Partij voor de Dieren Marianne Thieme was.

Daarna kwam de kleurspoeling van Jan-Peter, poel des jeugds van het CDA, met 100% grijsdekking. Maar toen ik eenmaal gewend was aan de veel te egale coupe van JP, bleek mijn inmiddels geoefende haarspoelingsoog een ware epidemie te zien. In Mark Ruttes geföhnde kapsel was geen oneffenheid te zien. André Rouvoet was voor het laatste debat speciaal nog een tintje donkerder gegaan. Ook rondetafelpraters als Frank de Grave hadden hun hoofden enthousiast in laten smeren. En laten we Ferry Mingele niet vergeten, die meende dat zijn Moke-cut nog best wel wat meer oranje kon. 

En dan was er Wouter Bos, die gisteravond overbestudeerd casual het PvdA-podium opstapte, in een vormloze trui waarin hij waarschijnlijk net de schutting gebeitst had of boodschappen had gedaan en precies de juiste veertigerssneakers. Het enige dat nog ontbrak aan de huisvaderlook was een flinke babyboer op zijn schouder, die zo gezellig uitdruipt over de rug. Job Cohen naast hem zag er alleen nog maar authentieker van uit, met zijn ongeëpileerde wenkbrauwen, zijn eeuwige rode stropdas en zijn five o’clock shadow. Maar dat was waarschijnlijk precies de bedoeling.

'De nieuwe debutant heeft een neus voor de actualiteit, begrip voor de burgerij en schrijft korte zinnen. Hij is voor de literatuur wat Starbucks is voor koffie.'

De Standaard schreef een vermakelijk stuk over die moderne schrijvers van tegenwoordig, die naast schrijven ook graag nadenken over marketing en hun publiek en die actuele, herkenbare en vlotte boeken afleveren. Auteurs als Tonie Mudde (Spaghetti Spoetnik), Henk Rijks (De Kostwinner) en ondergetekende. En over vroeger, toen alles beter was en Literatuur tenminste nog Echte Literatuur was. Oh, en waarom we schrijven, volgens de auteur van het artikel: om ons uurtarief te verhogen. En omdat het leuk staat op het cv, natuurlijk. Lees het hier.  

Over Bakfietsblues: 'Leest lekker weg en vooral: is humoristisch.(...) Wat wil een mens nog meer?'